zondag, december 31, 2006

United 93 (2006)

Als je een film waarvan je de uitkomst al voor de eerste kijken weet, zo spannend kan maken verdien je een groot compliment.
Sowieso verdient Greengrass heel veel complimenten. Hij heeft met United 93 precies de juiste keuzes gemaakt. De keuze om onbekende acteurs te gebruiken (soms zelfs de echte mensen) ipv bekende gezichten en de keuze om niet te vervallen in cliché matige achtergrondverhaaltjes van passagiers werken perfect om ons het gevoel te geven of we ook echt in dat vliegtuig zitten. De keuze om van de terroristen geen baardhebbende jurkendragende fundementalisten te maken en niet oververklarend te zijn over hun drijfveren maakt de film nog realistischer. De keuze om zich te richten op het ingrijpen van de man on the spot (de verkeerstoren en militairen) ipv de grote meneeren van de politiek en defensie maken voor ons de echte chaos, miscommunicatie en totale onvoorbereidheid van na de aanslagen perfect zichtbaar. De keuze om zich ver te houden van de grotere politieke implicaties en zich alleen te richten op het hier en nu. En ons niet meer informatie te geven dan de mensen, die we zien, toen wisten. Al deze keuzes zorgen ervoor dat United 93 één van de beste films van het jaar is geworden. En nog belangrijker een prachtige herdenking van al die mensen die hun leven lieten op deze vlucht.
cijfer: 9

zaterdag, december 30, 2006

Babel (2006)

Wat is het toch heerlijk als je een film in gaat met hoge verwachtingen en die film daar meer dan aan verdoet.
Iñárritu weet imho op ingenieuze wijze de wereld van dit jaar in beeld te brengen. Prachtig hoe hij in beeld brengt hoe menselijke foutjes en misverstanden tot grote problemen en dillema's leiden. En dit tegen de social-politieke achtergrond van vandaag de dag. Als we over 10 jaar willen weten hoe de wereld in 2006 in elkaar zat is Babel de film die je dan moet opzetten.
Brad Pitt, (die zichtbaar ouder begint te worden) doet het erg goed. Cate Blanchett ligt voornamelijk te huilen en te kermen, maar dat doet overtuigend. Gael García Bernal doet ook prima zijn ding. Op Adriana Barraza en de twee paar kinderen heb ik ook weinig aan te merken. Maar de echte ster van de film is Rinko Kikuchi die verreweg de beste prestatie neer zet als het doofstomme Japanse meisje, dat uithaalt om contact te zoeken.
cijfer: 9

Simon (2004)

Blijft één van de beste Nederlandse film allertijden. De film weet perfect de balans te vinden tussen humor en drama. Over de prestatie van Geel is al genoeg gezegd. Maar ook Marcel Hensema verdient alle lof. Nadja Hupscher is totaal miscast.
cijfer: 9

Meet the Parents (2000)*


Was ook voor de zoveelste keer nog steeds erg vermakelijk.
cijfer: 8

zaterdag, december 23, 2006

Miami Vice (2006)

Ik vond Collateral één van de meest overschatte films van vorig jaar en heb nooit veel gegeven om de orginele tv-serie, dus met hele grote verwachtingen ging ik de film niet in. En eigenlijk was de film precies wat ik ervan verwachte; minder dan matig. Het verhaal is een dertien-in-een-dozijn undercover drugssmokkel verhaal. Collin Farrel stelt erg telleur, ik had hem hoger ingeschat. Jamie Foxx loopt eigenlijk maar de hele tijd doelloos rond als ondergebruikte partner.
De enige reden waarom de film nog een beetje interessant was, was om te zien hoe Gong Li de overstap naar een grote Amerikaanse blockbuster zou maken. Maar Miami Vice blijkt nergens een goede toetssteen te zijn voor een vrouw met haar kunde. Aangezien ze ermee wegkomt elke zin in gebrekkig Engels uit te spreken. En dan als nog iedereen van het scherm speelt. Maar als mevrouw echt wil doorbreken in Amerika (wat ik vermoed) moet ze toch die vervolgcursussen Engels gaan volgen op de cursus Engels voor beginners die ze nu heeft gedaan.
cijfer: 4

Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby (2006)

Gewoon een simpele erg vermakelijke Amerikaanse onderbroekenfransenzijngaywillferrellhumor film (ja als harrypotterbrilletje één woord is dan dit ook). Vooral de stukken met Ferrell en de verrassende Reilly samen zijn erg genieten.
cijfer: 7

vrijdag, december 22, 2006

An Inconvenient Truth (2006)

Natuurlijk had ik best wel eens gehoord van Global Warming en dat het ernstig was. Maar zoals de meesten dacht ik altijd dat het allemaal wel mee viel. Maar deze documentaire is zelfs voor een goed geïnformeerd persoon als me zelf een grote eyeopener. Ik had geen idee dat het zo erg is. En niet gedacht dat het zulke consequenties zou hebben.
Ook dacht ik altijd dat het een beetje overdreven werd door de milieubewegingen. Dit komt omdat in de meeste artikelen, die ik over het fenomeen las, meestal ook vertellen dat het door sommige sceptische wetenschappers in twijfel wordt gebracht. En dat was één van de grootste eyeopeners uit deze docu voor me, dat dit dus compleet niet zo is.
Het feit dat ik soms woedend de docu zat te kijken en na afloop bij me zelf te raden ging wat ik kan doen, bevestigt nog eens de kracht van deze documentaire.
De enige, vaker gehoorde, klachtdie ik over de documentaire is dat het af-en-toe een beetje teveel The Al Gore show wordt. Waarom we een terugblik moet krijgen naar hoe de verkiezing van 2000 hem werd bestolen is mij compleet onduidelijk. Men mag aannemen dat de kijker dit wel weet. En zo niet is het ook niet interessant voor het verhaal. Alsmede enkele stukjes over zijn privé leven. Als regisseur Davis Guggenheim hiermee de drijfveren van Gore had willen showen (wat ik vermoed) dan had hij daar of meer aandacht aan moeten geven en dieper moeten gaan of het eruit laten. Nu voegt het veels te weinig toe.
cijfer: 8

donderdag, december 21, 2006

Superman Returns (2006)

Imho is het probleem met Superman altijd geweest dat het van alle grote superheldenkarakters één van de allersaaiste was. Het karakter mist de intrigerende donkere kant van een Batman of de humorvolle menselijke kant van een Spider-Man. En een film over Superman heeft dus al gauw het probleem om saai te zijn. En dat is die ook. En als die film dan ook nog 2.5 uur duurt wordt het er niet beter op.
Hoewel de sfx erg prachtig uitzien zijn zelfs de actiescené's nergens echt opwindend. De eerste keer dat Superman in actie komt, komt over als een slecht verzonnen plotje om met de sfx te showen. En niet als een trillend spannend moment, waarna je mee juicht met de mensen in het stadium waarin die sequence eindigt.
Verder probeert Bryan Singer Superman wel interresant te maken door Lois Lane een zoontje en nieuwe vriend te geven. En bovendien heeft ze ook nog eens een artikel geschreven getiteld: "Why The World Doesn't Need Superman." Maar jammer genoeg doet Singer imo veels te weinig met dit gegeven. Merken we dat Supes twijfelt over zijn terugkeer? Nee. De love-triangel wordt ook nergens interessant. Aangezien de voorkeur van Lois ons overduidelijk is. Maar ook omdat Routh en Bosworth geen chemie met elkaar hebben. Ook de romantisch scené met Superman deed mij persoonlijk niks.
Gelukkig is daar nog Kevin Spacey, de enige oase in deze woestijn van saaiheid. Spacey zet Luthor neer als de meedogenloze sinistere zakenman die hij is. Het is niet Spacey's beste rol, maar hij schijnt veer boven de rest uit in deze film.
Over Brandon Routh kan ik kort zijn: De man is niet gekozen voor zijn acteertalent. En ik heb verklede mensen gezien, die overtuigender waren als Superman.
cijfer: 4.5

dinsdag, december 19, 2006

Crank (2006)

Jason Statham is hard op weg om zo'n iemand te worden, die een genre op zichzelf is. En Crank is een iets mindere film in dat genre, maar nog steeds erg vermakelijk. Het low budget wat van het scherm afspat is echter soms wat ergerlijk.
cijfer: 6.5

X-Men: The Last Stand (2006)


Meer dan waardige afsluiter (?) van een reeks die behoort tot de top in het genre.
cijfer:8

maandag, december 18, 2006

Nacho Libre (2006)

Misschien wel de grootste telleurstelling van het jaar. In het begin van het jaar heb ik erg uitgekeken naar deze film. Maar na alle slechte reviews had ik mijn verwachtingen flink bijgesteld. Maar dat hielp me zelfs niet om de film geen telleurstelling te maken.
De typetjes en de settings zijn eigenlijk best prima in orde. Tenminste van de buitenkant, want waar de typetjes van Napoleon Dynamite een soort van natuurlijke diepgang hadden, blijven alle typetjes hier bordkartonnen karakters. Jack Black's sidekick karakter loopt een beetje verloren rond. Maar het allerergste is natuurlijk dat de film nergens echt grappig is. En dat is funest voor een komedie.
Jack Black vind ik altijd al een irritant mannetje, maar waar ik hoopte dat Jared Hess dit kon intomen, kreeg ik een nog irritantere Black met een nep-Spaans accent.
Één van de weinige pluspunten van de film was dat er een verschrikkelijk lekkere non in voorkomt, gespeeld door een kruising tussen Paz Vega en Penelope Cruz.
cijfer: 5

Enron: The Smartest Guys in the Room (2005)

k had me nooit zo verdiept in de gebeurtenissen rond Enron, dus wist er vrij weinig vanaf behalve dat ze failliet waren gegaan na een boekhoudschandaal. En ik moet bekennen dat ik van het technische kant van het verhaal nog steeds niet veel snap. Denk ik, want het is ook mogelijk dat ik het prima snap, maar ik zo versteld sta dat je zo makkelijk iedereen kan oplichten, dat ik daarom denk dat het ingewikkelder moet zijn dan ik denk. Maar dat maakt niet zoveel uit. Want zoals één van de geïnterviewden in het begin zegt, is het verhaal van Enron niet alleen een van cijfertjes en boekhouden, maar vooral één over mensen, wat hun dreef en waarom ze het deden. En daarin geeft de docu een zeer goede inkijk. Je krijgt de mensheid op zijn lelijkst te zien. De ongelovelijke hebberigheid van de topmannen is woedend opwekken. En hoe de rest, banken, accounten, advocaten etc, niet ingrepen, deed mij weer eens beter begrijpen hoe onverschillig mensen kunnen zijn.
De muziek, editting, etc is in deze docu ook prima.
cijfer: 8

zondag, december 17, 2006

Igby Goes Down (2002)


Zeer degelijke coming-of-age film, zoals men dit soort film placht te noemen.
cijfer: 8

Dawn of the Dead (2004)


Erg vermakelijke zombie-slasher, al mocht er van mij wel iets minder in gezeken en iets meer in gezombieslasht worden.
cijfer: 7

zaterdag, december 16, 2006

My Super Ex-Girlfriend (2006)

Een film, die ik vanwege het leuke concept wou zien. En ik moet zeggen dat de uitwerking me na de mindere reviews en laag imdb cijfer alles meevalt. Het is imo een geslaagd soort van romcom geworden. Het is geen pareltje in de filmgeschiedenis, maar ik heb me 90 minuten lang prima vermaakt. En bijna niet geërgerd. Luke is altijd mijn favoriet van de Wilson broertjes geweest. Uma is zeer geschikt om de overjaloerse gestoorde sexy superwoman en haar nerdy alter-ego te spelen. En Eddie Izzard is leuk als de superschurk.
cijfer: 7

Beerfest (2006)

Dat (Noord-West) Europeanen Amerikanen er op elke dag van de week uitdrinken met twee vingers in hun neus is algemeen bekend. Nu is dat eindelijk verfilmd in het begin van deze film, waar een paar Amerikanen onder tafel worden gedronken tijdens Oktoberfesten. Maar de Amerikanen pikken dit niet. Dus gaan ze in biertraining om volgend jaar kampioen te worden.
Het team bestaat uit een aantal bordkartonnen karakters, die absoluut nooit interessant worden. Er zit zelfs een Jood tussen, die meedoet om de Duitsers te verslaan. En wat één van de twee broertjes in de film deed was me ook een raadsel. Meer vooroordelen over onze Oosteburen passen er niet in één film.
Maar dat is allemaal vergevelijk waren het niet, dat voor een film over dronken gasten de goede grappen wel erg minimaal waren. De aantal keren dat ik echt gelachen heb zijn op één hand te tellen. En dat terwijl de biertjes die ik gisteravond op hand niet op één hand te tellen waren en dus in prima conditie verkeerde voor een film van dit kaliber. Wat cwk ea. in deze film zagen snap ik niet.
cijfer: 5

vrijdag, december 15, 2006

DOA: Dead or Alive (2006)

Het zijn geile wijven, die aan vechtsporten doen, dus was ik in staat de film veel te vergeven, heel veel te vergeven. Maar de film is zo slecht, dat als die in een tournament tegenover een Uwe Boll film staat ik moeite zou hebben om te kiezen welke slechter was. Ware het niet dat deze geile wijven die aan vechtsport doen heeft.
cijfer: 4

Clerks II (2006)

Het vervolg op het superieure eerdere deel. Terwijl Kevin Smith in zijn eerste paar film qua het schrijven van zinlose dialogen op hetzelfde niveau stond als Taratino, zijn de dialogen in dit vervolg maar een schimp van wat ze waren in het eerste deel. Hoogtepunten van de film waren de momenten dat Randall, de jongere werknemer Elias aan het afblaffen was. Jay en Silent Bob doen ook weer hun ding, maar zijn nergens echt grappig meer. En natuurlijk maken Ben Affleck en Jason Lee ook even een cameo.
cijfer: 6.5

Little Miss Sunshine (2006)

Heerlijke roadtrip komedie over een dysfuntioneel familie dat met zijn allen in een busje kilometers moet reizen omdat het dochtertje met een miss verkiezing mee wilt doen. De familie bestaat uit het dochtertje, waarvan het voor de kijker duidelijk is dat ze nooit een kans maakt om te winnen, de zoon, die Nietzsche leest en een vow of silence heeft genomen, de vader, die probeert door te breken met zijn negen stappen plan tot succes, opa, die veel scheldt en heroine gebruikt, een homofiele depressieve oom, die net uit een inrichting komt, omdat hij zelfmoord wilde plegen en de moeder, die redelijk normaal is. Zo'n soortje ongeregeld zorgt natuurlijk voor veel hilarische momenten. En hoewel het principe van de film erg cliché overkomt, weten de regisseurs Jonathan Dayton en Valerie Faris de film toch lekker fris en onvoorspelbaar te houden.
cijfer: 9

Click (2006)

Kate Beckinsale is HOTTTTTTTTTTTTTTTTT
Dat gezegd hebbende, moet ik zeggen dat de film me het in het begin meeviel. En lang niet zo slecht was als ik vreesde van een Adam Sandler komedie. Ik lag zelfs een paar keer in een deuk. En de film heeft verrassende bijrollen van David Hasselhoff en James Earl JonesMaar daarna blijven de grappen achterwegen en gaat de film over op een vreselijk irritante moraliserende toon. En wordt die slechter en slechter.
cijfer: 4.5

John Tucker Must Die (2006)

Plus punt: De meisjes, Sophie Bush, Brittany Snow en Arielle Kebbel zijn lekker.
Min punt: Het is geen porno die eindigt in een grote lesbische orgie, maar een high school komedie op zijn slechtst.
cijfer: 3.5

woensdag, december 13, 2006

Gungrave (2003) (anime)

De eerste aflevering begint met een mysterieuze cowboy, die blijkbaar uit de dood is opgestaan. Hij wordt aangevallen door rare monsters. En ondertussen is er ook nog een meisje dat hij moet beschermen. En kennelijk iets met zijn verleden heeft te maken, met haar moeder Maria en de maffia baas Bloody Harry. De tweede aflevering gaan we echter terug in de tijd.
In deze flashback, die ongeveer de helft van de serie duurt, zien we hoe Brandon Heat (zoals de cowboy lijkt te heten) en zijn vriend Harry MacDowel beginnen als straatschoffies en langzaam aan carrière maken in de maffia-organisatie Millenion. Brandon als sweeper, de huurmoordenaars van de maffia en Harry als excutive.
Ondertussen is er ook een subplot met Maria, een meisje waar Brandon heimelijk verliefd op is. Maar die ondertoezicht staat van de Millenion baas Big Daddy. Big Daddy en Maria krijgen uiteindelijk een relatie met Brandons toestemming. En Brandon zijn levensdoel bestaat vanaf dan uit het beschermen van Millenion, Big Daddy, Maria en zijn vriend Harry. Millenion heeft één ijzerenwet: "Voor verraders wacht niks dan de dood." Al snel blijkt dat Harry zo ambiteus is, dat hij allerlei zaakjes achter Big Daddy's rug regelt om zijn eigen macht te vergroten en ooit zelf baas te worden. Brandon wordt nu in tweeën gesplijt tussen zijn trouw aan zijn vriend en die aan Millenion, Big Daddy en Maria. Op het moment supreme weet Brandon er zich niet toe te brengen Harry te vermoorden en vermoordt Harry Bradon.
Één van de duistere zaakje waar Harry mee bezig was het weer tot leven roepen van de doden. Een geleerde met een schuldgevoel, dr. Tokioka, besluit echter om Brandon weer tot leven te brengen. Wat ook Brandon's geheime wens voor als Millenion ooit de verkeerde kant op zou gaan. Als het meisje Mika, die Maria's dochter blijkt te zijn, langzaam komt met een koffer is dat het teken om Brandon weer tot leven te wekken. Hij moet nu Mika beschermen. Ondertussen hebben we geleerd dat Harry dankzij zijn monsters de absoluut machtige baas van Millenion is geworden. Hij Big Daddy en Maria heeft (laten) vermoorden.Nu zijn we weer terug bij aflevering 1. Wat daarna volgt is de onvermijdelijke confrontatie tussen Brandon (aka Beyond the Grave) en "Bloody" Harry. Maar niet voordat hij eerst per aflevering heeft afgerekent met de verschillende andere topmaffia bazen (en vroegere vrienden), Bob Poundmax, Ballabird Lee, Bear Walken en Bunji Kugashira. Die allemaal omstebeurt veranderen in rare monsters, superiors genaamd.
Wat deze serie tot een absolute top-anime maakt is het flashback-gedeelte. Het andere gedeelte is een leuke actie volle afronding van de serie. Maar in de flashback speelt het verhaal zich af. Hierin zien we hoe de karakters zich ontwikkelen. De sfeer die er hangt doet erg denken aan Cowboy Bebop. De serie heeft dezelfde louchy coole sfeer. Maar iit die serie heeft Gungrave een stukken beter verhaal en karakterontwikkelingen.
De ietswat losse tekenstijl is technisch de allermooiste die ik ooit heb mogen aanschouwen, maar best precies bij de sfeer van de serie.
cijfer: 9
wiki

dinsdag, december 12, 2006

Where the Truth Lies (2005)

Een jonge journaliste (Alison Lohman) wordt gevraagd om de biografie van een ex-beroemdheid (Colin Firth) te schrijven. Ze wil voor eens en altijd achter de waarheid komen achter het dode meisje, dat 15 jaar geleden bij hem en zijn partner (Kevin Bacon) in de hotelkamer werd gevonden.
Degelijke stijlvol gestyleerde thriller van Atom Egoyan met zeer degelijke perfomances van mevrouw Lohman en de heren Bacon en Firth.
cijfer: 7

maandag, december 11, 2006

Thank You for Smoking (2005)

Hulde aan Jason Reitman, die het aandurft om zijn komedie eens niet te richten op een sympathieke hoofdpersoon, maar op iemand die je "love to hate". Thank You for Smoking is hierdoor een heerlijke satire geworden, die niet gaat voor de goedkope lachsalvo's. Maar zich subtiel richt op de goede verstaanders. De film wordt bovendien gelukkig nergens prekend of moralistisch over de gevaren van roken.
Aaron Eckhart is zeer goed als lobbyist Nick Naylor, de man je "love to hate" en gedurende de film steeds meer "hate to love". Maar ook de prestatie van de rest van de cast zijn van heel hoog niveau met o.a.; Rob Lowe als de Hollywood-agent, Sam Elliott als de zieke oude Marlboro man, David Koechner en Mario Bello als spreekbuizen van de alcohol- en wapenindustrie en Nick's enige vrienden, William H. Macy als de senator, die jacht maakt op de tabaksindustrie, Robert Duvall als de Captain en Cameron Bright als zoontje van Nick. Alleen Katie Holmes valt weer eens door de boot. Dat meisje was leuk en lief in Dawnson's Creek, maar is hier volledig misplaatst.
cijfer: 8.5

Paradise Girls (2004)

Deze drieluik bestaat uit drie verhalen over drie verschillende vrouwen, Miki, Pei Pei and Shirley. Het eerste en imo leukste verhaal richt zich op Miki, die in Tokyo een Nederlandse vriend heeft. Als hij terugkeert naar Nederland, besluit ze impulsief als ze is, hem achterna te reizen.
Het tweede verhaal laat ons zien wat die Chinezen nou doen als de Chinees dicht is. Pei Pei helpt haar vader in zijn snackbar. Verder laat dit stukje vooral de verschillende generatie en cultuurverschillen zien.
Het laaste stukje gaat over Shirley, een model in Hong-Kong, die een ziek zoontje heeft wat geopereerd moet worden. Maar waar ze natuurlijk het geld niet voor heeft.
Zoals al gezegd vond ik het eerste deel het leukste. Kei Katayama is erg aanstekelijk als de impulsieve Miki. En toen dit deel was afgelopen vond ik dat erg jammer. Eigenlijk hoopte ik de rest van de film dat ze weer zou terugkeren.Dat gebeurde jammer genoeg niet. De andere stukken waren ook prima te pruimen.
cijfer: 8

Miyamoto Musashi kanketsuhen: kettô Ganryûjima (Samurai III: Duel on Ganryu Island)


"Last but not least" is een Engels spreekwoord dat goed van toepassing is hier.
cijfer: 8

The Proposition (2005)

Het meest memorabele aan deze western is dat die geschreven is door Nick Cave. Want de film is niet memorabel goed, noch memorabel slecht. O'ja dat het zich afspeelt in Australië ipv de VS is ook wel een beetje memorabel.
cijfer: 7

vrijdag, december 08, 2006

The Devil Wears Prada (2006)

DE Guilty Pleasure van het jaar.
Meryl Streep is fantastisch als bitch.
Anne Hathaway is ook goed.
cijfer: 7.5

donderdag, december 07, 2006

Leonard Cohen: I'm Your Man (2005)

Documentaire over dichter/zanger/songwriter Leonard Cohen met als aanleiding een tribuut-concert. Dat betekent dus veel interviews met Leonard Cohen en andere mensen, zoals Nick Cave en Bono over Cohen. Dit afgewisseld met wat optredens uit dat tribuut-concert, waarvan sommiger geslaagder zijn dan andere. Voor de Cohen-fans een aanradertje, de rest kan doorlopen.
cijfer: 7.5

A Scanner Darkly (2006)


Mijn reacties tijdens deze film:
Wat ongelovelijk gaaf gedaan.
Wat ongelovelijk gaaf gedaan.
Wat ongelovelijk gaaf gedaan.
Keanu kan ook getekend niet acteren.
Wat ongelovelijk gaaf gedaan.
Robert Downey Jr. is goed en helemaal terug.
Wat ongelovelijk gaaf gedaan.
Wat ongelovelijk gaaf gedaan.
Woody is en blijft typisch Woody ook al is die getekend
Wat ongelovelijk gaaf gedaan.
Wat ongelovelijk gaaf gedaan.
Winona Ryder is in het echt toch leuker.
Wat ongelovelijk gaaf gedaan.
Wat ongelovelijk gaaf gedaan.
Leuke sfeer weet Linklater te creeëren in de vriendengroep.
Wat ongelovelijk gaaf gedaan.
Wat ongelovelijk gaaf gedaan.
Wat ongelovelijk gaaf gedaan.
Inhoudloos zou ik de film niet noemen.
Wat ongelovelijk cool ziet dit eruit, trouwens
cijfer: 8.5

The Break-Up (2006)

Erg matige romcom met Vince Vaughn en Jennifer Aniston, die (zoals de titel doet vermoeden) uit elkaar gaan na een relatie, maar in hetzelfde huis blijven wonen en stiekem allebei nog verliefd op de ander zijn. Alle cliché's komen voorbij, zij doet iets in een kunstgallerij, hij drinkt bier en speelt GTA op zijn X-box.
Vince Vaughn is zo'n acteur waar ik me mateloos aan erger, omdat zijn ego altijd stukken groter dan het scherm lijkt. Jennifer Aniston, de enige Friend die een succesvolle carriére na Friends blijkt te gaan hebben, bewijst dan weer eens dat ze in dit genre goed op haar plaats is.
cijfer: 5

dinsdag, december 05, 2006

Black Blood Brothers (anime)

Matige anime-serie over twee vampierbroeren, die in een wereld waarin vampieren en mensen met elkaar oorlog voeren, willen gaan wonen in de Special Zone (een geheime stad waar vampieren vreedszaam leven). Het verhaal is matig evenals de actie, de karakters zijn vlak. Matige serie kortom.
cijfer: 6.5
wiki

zondag, december 03, 2006

Casino Royale (2006)

Ik ga lekker helemaal mee in de hype. Fantastisch, ruwer, harder, menselijker, geen gedoe met gadgets, beste Bond sinds Connery. En toch nog steeds genoeg Bond. Met standaard Bond-ingredieënten als de mooie auto's en even mooie vrouwen, (Eva Green ).
Kritiekpunt is wel dat die voor een Bond-film wel heel lang duurt.
cijfer: 8

vrijdag, december 01, 2006

Maandlijst November 2006

Deze maand 27 films gezien. Gemiddeld cijfer is een 8.1 mijn hoogste gemiddelde dit jaar. Van die film waren om één of andere reden 20 van Japanse bodem, waarvan 5 gezien op Japans film festival. Van de rest zag ik er 3 in de bios.

De top 10:
1. Suna no onna (Woman in the Dunes) (1964) 9.5
2. Vozvrashcheniye (The Return) (2003) 9.5
3. Akahige (Red Beard) (1965) 9
4. The Departed (2006) 9
5. Chûgoku no chôjin (The Bird People in China) (1998) 9
6. La Science des rêves (The Science of Sleep) (2006) 8.5
7. Ima, ai ni yukimasu (Be With You) (2004) 8.5
8. Bijitâ Q (Visitor Q) (2001) 8.5
9. Kagemusha (1980) 8.5
10. Sennen joyu (Millennium Actress) (2001) 8.5


Minnâ-yatteruka! (Getting Any?) (1995) krijg een 5. En is daarmee veruit de slechtste de film van de maand, aangezien de rest een 7 of hoger kreeg.

La Science des rêves (The Science of Sleep) (2006)

De film begint met een scene waarin hoofdrolspeler Stéphane uitlegt hoe dromen zijn gemaakt. Hij doet dit in een geïmproviseerde tv-studio met camara's van kartonnen dozen en muren die bedekt zijn met eierdozen. Hiermee is de toon van de film meteen geschept. Het plot richt zich verder op hij langzaam verliefd op wordt op het nieuwe buurmeisje, Stephanie. Maar de film gaat voornamelijk over de dromen van Stéphane. En hoe hij de grens tussen werkelijkheid en droom soms uit het oog verliest.
Die dromen zijn absurd, fantasierijk, kinderlijk (maar niet kinderachtig) vergeven door Gondry. Water is cellofaan, huizen, auto's etc bestaan uit kartonnen dozen. Men kan zomaar vliegen. Dingen veranderen plotseling. Terwijl Lynch de meester is in het nacreeëren van nachtmerries, is Gondry de meester van het creeëren van leuke dromen. In dit opzicht is de film een waardig opvolger van ESOTSM.
Gael García Bernal, die de hoofdrol voor zijn rekening, neemt, is imo één van de beste acteurs van zijn generatie. En maakt dat hier weer helemaal waar. Charlotte Gainsbourg is goed als buurmeisje Stephanie.
Jammer genoeg echter is Gondry (nog) niet zo'n goede schrijver als Kaufman. Het is overduidelijk dat Gondry de dromen in de film vol heeft gestopt met persoonlijke herinneringen. Daar is niks op tegen. Maar Gondry heeft zoveel aandacht op de dromen gericht, dat de film nooit ergens een echt goed geheel wil worden qua plot in het normale leven van Stephané. De relatie tussen de twee wordt in het laatste half uur even afgeraffeld, bijvoorbeeld.
Ook erg irriterend vond ik zelf het voortdurend overschakelen tussen drie talen, Spaans, Frans en Engels.
Maar al met al dankzij de fantastische sfeer die Gondry weet te creeëren één van de betere films van dit jaar (tot nu toe).
cijfer: 8.5