zaterdag, september 20, 2008

Iron Man (2008, VS, Jon Favreau)

Dat de film zo goed werkt, is voor een groot deel te danken aan de perfecte castig van Robert Downey Jr. Downey Jr. is gewoon Tony Stark. Verder is het een zeer degelijke en vermakelijke superhelden film.
cijfer: 8

zaterdag, september 13, 2008

Carlito's Way (1993, VS, Brian De Palma)

Goede de Palma-Pacino film. Pacino is (weer) ouderwets goed. Met ook een onherkenbare Sean Penn (dat bedoel ik als compliment)
cijfer: 8

Gekijô ban Burîchi: Za Daiamondo dasuto riberion - Mô hitotsu no hyôrinmaru (Bleach: The Diamond Dust Rebellion) (2007, Jap, Noriyuki Abe)


Leuk tussendoortje voor de fans van de serie met lekker veel actie en veel geliefde karakters erin.
cijfer:7

Sling Blade (1996, VS, Billy Bob Thornton)

Billy Bob speelt Karl, een zwakbegaafde moordenaar, die wordt vrijgelaten nadat zijn behandeling er op zit. Hij keert terug naar zijn geboortedorp. Daar raakt hij bevriend met een eenzame jongentje, Frank. Frank's moeder heeft een relatie met een erg geweldadig opvliegende vriend. Hoe zou dat aflopen?
Goede "zwakbegaafde raakt bevriend met eenzame jongen" film, maar ik kon me de hele tijd maar niet over die "geef mij een oscar"-kop van Thorton heen zetten. De film duurt imo ook te lang. Na een gegeven moment is het wel duidelijk.
cijfer: 6.5

In the Mouth of Madness (1995, VS, John Carpenter)

Ik ben erg fan van dit soort surrealistische horror, omdat je nooit weet wat er gaat gebeuren. Daardoor zit de film constant vol spanning en angst.
cijfer: 8.5

The Player (1992, VS, Robert Altman)

Een film producer krijgt kaarten met doods bedreigingen van een afgewezen schrijver.
Omdat de film dus over een filmmaker gaat heet het leuke inside grappen en verwijzingen, maar dat kan jammer genoeg niet verhullen dat het verhaal zelf niet heel boeiend is.
cijfer: 6.5

dinsdag, september 09, 2008

Stigmata (1999, VS, Rupert Wainwright)

Een ongelovige jongedame (Patrica Arquette) krijg last van stigmata. Een knappe priester (Gabriel Byrne) wordt er naar toe gestuurd om het te onderzoeken. Maar de Vaticaan wil het allemaal in de doofpot stoppen, omdat het te maken heeft met het echte evangelie van Jezus.
Het verhaal is al belachelijk. De uitwerking is nog groter bagger. Er probeert angst gecreëerd te worden met snelle flitsende montage's. Maar die zijn alleen maar zeer irritant. Het ronduit slechte spel van Arquette valt dan ook niet mee. Bovendien als in een paar scené's ze bezeten is en met een andere stem praat, is dat lachwekkend slecht gedaan.
cijfer: 4

Grosse Pointe Blank (1997, VS, George Armitage)

Een huurmoordenaar krijgt een opdracht in zijn oude woonplaats, waar toevallig ook een schoolreunië is. Hierdoor wordt hij herenigd met zijn oude vlam.
Leuke combi van actie en romcom. Cusack is perfect voor de rol. Er is een erg goede chemie met Minnie Diver.
cijfer:7.5

El Mariachi (1992, Mex, Robert Rodriguez)

Het orgineel dat Rodriguez later zelf zou remaken als Desperado. (of is het nou een sequel moet opmerkelijk veel overeenkomsten met het eerste deel?)
Omdat in dit orgineel (wel) sprake is van een echte verwarring tussen personen is die veel geiniger. Verder ziet het allemaal een stuk goedkoper uit, maar het talent is wel al duidelijk zichtbaar. Maar daardoor ook wat minder spectaculair.
cijfer: 8

zondag, september 07, 2008

Naked Lunch (1991, Can, David Cronenberg)

Wtf, had gebruikt toen Burroughs het boek schreef en Cronenberg de film maakte. Dit is zo'n film waarbij je er al snel achter komt dat het verhaal weinig hout snijdt. Maar je gewoon achterover moet leunen en genieten van de bizarheid.
cijfer: 8

zaterdag, september 06, 2008

Yao a yao yao dao waipo qiao (Shanghai Triad) (1995, Ch, Yimou Zhang)

Een jongen moet werken als hulpje van het lief van een gangsterbaas. Als zangeres in zijn nachtclub voelt zij zich de koningin van Shanghai. Maar onder die arrogante bitch zit toch ook wel een hart. Nadat er een mislukte aanslag is op het leven van de baas vluchten baas, liefje,hulpje en nog wat andere mensen naar een eilandje. Op dat eilandje leven leven een moeder en een dochter. Gong Li krijgt tijdens haar verblijf wat levenslessen. En dat allemaal in je eerste werkweek.
Het ziet er allemaal weer prachtig uit met schitterende shot met een blauwe gloed of van lang wijvend graan. Ook Gong Li is op haar allermooist en allersterkst. Maar jammer genoeg heeft het verhaal niet zoveel van wanten, waardoor het imo één van de minder Zhangs is.
cijfer: 7.5

Blizna (The Scar) (1976, Pol, Krzysztof Kieslowski)

Er wordt besloten om in een klein stadje een chemische fabriek te bouwen om zo de economie in de regio wat op te krikken. Stefan Bednarz, die vroeger in het stadje woonde, krijgt de leiding over de fabriek. De eerlijke Bednarz moet echter vechten tegen een corrupt systeem en inwoners, die alleen korte termijn visie hebben. Dat is wat de film goed maakt. Waar andere politieke Poolse films uit die tijd bestaan uit propoganda voor het communisme of juist complete kritiek daarop, laat Kieswolski, meester van de nuance als hij is, zien hoe moeilijk het is om als goedwillende in zo'n systeem te werken. De film is doet erg documentairisch aan. Dat is ook het minpunt. Want ondanks dat het interessant is om te zien, zorgt het er wel voor dat het moeilijk is om mee te leven met de personage's.
De film eindigt met een scené waarin Bednarz een baby probeert te leren lopen. Maar elke keer als hij de baby los laat valt die. Een mooiere metafoor bestaat niet.
cijfer: 7.5

The Strangers (2008, VS, Bryan Bertino)

Voor de film begint krijgen we een berichtje dat het gebaseerd is op waargebeurde verhalen en dat elk jaar x-aantal van dit soort gewelddadige incidenten plaats vinden in de VS. Daarna begint de film met zo'n verontrustend onduidelijk hysterisch 911 telefoongesprek van iemand, die een aantal lijken meldt. Daarna krijgen we te zien wat er gebeurd is. Liv Tyler en Scott Speedman zijn een koppeltje, dat in een verlaten huis verblijven. Om een of andere reden zijn er een paar vreemdelingen met maskers die proberen in te breken in het huis.
Het was een compleet onspannende, ongeïnspireerde, voorspelbare film. Bertino wou waarschijnlijk laten zien dat je tegenwoordig ook nog een goede horror kan maken zonder gore, maar slaagt daar compleet niet in. Bertino krijgt nog wel een beetje credits voor het niet conventionele einde.
cijfer: 4.5

Ride the High Country (1962, VS, Sam Peckinpah)

Steve Judd is een oude outlaw, die tegenwoordig aan de goede kant van de wet werkt. Als hij wordt ingehuurd om een lading goud te vervoeren van een mijnkamp naar een bank huurt hij een oude ex-partner-in-crime, Gil Westrum, in. Gil werkt tegenwoordig als oplichter op een kermis en heeft zijn wegen nog niet verandert. Gil neemt zijn jonge compangon Heck mee. Samen met hem is hij van plan Steve over te halen om het goud te stelen en anders het goud van Steve te stelen. Ondertussen is er ook subplot met een meisje Elza met een overbeschermende vader, die wil trouwen met een jongen, Billy, in het mijnkamp. Maar Billy en zijn broers blijken toch niet zo lief als Elza dacht. De jonge Heck wordt ondertussen ook verliefd op haar.
Het zijn zonder twijfel de scené's tussen de twee oude vrienden, die deze film de moeite waard maken. De conversaties tussen de Steve, die heeft ingezien dat rechtvaardigheid en zelfrespect belangrijker zijn dan geld, en Gil, die Steve probeert te overtuigen dat ze recht hebben op dat goud, zorgen voor een goede langzaam oplopende spanning tussen de twee. Oude rotten Randolph Scott en Joel McCrea zijn geknipt voor deze rollen.
Er wordt echter imo veel te veel tijd verspeeld aan het veel minder interessante subplot over Heck, Elza en de mijnwerkers. Een subplot, die toch voornamelijk dient als katalysator voor de shoot-out op het einde. Dat zorgde ervoor dat veel van het tempo verloren ging imo.
Al zitten er in dit regiedebuut van Peckinpah al wat thema's van zijn latere films. Heeft het imho tegenwoordig minder effect dan Peckinpah's latere revolutionairdere westerns. Vooral de erg clichématige muziek stoorde me soms.
cijfer: 7

donderdag, september 04, 2008

L'Appartement (1996, Fr, Gilles Mimouni)*

Max staat op het punt te gaan trouwen. Maar echter vlak voor een zakenreis naar Tokyo vangt hij in een telefooncel in een restauran een glimp op vanLisa, een oude vlam. Hij besluit om niet naar Tokyo te gaan, maar daar in plaats van naar haar op zoek te gaan. Via flashbacks komen we erachter wie Lisa was, wat zij voor hem betekende en waarom hij zo geobsedeerd is door haar. Ondertussen is er ook een mysterie over wat er gebeurd is met de vrouw van de nieuwe geliefde van Lisa. Als de film halverwege dan van perspectief wisselt, wordt de puzzel in eerste instantie steeds maar groter. Maar langzaam vallen alle puzzelstukjes op hun plaats. Waarbij toeval een heel grote rol blijkt te spelen in hoe de levens van verschillende personen met elkaar verbonden zijn.
De film heeft een heerlijk romantisch, typisch Franse sfeer. Daarin deed de film me denken aan Franse klassiekers als van Godard, maar natuurlijk ook Amelie. Ik zat tegelijkertijd constant in spanning over wat er nou aan de hand was en wat er ging gebeuren. De film doet daarin erg Hitchcockiaans aan. Er zijn weinig films die spanning en romantiek zo goed combineren.
Monica Bellucci doet wat ze met doen, een prachtige mysterieuze vrouw spelen. Vooral in de flashbacks is ze zo betoverend, dat je begrijpt dat hij zo ver voor haar gaat. Romane Bohringer is heel overtuigend als de obsessieve labiele Alice. Jean-Philippe Ecoffey is sympathiek als de vriend, die zonder het zelf te weten in het mysterie verwikkeld raakt. Vincent Cassel draagt de film als de romantische dromer, die hij stiekem onder zijn yuppen uiterlijk nog is.
cijfer: 8.5

Deadwood (2004, VS, David Milch) [serie]

Serie over de echt bestaande stad Deadwood in 1870, waarin het zich ontwikkelt van een rovers-en boeven kamp tot goudmijn stad, en de inwoners daarvan, waarvan sommige ook echt hebben bestaan. De karakterontwikkeling en heel de ontwikkeling van heel Deadwood is ook het beste van heel de serie. Niet alleen hoofdkarakters als Al Swearengen ontwikkelen zich van eerst de grote schurk tot iemand die min of meer "de held" wordt. Maar ook bijrollen zoals zo iemand als Johnny die zich ontwikkelt van dom hulpje tot een capabel figuur met eigen mening.
Door het bijna erg literaire taalgebruik is de serie soms wel erg moeilijk om te volgen. Soms had ik geen idee wat er nou precies gezegd was en/of wat iemand nou van plan was. Dat maakt het plot soms ook moeilijk te volgen en minder spannend.
Doordat de serie gecanceld is, zit er een erg onbevredigend einde aan de serie.
cijfer: 8

dinsdag, september 02, 2008

Maandlijst Augustus 2008

Augustus 2008 was weer een goede filmmaand voor me met in totaal 35 films. Er waren hoogtepunten, diepe dalen en alles er tussen in.
De tien hoogtepunten waren:

1. The Dark Knight (2008, VS, Christopher Nolan) 9.5
2. Bring Me the Head of Alfredo Garcia (1974,VS, Sam Peckinpah) 9
3. Pat Garrett & Billy the Kid (1973, VS, Sam Peckinpah) 9
4. Jôi-uchi: Hairyô tsuma shimatsu (Samurai Rebellion) (1967, Jap, Masaki Kobayashi) 9
5. The Fifth Element (1997, Fr, Luc Besson) 9
6. Shao Lin da peng da shi (Return to the 36th Chamber) (1980, HK, Chia-Liang Liu) 8.5
7. Kataude mashin gâru (The Machine Girl) (2008, Jap, Noboru Iguchi) 8.5
8. Touch of Evil (1958, VS, Orson Welles) 8.5
9. In Bruges (2008, VK, Martin McDonagh) 8
10. The Thin Blue Line (1988, VS, Errol Morris) 8

De vijf diepste dalen waren:

5. The Magnificent Ambersons (1942, VS, Orson Welles) 5.5
4. Eraserhead (1977, VS, David Lynch) 5
3. Baby Mama (2008, VS, Michael McCullers) 5
2. Hancock (2008, VS, Peter Berg) 4.5
1. Charlie Bartlett (2007, VS, Jon Poll) 4

Cross of Iron (1977, VK, Sam Peckinpah)

Je moet het maar doen een Amerikaanse WO 2 film maken met Duitsers in de hoofdrol. Al zijn het dan wel goede Duitsers, die vooral vechten voor hun eigen leven en niet voor het land of krankzinnige ideologieën. James Coburn speelt Steiner, een opstandige sergeant die weinig op heeft met de hogere heren. Voornamlijk omdat hij meer dan genoeg heeft van heel de oorlog. Het wordt allemaal nog erger als carrière Stransky op het toneel. Een lafbek die zonder zelf mee te vechten een Iron Cross wil verdienen. Er onstaan natuurlijk strubbeling tussen deze Stransky, die nog romantische ideeën er op na houdt over oorlogvoeren en soldaatje spelen, en Steiner, die na alle ellende in het Oostfront alleen nog maar probeert te overleven.
De film onderscheidt zich vooral doordat het dus een Amerikaanse film is over Duitsers. Want verder is het gewoon een degelijke oorlogsfilm. Die goed laat zien hoe inhumaan oorlog is afgezien aan welke kant je ook vecht.
Dat is ook goed te merken in de actiescené's, die gevuld met slowmo's van sneuvelende soldaten overlopen met het gevoel van wanhoop en verlies.
Grootste minpunt was een scené waarin Steiner gewond raakt en naar het ziekenhuis moet, vroeg ik me echt af wat Peckinpah nu weer had gedronken en gebruikt. De scene had er van mij wel uit gemogen aangezien die heel erg het tempo uit de film haalt. Ander klein minpuntje is dat de acteurs met een Duits accent praten. En dat niet heel consequent doen.
Het grootste pluspunt van de film is Coburn, die de opstandige geharde Steiner met verve speelt.
cijfer: 7.5