zondag, november 30, 2008

The House Bunny (2008, VS, Fred Wolf)

Anna Faris is een Playboy bunny die uit het Playboy Mansion gegooid wordt. Dakloos komt ze op een campus komt. Een studentenhuis lijkt haar net het Playboy Mansion. Natuurlijk komt ze terecht bij het studentenhuis waar de grootste losers en lelijkerdjes wonen, die op het punt staan hun huis te verliezen. Anna Faris veranderd ze alle lelijke eendjes in hete meisjes. Hierdoor worden ze populair. Ondertussen leren ze ook nog een lesje dat alleen heet en oppervlakkig zijn ook niet alles is. Anna mag ondertussen weer terug naar het Playboy Mansion. Eind goed al goed.
Dat ik nu heel het plot verklap, mag geen probleem zijn gezien de film zo formulatisch is dat je na vijf seconde zelf ook heel dat plot wel door hebt. De meeste grappen zijn heel slecht en flauw. Maar af en toe zit er een rake klap bij. Dat plus Anna Faris zorgt toch nog voor een
cijfer: 4.5

Happy-Go-Lucky (2008, VK, Mike Leigh)

Sally Hawkins steelt zonder twijfel de show in deze film van Mike Leigh over een jonge dame, die ondanks alles altijd positief en optimistisch in het leven blijft staan. Vooral de gesprekken met de taxichauffeur zijn hoogtepuntjes in de film.
cijfer: 8

zaterdag, november 29, 2008

Chasing Amy (1997, VS, Kevin Smith)*

Het grote pluspunt van Chasing Amy is niet Ben Affleck. Het is ook niet Joey Lauren Adams. Het zijn zelfs niet Jay and Silent Bob. De held van de film is zonder twijfel Jason Lee als Banky.
cijfer: 7.5

vrijdag, november 28, 2008

The Departed (2006, VS, Martin Scorsese)

Beste Scorsese sinds Raging Bull. Dan bedoel ik dus dat The Departed zo verschrikkelijk goed is, want daar tussen zitten genoeg topfilms van Scorsese.
cijfer: 9

Clerks. (1994, VS, Kevin Smith)

Als tiener in de jaren 90 was Clerks één van die films die mijn ogen opende over dat er meer qua film bestaat dan de mainstream Hollywood actie- en komedie blockbusters. Toendertijd vond ik de film geweldig en heb hem toen zo vaak gezien dat ik de dialogen kon dromen. Van de week was die weer op tv, dus uit nostalgie weer gekeken. De film was jammer genoeg niet het meesterwerk van Kevin Smith zoals ik me herinnerde, maar nog steeds zeer vermakelijk en cool.
cijfer: 8.5

zondag, november 16, 2008

Son of Rambow (2007, VK, Garth Jennings)

Aan de ene kant hebben we Will met overbeschermende strikt christelijke moeder, die zelfs het klaslokaal uit moet als daar tv gekeken wordt. Aan de andere kant hebben we Lee Carter , wiens moeder er nooit is en alleen met zijn grote broer leeft. Will heeft een hele grote fantasie en maakt allemaal tekeningen in zijn boek en op de wc-muren. Lee Carter, de probleem jongen van de school, is bezig met het filmen van zijn eigen film. Nadat de twee elkaar voor het eerst ontmoeten op school, gaat Will met Lee mee naar huis. Daar krijgt Will voor het eerst een film te zien, First Blood. Zijn fantasie slaat nu helemaal op hol. Samen besluiten ze een film te maken over de zoon van Rambo. De twee buitenbeentjes worden hierdoor goede vrienden.
De film geeft een goed inzicht in het verschil tussen de twee opvoedingen van de twee jongens. En hoe de afwezigheid van beide vaders daar bij beide een rol in speelt. Niet voor niks moeten ze een vader redden in de film, die ze maken.
Maar het is bovenal een prachtige herinnering en ode aan die tijd dat je nog jong was en je je compleet kon verliezen in een fantasie wereld. Een wereld waar alles mogelijk was en je samen met je vriendjes de held was.
De twee kindacteurs, Bill Milner en Will Poulter, zijn absoluut geweldig. Hun karakters komen heel natuurlijk en realistisch over.
De zeer creatieve manier waarop Will's fantasieën in een mix van live-action en animatie in beeld worden gebracht zijn om van te genieten.
cijfer: 8.5

The King of Comedy (1983, VS, Martin Scorsese)

Was weer een prachtige samenwerking tussen Scorsese en De Niro. Net als in Taxi Driver gaat de film over iemand, die langzaam de greep op de realiteit steeds meer kwijt raakt en daardoor tot een uiterste daad wordt gedreven. De Niro weet weer perfect op de lijn te balanceren van gestoordheid en normaalheid van iemand, die op het eerste gezicht een saaie doodnormale loser lijkt, maar in werkelijkheid in een gevaarlijke fantasie wereld leeft. Jerry Lewis is daar tegenover een perfecte tegenpool als de alom geliefde talkshow host Jerry Langford, die in werkelijkheid een eenzame, bittere man is.
De film is een goede kijk op bekendheid, de fans, de wens om bekend te worden en de rol van de media daarin.
cijfer: 8.5

Tropic Thunder (2008, VS, Ben Stiller)

De film begon heel leuk. Eerst de nep-trailers, waarin we kennis maken met de verschillende soorten acteurs, waarmee we te maken krijgen. Daarna de scene op de set, waarin we leuk het verschil te zien krijgen tussen de actieheld en de serieuze acteur. Gevolgd door een iets diepere introductie in de verschillende karakters in een stukje op tv. Maar dan verplaatst de film zich naar de jungle. Vanaf de twist zakte de film langzaam in. De film blijft een leuke satirische kijk hebben op de zelfingenomenheid van acteurs. Maar jammer genoeg werd het steeds meer een standaard actie-komedie.
Het is vooral Downey jr. die een leuke parodie blijft op het soort acteur dat hij speelt.Ben Stiller geeft zich zelf een te grote rol, terwijl met het karakter van Jack Black en de rapper bijna niks wordt gedaan. De alom geprezen bijrol van Tom Cruise vond ik iets te veel een "kijk ons een Tom Cruise in een onherkenbare absurde bijrol stoppen" gehalte hebben. Wat helemaal irritant was met het rare dansje op het einde. Matthew McConaughey doet een wannabe-Ari Gold. Maar de meest onderschatte is Jay Baruchel, die het ankerpunt is waaraan we de waanzin van de andere karakters kunnen spiegelen.
cijfer: 7.5

zaterdag, november 15, 2008

The Dark Crystal (1982, VS, Jim Henson & Frank Oz)

Respect voor de moeite, die er in is gestoken met al die poppen. Maar het zag er allemaal toch iets te nep uit. De inhoud was dan ook weer niet van zulke kwaliteit, dat ik dat kan vergeven. Daarvoor is het een te kinderachtige matige standaard fantasy film.
cijfer: 6

Summer Heights High (2007, Aus, Chris Lilley) [tv-serie]

Leuke satirische mockumentary over een middelbare school. Chris Lilley speelt zelf de drie hoofdpersonage. Ja'mie, het verwende, arrogante bitch meisje, dat als uitwisseling student van een private school komt. Jonah, de domme, aggressieve, scheldende bullenbak Jonah, die vooral wil break-dancen. En G, de heel erg gaye, zich zelf heel goed vindende drama leraar, die de school musical produceert.
Maar zoals elke goede mockumentary en paradie, raakt de serie ook een kern van waarheid over het hedendaagse middelbare school leven.
cijfer: 7.5

donderdag, november 13, 2008

Quantum of Solace (2008, VK, Marc Forster)

Quantum of Solace is heel erg lekker actiefilm geworden. Mensen die Casino Royale te rustig vonden, kunnen gerust zijn. QoS bevat volop actie. Gelukkig wordt dezelfde wat grovere realistischere stijl van CR voorgezet. Maar hoewel die actie erg gaaf was, was het imo een stukje minder strak gefilmd dan in CR. Het leidde iets te veel aan dat moderne hectische geëdit, zodat ik soms geen flauw idee had wat er nu gebeurde.
Maar al die actie gaat, zeker door de relatief korte speelduur, wel ten koste van het verhaal en karakterontwikkeling. Iets waardoor CR juist zo positief opviel.
Daniel Craig is weer ontzettend stoer als een wat grovere, brutere en minder charismatische, gelikte Bond. Olga Kurylenko is ontzettend heet. Ze is hierdoor vast de doorbraak-babe van het jaar. Gemma Arterton mocht er trouwens ook wel zijn. Mathieu Amalric is een goede moderne schurk, die goed past in het verhaal dat goed is verplaatst naar de 21e eeuw.
Maar het grote minpunt is dat afgezien dat de held toevallig James Bond heet, de film weinig te doen heeft met een Bond-film. In CR was dat al een beetje zo, maar daar werd er omdat het een soor prequel was nog met een vleugje humor mee omgegaan. Dat Bond geen gadgets heeft, is vergeven. Want dat past niet in deze nieuwe stijl van Bond. Maar geen Martini? Er kan zelfs geen "Bond,... James Bond" van af.
cijfer: 7.5

zondag, november 09, 2008

Koyaanisqatsi (1982, VS, Godfrey Reggio)

Deze zeer ongewone documentaire heeft geen tekst en ook geen verhaal. Het begint met prachtige beelden van landschappen, water en lucht. Maar dan verschijnen er opeens oliepijpen en elektriciteitsmasten in dat landschap. We verplaatsen ons van de natuur naar de bewoonde wereld. Waarin we via beelden van steden, verkeer, normale mensen enz. een beeld krijgen van het hectische leven van de moderne tijd. De film is dan ook overduidelijk een ietswat makkelijke aanklacht tegenen hoe men de natuur verpest heef, wat ook blijkt als op het einde de definitie van Koyaanisqatsi wordt gegeven: ko.yaa.nis.qatsi, n. (Hopi). 1. crazy life. 2. life in turmoil. 3. life disintegrating. 4. life out of balance. 5. a state of life that calls for another way of living.
Het klinkt misschien saai. In het begin vroeg ik me ook af hoe ik dit ooit anderhalf uur ging uitzitten, maar door de beelden en de muziek van Philip Glass raakte ik in een soort gehypnotiseerde trance en was de film voorbij voor ik het door had.
cijfer: 8

Pink Floyd The Wall (1982, VK, Alan Parker)

Mooie lange clip die hoort bij Pink Floyd's The Wall album. Al is het iets anders dan het album. Want Roger Waters gaat hier, ongehinderd door de rest van de band, verder in het verwerken van zijn verleden en emoties. De live-action stukken met Bob Geldof als Pink worden afgewisseld met de fantastische animaties van Gerald Scarfe.
cijfer: 8

Step Brothers (2008, VS, Adam McKay)

Ook Will Ferrell (al heeft Apatow ook weer een handje in deze film ;) ) levert nu al een paar jaar de ene na de andere geslaagde komedie af. In deze werkt hij weer samen met John C. Reilly. De twee zijn compleet op elkaar ingespeeld. Wat goed van pas komt, aangezien de meeste scené weer voor het grootste gedeelte geïmproviseerd lijken/zijn. Jammer genoeg zakt de film na een leuk begin in.
cijfer: 7

Pineapple Express (2008, VS, David Gordon Green)

De Apatow clan flikt het weer. Weer nemen ze een genre dat redelijk uitgemolken lijkt en geven ze daar een nieuwe frisse draai aan. Dit keer met een zeer geslaagde combinatie van stoner komedie- en buddy actiefilm. Seth Rogen en Evan Goldberg zijn weer samen verantwoordelijk voor het verhaal. De regie is in handen van David Gordon Green, die de film op een nog hoger niveau weet te tillen.
De film zit vol met zeer grappige dialogen, hilarische situaties en coole actie. Seth Rogen en James Franco, die eindelijk weer terugkeert naar zijn Freak & Geeks vriendjes, hebben een geweldige chemie samen.
Eigenlijk was ik een beetje bevreesd, want als mensen zoveel films achter elkaar afleveren gaat dat meestal ten koste van de kwaliteit. Maar Pineapple Express is imho de beste Apatow film tot nu toe en één van de leukste komedies in jaren.
cijfer: 8.5

zaterdag, november 08, 2008

A Complete History of My Sexual Failures (2008, VK, Chris Waitt)


Aan inspiratieloze beginnende schrijvers en filmmakers wordt altijd het advies gegeven: schrijf/film over wat je kent en weet. Chris Waitt heeft dat advies wel heel letterlijk genomen. Nadat hij weer gedumpt is door zijn vriendin, beseft hij dat al zijn vriendinnen hem hebben gedumpt. Daarom besluit hij een documentaire te maken over waar het misging in zijn relaties en zo opzoek te gaan naar wat hij misschien fout doet. Hij besluit om zijn ex-en op te gaan bellen mee te werken aan de docu. Dan al wordt het duidelijk dat er iets grondig mis is met Chris, want geen één vriendin is in eerste instantie bereid mee te werken. De film is dan nog geen vijf minuten bezig. Met hulp van nota bene zijn moeder weet hij uiteindelijk toch een interview te regelen. Gaandeweg werd het mij steeds duidelijker waarom al die vriendinnen hem hebben gedumpt. Chris is namelijk een onvolwassen, onzekere, luie, gedesillusioneerde eikel.
Maar dit is nog maar het topje van de ijsberg. Want de problemen van Chris zitten nog dieper dan we wisten. Hij blijkt namelijk al jaren geen erectie meer te kunnen krijgen. Wat pijnlijk duidelijk wordt na een confrontatie met een ex. Nog meer als hij in zijn zoektocht naar een nieuwe vriendin een leuk meisje naar bed weet krijgen, maar weer faalt. Alles lijkt uiteindelijk te draaien om zijn onverwerkte emoties over "the one that got away". De film eindigt met een hoopvolle toon, waarin Chris lijkt om te kunnen gaan met die emoties en een beginnende relatie heeft met een leuk nieuw meisje.
Misschien verklap ik nu wel heel de film, maar dat is ook niet de reden om hem te kijken. Evenmin zou ik hem aanzetten om het vele navelstaren dat Chris doet. De reden om deze film te kijken is, omdat Chris soms zo ongelofelijk idioot is, dat ik dubbel lag van het lachen. Dan heb ik het over momenten dat hij onbedoeld grappig is door zijn gedrag en niet eens over overduidelijk in scene gezette momenten, zoals wanneer hij een stuk of 6 viagra pillen met bier, waarna hij botergeil en straalbezopen op straat elke willekeurige vrouw aanspreekt met de vraag om sex te hebben. Of bijvoorbeeld als hij via internet een date heeft met een SM meesteres, die hem straft om al zijn wangedrag. Eigenlijk is het allemaal zo onwerkelijk, dat ik me afvraag of ik er niet ingetuind ben en het allemaal verzonnen is. (Extra credit naar Chris als dat het geval is.) Maar nep of niet, vermakelijk is het iig.
cijfer: 7.5

How to Lose Friends & Alienate People (2008, VK, Robert B. Weide)

Deze film maakt een goede gooi naar meest tegenvallende film van het jaar. Het zou zogenaamd een scherpe satire op het celebrity-wereldje en het circus daaromheen moeten zijn. Maar het is even scherp als een doos ongeslepen kleurpotloden. Die paar grapjes, die dan met wat goede wil als satire betiteld kunnen worden, getuigen niet van echte lef. Waardoor ze geen impact maken. Dit komt ook doordat de andere karakters in de film te overduidelijk eendimensionale karikaturen van bestaande types zijn, waar we om zouden moeten lachen.
Maar de grootste fout, die Weide begaat is dat hij geen toon durft te kiezen. Het is niet duidelijk of we nou om het tegendraadse, onbeschofte gedrag van Simon Pegg moeten lachen of met hem om zijn tegendraadse, nuchtere kijk op het elitaire gedrag van de rest. Vergelijk dat met The Devil Wears Prada, waarin we wel samen met een nieuweling een frisse, nuchtere kijk krijgen op de mores van het (mode)wereldje en met haar lachen daarom.
Met heel dat onbeschofte gedrag valt het ook wel mee. Of celebrity feesten zijn niet half zo opwindend als we moeten geloven en eigenlijk ongeveer even saai als de verjaardag van je oma.
Bovendien wordt zijn triomtocht naar de top, (het moment waarop neem ik aan de titel slaat) vertoond in een montage van enkele minuten. Halverwege verandert de film ook steeds meer in een wanneer-krijgen-ze-elkaar plot.
Ik heb niks tegen Simon Pegg. (Al kan ik hem moeilijk serieus nemen sinds de comic the Boys) Maar hij weet zich duidelijk geen raad met de rol. Wat onbezorgd buitensporig gedrag moet voorstellen komt meer over als aandoenlijk in zijn dom- en onervarenheid. Zo lijkt zijn obsessie met Megan Fox i.p.v. de jacht van een vlijmscherpe journalist om sex te hebben met de heetste actrice van het moment meer een kalverliefde van een puber.
Die Megan Fox is goed in lekker zijn, maar meer kan ze niet. Het grootste lichtpuntje van de film is zonder twijfel Kristen Dunst. Al heeft zij weinig om mee te werken. Jeff Bridges en Gillian Anderson brengen gelukkig nog wat extra in hun bijrollen, die daardoor beter zouden passen in een aflevering van Entourage dan dit gedrocht.
cijfer: 4

vrijdag, november 07, 2008

The Real Blonde (1997, VS, Tom DiCillo)


Tja echt zo'n film, die niet hahaha-dijen kletsen leuk is, maar toch leuk genoeg om constant met een glimlachje op mijn gezicht te zitten. Wat vooral te danken is aan de altijd betrouwbare Catherine Keener. Zo'n film die ik morgen waarschijnlijk al weer vergeten ben.
cijfer: 6

donderdag, november 06, 2008

Sophie's Choice (1982, VS, Alan J. Pakula)

Dit sterke drama draait om drie personen. Ten eerste Peter MacNicol die zeer geschikt is als de boy-next-door, waarmee je je als kijker perfect kan identificeren. Zodat vanuit zijn gezichtspunt het verhaal vertelt kan worden. Ten tweede Kevin Kline in één van zijn beste rollen is zeer charmant is als de wispelturige Nathan. Hij zorgt ervoor dat de film ook z'n vreugdevolle, luchtige momenten kent. Maar ook voor de spanning als die weer doorslaat. De film is vooral bekend om de derde, Meryl Streep. Die op het ene moment zeer aangrijpend is als de breekbare en dan weer zeer betoverend als een opgewekte Sophie. Zij zorgt daarmee voor het emotionele hart van de film.
De film is met 2,5 uur wel iets aan de lange kant. Vooral de flashback van Sophie in het concentratiekamp had van mij ingekort mogen worden.
cijfer: 8

dinsdag, november 04, 2008

Hellboy II: The Golden Army (2008, VS, Guillermo del Toro)

Het eerste deel was een leuke film in mijn herinnering, maar niet heel speciaal. Del Toro is door dat deel en daarna Pan's Labyrinth duidelijk gegroeid als regisseur. Want met Hellboy 2 levert hij een volwaardige blockbuster af.
Bij andere comicfilms hadden we al gezien, dat een vervolg zeker niet onder hoeft te doen voor het orgineel. Voornamelijk omdat je geen tijd hoeft te verdoen aan het achtergrond verhaal, maar meteen over kan naar de orde van de dag. Het verhaal stelt echter natuurlijk niet al te veel voor. Maar dat maakt de film meer dan goed, door de fantastische wereld die del Toro (en Mike Mignola) weten te schappen. Je komt ogen te kort, zoals in de trollenmarkt scene. Bovendien is de film ook nog eens erg grappig, met als hoogtepunt het duet van Hellboy en Abe.
Op naar deel 3.
cijfer: 8.5

The Verdict (1982, VS, Sidney Lumet)

zeer degelijk rechtbankdrama met de wijle Paul Newman op zijn allerbest.
cijfer: 7.5

zondag, november 02, 2008

First Blood (1982, VS, Ted Kotcheff)

Dit is de eerste keer dat ik hem in een ruk van begin tot eind zie. Door de vervolg delen zou je soms vergeten dat het eerste deel naast een gave actiefilm ook degelijke drama elementen bevat.
cijfer: 8

WALL·E (2008, VS, Andrew Stanton)

Walle , walle , walle , walle .
cijfer: 8.5

Poltergeist (1982, VS, Tobe Hooper)

Was goed spannend en eng.
cijfer: 8

zaterdag, november 01, 2008

Porky's (1982, VS, Bob Clark)

Het bewijs dat vroeger echt niet alles beter was. Toen werden er ook slechte komedies voor oversekste pubers gemaakt werden. De ene banale grap volgt op de volgende.
cijfer: 3.5

Star Trek: The Wrath of Khan (1982, VS. Nicholas Meyer)

Ik ben altijd meer een Warrie dan een Trekkie geweest. Maar omdat dit bekend staat als één van de betere Star Trek films, wilde ik er toch wel een keer eentje proberen. En om een andere reden ;)
De special effects waren er erg gedateerd en nep. Vooral computers en dergelijke zager er erg achterhaald uit voor iemand uit onze tijd. Ook het acteerwerk viel me erg tegen voor een film uit zo'n befaamde franchise. Ondanks al dat was het een aangenaam tussendoortje op de zaterdagmiddag. Kirk, Spock en kornuiten mogen echter imho nog steeds niet de schoenen poetsen van Han, Luke, Chewie, Obi-wan en de rest.
cijfer: 7

Maandlijst Oktober 2008

In oktober 2008 28 films gezien. De top 10:

1. Professione: reporter (The Passenger) (1975, It, Michelangelo Antonioni) 8.5
2. Underground (1995, Joe, Emir Kusturica) 8.5
3. Vargtimmen (Hour of the Wolf) (1968, Zw, Ingmar Bergman) 8.5
4. The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert (1994, Aus, Stephan Elliott) 8.5
5. Le Voyage du ballon rouge (2007, Fr, Hsiao-hsien Hou) 8.5
6. [Rec] (2007, Sp, Jaume Balagueró & Paco Plaza) 8.5
7. Unforgiven (1992, VS, Clint Eastwood) 8
8. Mrs. Miniver (1942, VS, William Wyler) 8
9. Fast Times at Ridgemont High (1982, VS, Amy Heckerling) 8
10. Cloverfield (2008, VS, Matt Reeves) 8

De flop 3:

3. Speed Racer (2008, VS, Wachowski bros) 5
2. Lo Squartatore di New York (The New York Ripper) (1982) 5
1. Prom Night (2008, VS, Nelson McCormick) 3.5

Shine (1996, Aus, Scott Hicks)

Een jonge zeer getalenteerde pianist, David Helfgott, wordt door zijn overambitieuze vader ontzettend onder druk gezet om piano-wedstrijden te winnen. Als de jongen, zo getalenteerd blijkt dat hij een opleiding in de VS en later in London krijgt aangeboden, probeert de vader zoonlief met chantage bij de familie te houden. Eenmaal ontsnapt onder vaders juk vandaan, ontwikkelt David zich tot één van de grootste talenten van de befaamde Royal College of Music in Londen. Maar langzaam aan begint hij ook de draad kwijt te raken. Tot dat hij na het spelen van Rachmaninoff's 3e concerto er totaal iets knapt. Hij praat alleen nog maar in supersnelle associatie's. David wordt als volwassen man opgenomen in een kliniek. Met behulp van vrienden pakt hij langzaam de piano weer op.
Het zijn vooral de stukken met de gestoorde volwassen David, die deze film boven de middelmatige bio-pic over een getalenteerd iemand met mishandelde ouders tillen. Zowel de prestatie van Geoffrey Rush als de gestoorde volwassen David, als die van Armin Mueller-Stahl zijn om van te genieten.
cijfer: 7.5