On the Road (2012, VS, Walter Salles)

Als een groot fan van het boek, was het beste aan de film dat het me deed herinneren aan hoe goed het boek is. Dat boek is een cultklassieker. Het is  van enorme invloed geweest op de Amerikaanse cultuur en ook een blauwdruk voor alle roadmovies.
De na decennia uiteindelijke verfilming van dit meesterwerk levert een aardige film op. Het is niet meer dan de zoveelste roadmovies geworden. Vermakelijk, maar niet heel bijzonder. En met 137 minuten is de film aan de lange kant.
De cast is wisselend. Sam Riley weet nooit echt te overtuigen als Jack KerouacSal Paradise. Kristen Stewart doet het aardig, zolang ze haar mond houdt. Er zijn wat aardige bijrollen van grote namen als Viggo Morentsen, Amy Adams, Kirsten Dunst en Steve Buscemi. Maar de beste twee van de film waren Garrett Hedlund als de charismatische Dean Moriarty en Tom Sturrigde als Alan Ginsberg Carlo Marx.
Zoals je kan verwachten bij een film over rondreizen door de VS zit het vol met mooie beelden van het prachtige Amerikaanse landschap.
cijfer: 7

L'envahisseur (The Invader) (2011, Bel, Nicolas Provost)

 The Invader opent gewaagd met een shot van een blote vagina, een symbool van het paradijselijke, vrouwelijke continent Europa en een verwijzing naar het schilderij ‘Origine du monde' van Gustave Courbet. Langzaam zoomt de camera uit. We zien de hele vrouw naakt op het strand liggen. De vrouw kijkt verwonderd op en loopt naar de branding, waar enkele vluchtelingen uit Afrika zijn aangespoeld. Onder hen is ook Amadou (Isaka Sawadogo) en zijn zieke vriend Saika. De wanhopige blik van Amadou kruist die van de naakte vrouw. Beiden kijken elkaar vol verbazing aan. Het is alsof we kijken naar de ontmoeting tussen een mens en een buitenaards wezen. De aangespoelde vluchtelingen komen over als binnendringers uit een andere wereld. Hiermee is direct de thematiek van de film gezet.
Het idee van twee verschillende realiteiten wordt nog eens extra versterkt door de surrealistische scène die daarna volgt, waarin de reis naar Brussel in verticale spiegelbeelden wordt afgebeeld. Daarna zien we hoe Amadou als illegaal in de bouw werkt om te kunnen betalen voor zijn eigen verblijf en dat van zijn zieke vriend. Als Amadou op een avond thuiskomt in de illegale verblijfplaats en Saika verdwenen is en slaan de stoppen bij hem door. Hij loopt weg en zint op wraak. Dan raakt in de ban van de knappe Agnès. Hij zet alles op alles om haar het hof te maken.
 De Belgische kunstenaar Nicolas Provost slaagt in zijn debuutfilm goed om de sfeer van een vreemdeling in een westerse stad over te brengen. Het zit vol met prachtige beelden. Stylistisch is de film een pareltje. Het laat het zwervende en onzekere bestaan zien van deze mensen, die dagenlang rondhangen op zoek naar klusjes. Tegelijkertijd blijft het gevoel overheersen dat Amadou niet hoort in die omgeving, alsof hij een binnendringer is. Zo is er een prachtige scène waarin hij zich probeert te mengen met het publiek in een kunstgalerie. Maar hoezeer hij ook probeert op te gaan in die omgeving, hij blijft er uitsteken. Het probleem van de film is dat het op een gegeven moment vervalt in herhaling van scènes, waarin die sfeer nog eens weer wordt onderstreept.
Isaka Sawadogo, die na de opening in elke scène zit, moet de film dragen. Hij doet dat met groot gemak. Amadou is geen ééndimensionale zielige gelukszoeker, maar een trotse gedreven man. Iemand, die heel charmant kan zijn, maar ook erg kwaad en bedreigend. Het ene moment lachend en hoopvol, het andere moment weer droevig en wanhopig. Alleen voor hem is de film al een bezoekje waard.

cijfer: 7.5

Cría cuervos (Raise Ravens) (1976, Sp, Carlos Saura)

Na de dood van haar vader herinnert een jong meisje, Ana, zich haar moeder, terwijl ze de zomervakantie spendeert samen met haar twee zusjes, haar nieuw inwonende tante en invalide oma in hun afgesloten grote huis midden in Madrid. Ana had duidelijk een diepe band met haar moeder en geen goede verhouding met pappa. Regisseur Saura speelt heel goed met de tijd en werkelijkheid. Meerder keren duiken de dode moeder en  enkele keer de vader compleet soepel op in scène als echte levende herinneringen. De film heeft hierdoor een mysterieus sfeertje. Door de film heen zien we af en toe Geraldine Chaplin als volwassen Ana, die de kijker rechtaan toespreekt over haar jeugdherinneringen. Dit krijgt extra betekenis doordat Geraldine Chaplin ook de dode moeder speelt. Hiermee is dit een extra bekrachtiging van de band en gelijkenis tussen moeder en dochter en symbool voor de constante herhaling van moeder en kind.
Daarnaast is de film ook een duidelijke allegorie voor het Spanje tijdens de laatste dagen van het Franco-regime; een afwezige vader die militair is, een huis afgesloten van de rest van de wereld, de onzekerheid over de toekomst, het verwerken van het verleden.
Net als in The Spirit of the Beehive is Ana Torrent weer fenomenaal als jong meisje. De hele film lijkt sowieso erg op die Spaanse klassieker. Voor liefhebbers daarvan is het dan ook zeker een must-see.
Het heerlijke nummer “Porque te vas”  maakt de film helemaal af en compleet.
cijfer: 8.2

Family Plot (1976, VS, Alfred Hitchcock)

Hitchcock laatste film over een oplichtende helderziende en haar vriend, die zonder het zelf te weten op het spoor komen van een stel ontvoerders, is niet de klapper waarmee "the master of suspense" het toneel mee verdient te verlaten. Maar het was dan ook nooit bedoeld als z'n afscheid.
Qua spanning laat de film veel steken vallen. Het absoluut dieptepunt van de film was zonder twijfel een lachwekkende autoscène. Daarentegen staat dat de film wel af en toe aardige zwart komische momenten heeft. Daardoor is het nog steeds een aardig tussendoortje
Hitchcock heeft het op zijn oude dag duidelijk niet op met het intellect van vrouwen. Vooral Blanche is nogal een labiel naïef dom wicht. De mannen waren stukken beter. Bruce Dern als slungelige George en William Devane als lekker slinkse schurk.
cijfer: 6.8

Marathon Man (1976, VS, John Schlesinger)

Zeer degelijke thriller met een goede Dustin Hoffman en een geweldige Laurence Olivier in een a-typische rol als oude nazi schurk.  Het plot is het zwakte punt van de film en zeker niet de reden om de film te kijken. Maar de sfeer die Schlessinger weet te creëeren, het uitstekende acteerwerk en sommige memorabele scènes maken dat deze film nog steeds het kijken waard is. Zoals meer thrillers uit de jaren '70 heeft het een erg paranoïde sfeer. Daarnaast geeft het ook een mooi beeld het vervallen NY uit die jaren. Onder die memorabele scènes zit natuurlijk de befaamde martelscène, maar even goed is de laatste confrontatie tussen Hoffman en Olivier, het moment dat Olivier wordt herkent op straat in het Joodse district als nazibeul en de spontane achtervolging tussen twee oude knarren in het begin van de film.
cijfer: 7.5

Keoma (1976, It, Enzo G. Castellari)

Middelmatige spaghetti western met Franco Nero als halfbloedje.
cijfer: 6.5

The Myth of the American Sleepover (2010, VS, David Robert Mitchell)

Met een plot dat doet denken aan Dazed & Confuzed -net als in die film focust de film op één dag, ditmaal de laatste dag van de zomervakantie, ging ik met goede hoop de film in. Met z'n hoge mate van realisme en het feit dat de afwezigheid van platte humor begon paste het inderdaad in mijn straatje. Ik had hem heel graag leuk gevonden. Maar jammer genoeg viel die dik tegen. En daar is één grote reden voor, de hele film wordt bevolkt door totaal oninteressante karakters. Er was geen één figuur waar ik met meeleefde, wat toch van groot belang is bij het slagen van een coming-of-age film als dit.
Het beste wat ik eigenlijk over de film kan melden is dat er nog wel wat leuke meisjes in zaten, maar verder heb ik me grotendeels verveeld.
cijfer: 5