donderdag, februari 26, 2009

Le Procès (The Trial) (1962, Fr, Orson Welles)

Zoals elke goede surrrealistische film, voelt deze film aan als een nachtmerrie. Orson Welles haalt al zijn kunsten uit de kast om deze boekverfilming te laten slagen. Hoewel ik het boek (nog) niet gelezen heb, is het een pracht film geworden.
Anthony Perkis, die als geen ander kan switchen tussen zachtaardige goedaard en razende bozerik, is een uitstekende keuze geweest voor de hoofdrol.
cijfer: 8.5

Smultronstället (Wild Strawberries) (1957, Zw, Ingmar Bergman)

Deze één van zijn meest toegankelijke films blijft imo één van zijn besten. Omdat Isak Borg tijdens het terugkijken op zijn leven ook oog heeft voor zijn eigen gebreken en tekortkomingen en daarbijhorende schuldgevoelens, zorgt ervoor dat ik juist extra ga meeleven met de oude man. Dit zou ook niet mogelijk zonder het geweldige spel van Victor Sjöström.
cijfer: 9

woensdag, februari 25, 2009

Madagascar: Escape 2 Africa (2008, VS, Eric Darnell & Tom McGrath)

Ik vond deel 1 maar matig. Maar deel 2 scheen beter te zijn. Dat bleek waar, dit vervolg is leuker. De pinguins waren weer erg grappig. Maar ook de hoofdverhaallijnen waren dit keer een stuk boeiender en leuker. Leuk extraatje was Alec Baldwin als slechterik. Alleen die oude oma, die voor heel even grappig was in 1, was dit keer heel irritant.
cijfer: 7

(Danger:) Diabolik (1968, It, Mario Bava)

lekkere zo fout dat het goed is cult film
cijfer: 7.5

zondag, februari 22, 2009

Zerkalo (The Mirror) (1975, SU, Andrei Tarkovsky)

Gorro noemt Tarkovsky in zijn topic de visuele poëet. Na het zien van Zerkalo snap ik dat helemaal. De film is meer poezie, dan proza. Het bijna compleet ontbreken van een plot zorgde wel voor wat wtf?-momenten tijdens het kijken. Maar net als in poezie gaat het meer om gevoel dat het oproept dan het verhaallijn. Daar slaagt de film meer dan in. Net als bij een goed gedicht is dit een film, waar ik zeker een keer naar terug ga keren.
cijfer: 8.5

zaterdag, februari 21, 2009

The Long Goodbye (1973, VS, Robert Altman)

Coole neo-noir van Altman met Elliott Gould in de hoofdrol. Altman speelt leuk met de regels van het genre. Hij plaatst Marlowe, een jaren '50 karakter in een jaren '70 maatschappij, waardoor diens normen en waarden op de proef worden gesteld.
Het valt op dat de film bijna geen geweld en pistolen bevat. Wat die paar scenes met geweld wel extra impact geeft.
cijfer: 7.5

vrijdag, februari 20, 2009

Frost/Nixon (2008, VS, Ron Howard)

Aangezien het eerst een theaterstuk was, is dit echt een acteursfilm. Sheen is heel overtuigend als de playboy interviewer, die overtuigd blijft van zijn eigen kunnen, terwijl iedereen denkt dat hij teveel hooi op zijn vork heeft genomen. Wat later ook zal blijken.
Langella doet Hopkins al snel vergeten. Hij weet Nixon zelfs zo menselijk te maken, dat ik op het einde medelijden met hem kreeg.
Verder heeft de film goede bijrollen van Sam Rockwell, Kevin Bacon en Oliver Platt.
Het is wonderbaarlijk hoe spannend de film een stel interviews kan maken. Niet meer sinds the West Wing was politieke "fictie" zo spannend.
Grootste minpunt vond ik de nep-documentaire interviews van mensen, die terugkijken op alles. Imo een overbodige gimmick.
cijfer: 8

donderdag, februari 19, 2009

Yes Man (2008, VS, Peyton Reed)

De nieuwste komedie met Jim Carrey. Vooraf was ik een beetje bevreesd dat het een ouderwetse gekke bekken trek-show van Carrey zou worden. Gelukkig is dat het niet. De film wordt nooit echt hilarisch. Maar doordat Carl overal ja op moet zeggen en dat allemaal positieve gevolgen heeft, heeft de film een heerlijk goed gevoel.
Jim Carrey en Zooey Deschanel vormen (ondanks het leeftijdsverschil) een heel leuk koppel. Gelukkig komt de onvermijdelijke dip en het te overwinnen obstakel in hun relatie pas heel laat in de film, waardoor we zolang mogelijk kunnen genieten van alle leuke dingen die Carl doet.
cijfer: 7

woensdag, februari 18, 2009

Vals Im Bashir (Waltz with Bashir) (2008, Isr, Ari Folman)


Zelden paste vorm en inhoud beter bij elkaar dan in deze film. Om deze documentaire een animatie-film te maken is een uitstekende keuze geweest, omdat op deze manier de nachtmerries en herinneringen van de personages op een overtuigende manier kunnen worden weer gegeven.
Maar de film is meer dan een documentaire, we kijken hier naar een persoonlijke therapie van iemand. Iemand, die deze film gebruikt om zijn eigen geheugen op te frissen en met zichzelf in het reine te komen. Heel veel persoonlijker wordt het niet.
Dit en het afgrijselijke einde (wat wij als kijker natuurlijk wel al weten, maar toch nog inslaat als een bom) zorgt ervoor dat het een ontzettend ontroerend en aangrijpende film is. Dit ook mede dankzij Max Richter's prachtige muziek.
cijfer: 9.5

Il Deserto rosso (The Red Desert) (1964, It, Michelangelo Antonioni)

Interessant hoe een film soms intrigerend en dan weer slaapverwekkend kan zijn. Intrigerend doordat het Antonioni's eerste kleurenfilm is en hoofdrolspelers Monica Vittie en Richard Harris constant mijn aandacht vast hielden. Slaapverwekkend omdat er zoals meestal bij Antonioni weinig sprake is van verhaal en ik verder ook geen diepere laag eruit kon halen.
cijfer: 7

Sex Drive (2008, VS, Sean Anders)

Ik had op basis van de goede kritieken hier en hoge imdb-cijfer een ouderwets leuke tienerkomedie verwacht. Maar hij viel mij ontzettend tegen.
Neem nou één van de eerste scenes van de film. Onze protagonist heeft een natte droom gehad en gooit daarom zo zijn vieze onderbroek vanuit zijn bed richting de wasmand. Terwijl hij halfnaakt in bed ligt, komt net de stoere oudere bullenbak broer binnelopen, die hem in 20 synoniemen voor homo uitscheldt. Misschien dat er mensen zijn, die dat grappig vinden. Ik iig niet. Daarna komen ook nog eens zijn ouders binnen om huwelijk aan te kondigen. Onze protagonist kan nog steeds niet uit bed komen om hun te feliciteren, omdat hij nog steeds geen onderbroek aan heeft. Een soortgelijke scene in American Pie was grappig, omdat het daar herkenbaar en realistisch was. Dat je ouders 's ochtends binnenkomen om zulk groot nieuws even te melden is echter zo ver gezocht, dat het niet meer grappig is.
Gelukkig maakt het karakter van Lance en een paar leuke bijrollen van o.a. Seth Green als Amish de film nog enigszins dragelijk.
Ik zag de unrated versie, wat betekent dat er af en toe zonder enige reden een naakte dame door het beeld wandelt. Wat leuk is waarschijnlijk voor de 13-jarigen onder ons.
cijfer: 5

maandag, februari 16, 2009

Vozvrashcheniye (The Return) (2003, Rus, Andrei Zvyagintsev)*


Het ziet er allemaal prachtig uit. Dan zit er ook nog eens een ontzettend goed ontroerend verhaal onder over 2 jongen en hun vader.
cijfer: 9.5

Spaced (1999-2001, VK, Simon Pegg & Jessica Stevenson) [tv-serie]

Het eerste seizoen was erg matig. En komt niet veel verder dan dat het leuk is door referenties naar bekende films, games, comics e.d. In het tweede seizoen krijgen de karakters meer vorm. Ook wordt de serie grappiger. Mede doordat er af en toe een parodie op een film/serie inzit.
cijfer: 6.5

zondag, februari 15, 2009

Boku no kanojo wa saibôgu (Cyborg Girl) (2008, ZK, Jae-young Kwak)

De nieuwste film van de man achter o.a. My Sassy Girl en Windstruck. Dat was de enige kennis, die ik had toen ik de film inging. De film begon veel belovend. De eenzame, nerderige protagonist viert in zijn eentje zijn verjaardag als opeens een abnormaal gedragend meisje bij hem aan tafel aanschuift. Daarop volgt een leuke romantische avond vol spontaniteit. Het deed me erg denken aan My Sassy Girl, soms misschien iets te.
Maar toen het plot zich begon te ontwikkelen, zakte de film steeds verder in. In het kort: zij is een cyborg, door hem gemaakt in de toekomst, die terug reist naar het nu om hem te redden. Hij moet haar leren menselijk te worden.
Natuurlijk gebeuren er allemaal dingen om hun heen waarbij haar cyborg krachten goed van pas komt, zoals het onvermijdelijke reden van een kind voor een vrachtwagen. Zo vervalt de film steeds meer in cliché's. De romantische magie állà MSG was steeds verder te zoeken. Waar ik in het begin nog meeleefde, kon het me allemaal weinig meer boeien in het tweede uur. Gelukkig was de cyborg wel ongelovelijk cute de hele tijd.
cijfer: 5.5

Hong gao liang (Red Sorghum) (1987, Ch, Yimou Zhang)

Het debuut van Yimou Zhang laat zien dat we hier met een zeer talentvolle, veel belovende regisseur te maken hebben. Natuurlijk is dat ook een beetje makkelijk achteraf praten, aangezien we nu weten wat voor prachtigs Zhang hierna allemaal gaat maken. Ik heb nu heel het oeuvre gezien van hem en ik moet zeggen dat ik deze tot zijn allerbeste vind behoren.
Ook een jonge Gong Li debuteert ongelofelijk sterk in deze film.
cijfer: 9

zaterdag, februari 14, 2009

Body of Lies (2008, VS, Ridley Scott)

Degelijke spionage thriller van meneer Ridley Scott. Dat Leonardo meer dan een pretty boy is, is nu al vaak genoeg gezegd. Russel Crowe was aardig in een voor hem a-typische bijrol.
cijfer: 7.5

vrijdag, februari 13, 2009

Tystnaden (The Silence) (1963, Zw, Ingmar Bergman)

Twee vrouwen, waarvan eentje erg ziek is, en een jongentje verblijven tijdens een oorlog voor een tijdje in een hotel in het buitenland. Als de niet-zieke vrouw erop uit gaat op mannenjacht onstaat er steeds meer spanning.
Deze film doet zijn naam een eer aan. Er wordt weinig gepraat in de film. Als dat al gebeurt, is dat voornamelijk in een onbekende taal, die de hoofdrolspelers niet verstaan. (en dus ook niet ondertiteld is).
De stukjes met het jongentje als hij door het hotel dwaalt, voelen een beetje surrealistisch aan. Terwijl de stukje met de moeder op pad voelt als een nouvelle vague poging van Bergman. Daardoor kreeg ik erg het idee dat Bergman in deze film vooral aan het experimenteren was met andere stijlen.
Beide actrices, (Ingrid Thulin en Gunnel Lindblom) zien er zeer verleidelijk uit. Ze acteren bovendien erg sterk. Ook het jongentje deed het goed.
Maar wat de film nou precies met religie te maken had en wat daarmee de connectie was met de andere films uit de Kamer-trilogie kon ik er niet uit halen. Maar ondanks dat kon ik er nog steeds van genieten. Als was het alleen maar om de altijd prachtige cinematografie van Nykvist.
cijfer: 8

maandag, februari 09, 2009

Milk (2008, VS, Gus Van Sant)

Sean Penn bewijst maar weer eens bij de absolute top van de top te behoren. Ook de supporting cast o.a. James Franco en Josh Brolin waren erg goed. Alleen Emile Hirsch viel wat tegen.
De film zelf was een goede sociaal-politiek drama, die goed de juiste knoppen weet te raken.
cijfer: 8

vrijdag, februari 06, 2009

Casque d'or (1952, Fr, Jacques Becker)


Ook rond de vorige eeuwwisseling wisten ze het in Frankrij: bro's before ho's.
cijfer: 7

Maandlijst Januari 2009

O'ja maandlijstje. In de eerste maan van 2009 46 films gezien. De top 10:

1. Ddongpari (Breathless) (2008, ZK, Yang Ik-June) 8.5
2. El Orfanato (The Orphanage) (2007, Sp, Juan Antonio Bayona) 8.5
3. Aruitemo aruitemo (Still Walking) (2008, Jap, Hirokazu Koreeda) 8.5
4. Apenas o Fim (That's It) (2008, Bra, Matheus Souza) 8
5. Vicky Cristina Barcelona (2008, Sp, Woody Allen) 8
6. Chugyeogja (The Chaser) (2008, ZK, Hong-jin Na) 8
7. Wendy and Lucy (2008, VS, Kelly Reichardt) 8
8. Tobira no muko (Left Handed) (2008, Jap, Laurence Thrush) 7.5
9. Rule Number One (2008, Sin, Kelvin Tong) 7.5
10. The Lightship (1986, VS, Jerzy Skolimowski) 7.5

De flop 5:
5. Religulous (2008, VS, Larry Charles) 4
4. Bollywood Hero (2009, Ned, Diedrik van Rooijen) 4
3. Aquele Querido Mês de Agosto (Our Beloved Month of August) (2008, Por, Miguel Gomes) 3
2. Kikoe (2008, Jap, Iwai Chikara) 2
1. Hashi (2009, Jap, Sherman Ong) 2

Dada (Dada's Dance) (2008, Ch, Yuan Zhang)

Meisje gaat samen met een jongen, die een oogje op haar heeft. op zoek naar haar biologische moeder om zo te ontsnappen uit haar huis van haar dronken stiefvader.
cijfer: 7




En dat was Iffr voor dit jaar.

Tôkyô sonata (2008, Jap, Kiyoshi Kurosawa)

Een man wordt ontslagen op zijn werk, maar wil dat niet aan zijn vrouw vertellen, dus zwerft hij overdag op straat rondt. De jongste zoontje neemt stiekem pianolessen, omdat hij een oogje heeft op de lerares. De oudste zoon wil in het Amerikaanse leger. Moeder heeft een beetje genoeg van haar rol en wil haar eigen vrijheid krijgen.
In het begin leek het erop dat dit een sterk drama zou worden over de hedendaagse Japanse maatschappij. Maar de personage's deden mij heel weinig. Als dan ook nog vlak voor het einde een zwaktebod van een twist komt, bleef er nog maar weinig over van de belofte. Het prachtige piano spel op het einde maakte het wel weer een beetje goed.
cijfer: 6

Il Divo (2008, It, Paolo Sorrentino)

Biopic over voormalig Italiaans staatsman Giulio Andreotti. Als de film half zo veel aandacht aan het verhaal als uiterlijk bombast had gegeven, was het een echte topper gebleven. Nu is het een soort van constante voorzetting van de befaamde afrekeningsscene uit de Godfather. Heel veel geëdit dus als ware het een Ritchie film, en dat komt de duidelijkheid van het verhaal niet ten goede.
cijfer: 7

Maman est chez le coiffeur (Mommy Is at the Hairdresser's) (2008, Can, Léa Pool)

Het is zomer 1966. Lekker vakantie voor Élise, Coco en Benoît. Maar hun onbekommerde maanden worden overhoop gegooid als mammalief hals overhoop vertrekt, nadat pappa vreemd is gegaan.
cijfer: 7.5

Futoko (The Dark Harbour) (2008, Jap, Naito Takatsugu)

Een eenzame visser, Manzo, wil graag een vrouw. Na een aantal mislukte pogingen, lacht het geluk hem toe, als een vrouw en haar zoontje stiekem zijn huisje zijn binnengedrongen. Van Manzo mogen ze best blijven, want hij wil niet meer alleen zijn. Wat zij daar precies doen, wordt nooit duidelijk. Maar dat geeft niet, want de film heeft wel een beetje iets van een sprookje.
De film is ongelovelijk grappig, maar dan niet zoals de meeste Japanse films op een over-de-top gewelddadige en seksistische manier. Maar op een subtiele manier. Zo is er in het begin een scene, waarin Matzo niet begrijpt dat hij een pijpbeurt krijgt aangeboden. Als de vrouw haar hand naar mond brengt om pijpbeurt na te doen, denkt hij dat ze iets te drinken wil.
cijfer: 8

Telstar (2008, VK, Nick Moran)

Biopic over de Britse platenproducers Joe Meek. Je kent het wel drugs, sex en rock'n'roll, opkomst en ondergang etc. Het is allemaal vaker en stukken beter gedaan. De film was erg saai. Dieptepunt van de film was wel als Joe diep in de schulden zit en depressief is, er schuldeisers langskomen die de blokkade voor de ramen weghalen en Joe wegduikt voor het zonlicht.
cijfer: 4.5

Aruitemo aruitemo (Still Walking) (2008, Jap, Hirokazu Koreeda)

De andere echte topper van het festival imo.
Een familie komt elkaar jaar bij elkaar om de dood van de oudste zoon te herdenken. De overgebleven zoon, leidt onder een groot minderwaardigheidscomplex. Hij kan zijn ouders niet vertellen, dat hij werkloos is, want zijn vader vind het al een ramp, dat hij kunstrestaurateur en niet ook dokter is geworden. Bovendien is hij ook nog eens getrouwd met een weduwe, die een kind heeft uit haar vorige huwelijk. De oudere zus heeft allemaal mooie plannen om bij de ouders te gaan wonen, maar vanwege haar drukke kinderen en man, willen pa en ma dat liever niet.
Zoals het echte Japanners betaamd, wil natuurlijk niemand elkaar in het gezicht duidelijk de waarheid zeggen. Dit zorgt veel spanning onderling. Maar ook voor veel humor, want in plaats van duidelijke taal bestoken ze elkaar constant met sarcastische en onderhuidse opmerkingen.
Je zou de film kunnen beschrijven als een moderne variant op een Ozu film. Het is allemaal iets minder traditioneel en formeel als toen, maar die Japanse normen en waarden zijn nog wel steeds aanwezig.
cijfer: 8.5

Wendy and Lucy (2008, VS, Kelly Reichardt)

Mooie, meer deprimerende tegenhanger van Into the Wild over een meisje dat samen met haar hond naar Alaska trekt, maar strand in een dorpje. Michelle Williams speelt ongelovelijk sterk.
cijfer: 8

Hashi (2009, Jap, Sherman Ong)


Nee, dit was echt drie keer niks.
cijfer: 2

Of Time and the City (2008, VK, Terence Davies)

Film waarin Terence Davies vooral in erg poetische taal terugblikt op zijn leven in Liverpool, terwijl we oude beelden te zien krijgen. In het begin dacht ik dat dit weer een saaie zit zou worden, maar het was verrassend mooi. De tekst en beelden sloten prachtig bij elkaar aan.
cijfer: 7.5

Chugyeogja (The Chaser) (2008, ZK, Hong-jin Na)


Erg gave, bloederige, spannende, grappige, onconventionele actie thriller.
cijfer: 8

Vse umrut, a ya ostanus (Everybody Dies But Me) (2008, Rus, Valeriya Gai Germanika)

Drie vriendinnen mogen voor het eerst naar de schooldisco. Net als in Nederland zijn dan maar twee dingen belangrijk: hoe krijg je die leuke jongen en hoe krijg je alcohol naar binnen gesmokkeld. Ondertussen valt de vriendinnengroep uit elkaar. Typische wat realistischere high-school film dan de gebruikelijke Amerikaanse komedies
cijfer: 7.5

Aquele Querido Mês de Agosto (Our Beloved Month of August) (2008, Por, Miguel Gomes)

Was misschien goed geweest als de film een stuk korter was geweest, want met meer dan 2u was het te slaapverwekkend. Het idee van wat feit en fictie, wat film en documentaire is vaker en beter gedaan.
cijfer: 3

Masumiyet (Innocence) (1997, Tur, Zeki Demirkubuz)

cijfer: 7.5

Bollywood Hero (2009, Ned, Diedrik van Rooijen)


Dat het een Nederlandse film is, is de enige reden die ik kan verzinnen waarom deze film door de selectie is gekomen.
cijfer: 4

Tobira no muko (Left Handed) (2008, Jap, Laurence Thrush)

Hikikomori is een bekend Japans probleem. Jongeren, die zichzelf opsluiten in hun kamer om er maanden/jaren niet uit te komen. Het goede aan deze film is dat het niet focust op de jongen, die krijgen we alleen in het begin en op het einde even te zien, maar op wat het effect is op de rest van de familie.
cijfer: 7.5

Apenas o Fim (That's It) (2008, Bra, Matheus Souza)

Een jongen krijgt van zijn vriendin te horen, dat ze over een uur vertrekt en het definitief uitmaakt. Ze hebben dus nog een uur samen. Dat brengen ze door om al lopend alles eens uit te praten, elkaar eens goed de waarheid te zeggen. De film heeft erg grappige, lekker vlotte dialogen. Af en toe wordt de film onderbroken door flashbacks naar het begin van de relatie. Een aanrader voor liefhebbers van Before Sunset en Woody Allen-achtige films.
cijfer: 8

Kikoe (2008, Jap, Iwai Chikara)

Documentaire over Otomo Yoshihide, de Japanse noise meester. Een onderwerp wat me al weinig aanspreekt. Als de docu dan ook nog eens erg saai en onbevlogen is, is er geen reden om nog in de zaal in te blijven.
cijfer: 2

The Lightship (1986, VS, Jerzy Skolimowski)


Prachtige rol van Robert Duvall als crimineel meesterbrein. Klaus Maria Brandauer biedt goed tegengas. Door het duel tussen deze twee tegenpolen ontstaat er een lekkere spanning in de film.
cijfer: 7.5

Flashbacks of a Fool (2008, VK, Baillie Walsh)

Daniel Craig als uitgerangeerde acteur, die na de dood van een oude vriend terug kijkt op een dramatische gebeurtenis in zijn leven. Dat flashback bevat enkele mooie momenten, met als hoogtepunt het playbacken van Roxy Music met het meisje waar hij verliefd op is.
cijfer: 7.5

Wanmei Shenghou (Perfect Life) (2009, Ch, Emily Tang)

De film bestaat uit twee delen, een fictief gedeelte over een arm meisje en een documentaire deel over een Hong Kongse, die in een scheiding ligt. Het is een interessante mislukte poging om documentaire en film bij elkaar te brengen. Maar heel boeiend was de film niet.
cijfer: 5.5

Ddongpari (Breathless) (2008, ZK, Yang Ik-June)

De topper van het festival voor mij. Het plot volgens de iffr site:
Breathless is het imposante speelfilmdebuut van regisseur, scenarist en producent Yang Ik-June. Hij was niet, zoals gebruikelijk in Korea, aanvankelijk assistent-regisseur, maar leerde het vak als acteur. Hij speelt dan ook zelf de hoofdrol in dit op autobiografische ervaringen gebaseerde, rauwe en soms bijzonder gewelddadige verhaal van een gangster en afperser die er plezier in schept iedereen die op zijn weg komt op agressieve wijze een plaatsje in de lokale pikorde toe te wijzen. Zelfs de hulpjes die voor hem door het stof kruipen, moeten het ontgelden. Ook zijn baas, een oude vriend van school, kan op geen enkele beleefdheid rekenen. Een flashback maakt de oorzaak van deze problematische persoonlijkheid duidelijk. Opgegroeid met een gewelddadige vader die hij verantwoordelijk houdt voor de dood van zijn moeder en het neersteken van zijn zus, weet Song-Hoon niet beter dan dat harde actie de emotie vóór moet zijn. Dit verandert als hij de brutale scholiere Han Yeon-Heui ontmoet. Zelf dagelijks slachtoffer van de bruutheid van haar geesteszieke vader en gevoelloze broer is ook zij gepokt en gemazeld door disfunctionele families, en weinig onder indruk van Song-Hoons harde buitenkant. Langzaam maar zeker ontstaat er een alternatieve familieband tussen de twee, met het neefje van Song-Hoon als nog onbezoedeld middelpunt. Dan voegt Yeon-Heuis broer zich zonder dat zijn zus het weet bij de knokploeg en worden de kaarten opnieuw geschud.
Ik verwachte in het begin een actie/thriller film, maar kreeg een prachtig drama over hoe mensen gevangen raken in een vicieuze geweldsspiraal. De film liet een erg diepe indruk bij mij achter.
cijfer: 8.5

Babi buta yang ingin terbang (Blind Pig Who Wants to Fly) (2008, Indo, Edwin)

De film wil de discriminatie van Chinezen in Indonesië tonen. Maar is te fragmentarisch en symbolisch om echt indruk te maken.
Na afloop krijg je iig Stevie Wonder’s “I just called to say I love you” niet meer uit je hoofd.
cijfer: 6.5

Trang noi day gieng (Moon at the Bottom of the Well) (2008, Viet, Vinh Son Nguyen)

Een erg traditioneel ingesteld vrouw is getrouwd met de hoofdmeester van de school. Omdat zij onvruchtbaar is, heeft hij met haar goedkeuring een kind bij een andere vrouw. Dit komt uit en zorgt voor een schandaal. Om een lang verhaal kort te maken: ze moeten scheiden en de vrouw raakt in een depressie.
De film is een mooie kijk op hoe iemand weg kan zakken in zo'n depressie. Groot pluspunt vond ik ook dat de film goed aan eigen interpretatie openlaat op het eind of ze echt gek is geworden of dat er meer is tussen hemel en aarde.
cijfer: 7.5

Française (2008, Fr, Souad El-Bouhati)


Over een Frans-Marokkaans meisje dat op haar 4e verhuisd naar Marokko met haar familie. Daar is haar grote droom om als ze 18 is weer terug te keren naar Frankrijk.
Erg sterk geacteerd door de actrice.
cijfer: 7

Rule Number One (2008, Sin, Kelvin Tong)


Spannend, eng en grappig. Maar de film wordt op het einde beetje te voorspelbaar.
cijfer: 7.5

Venkovský ucitel (A Country Teacher) (2008, Tsj, Bohdan Sláma)


Vooral intrigerend doordat de film goed de complexiteit van de menselijke moraal behandelt en niet vervalt in simpel goed en kwaad. Soms doenn goede mensen hele foute dingen.
cijfer: 7.5

Rerberg and Tarkovsky. The Reverse Side of 'Stalker' (2008, Rus, Igor Mayboroda)


Deze docu veronderstelt wel heel wat voorkennis bij de kijker. Het is dan ook nog allemaal zo onduidelijk verteld met van de hak op de tak gespring, dat mij na afloop nog steeds niet goed duidelijk was wat er misging tussen Rerberg en Tarkovsky.
cijfer: 6

Slepe lásky (Blind Loves) (2008, Slow, Juraj Lehotsky)


Verschillende verhalen over blinden, die verliefd zijn, gespeeld door echte blinden. Hoogtepunt was de onderwater droom van één van de blinden.
cijfer: 6.5

Un autre homme (2008, Fr, Lionel Baier)

Over een jonge journalist die voor het plaatselijke krantje filmrecensies kopieert van een obscuur filmblad. Tijdens persvoorstellingen wordt hij verliefd op een filmrecenste die duidelijk veel intelligenter is dan hij en zo gevangen raakt in een relatie met haar. Leuk voortdurend geintje was wel dat de hoofdpersoon net als in Franse films uit de jaren '60 constant rookt, alleen mag dat nergens en moet die dus steeds zijn sigaret uitmaken.
cijfer: 7

Dar miane abrha (Among the Clouds) (2008, Iran, Rouhollah Hejazi)


10 dagen IFFR heeft de volgende waslijst films (minus een dozijn shorts) opgeleverd:


Over een Iraans jongentje dat bij de Iraaks/Iraanse grens werkt en verliefd wordt op een Iraaks meisje. Volgens de regisseur was het allemaal symoblisch bedoeld over de Iraaks en Iraanse verhouding met elkaar. Dat zal wel. Heel interessant was het niet
cijfer: 6.5