donderdag, april 30, 2009

Rachel Getting Married (2008, VS, Jonathan Demme)


Dit is ten eerste natuurlijk de carrière-makende rol van Anne Hatheway. Succesvol was ze wel al doorgebroken, maar nu heeft ze ook een film waar ze naar kan wijzen als men twijfelt over haar acteerprestaties. Maar om alleen Anne Hatheway te prijzen zou oneerlijk zijn tegenover de rest van de sterke cast.
Ik weet dat er mensen zijn die niet houden van dit soort "rommelige" handgeschoten dogme-achtige films. Maar als het goed gedaan is en het materiaal er geschikt voor is, zoals bij deze film, dan doet het bij mij wat het moet doen. Namelijk het gevoel opwekken alsof je middenin de film staat, alsof je als kijker echt onderdeel uit maakt van de groep karakters waar het over gaat. In Festen werkt, Bier kan het ook, en van Demme bewijst hier dat hij het ook kan.
Maar hij heeft ook prachtig materiaal om mee te werken. Het beste van het script geschreven door Jenny Lumet (ja de dochter van) is dat er niet voor wordt terugdeinst om de karakters ook minder goed voor het licht te laten komen. Neem nu de scene waarin Kym de toost uitbrengt aan haar zus, waarin ze i.p.v. de aandacht op het aanstaande paar de aandacht op haar zelf richt. Dat laat duidelijk de meer egoistische kant van Kym zien. Mindere schrijver zouden alles vanaf Kyms kant hebben laten zien en haar zielig en misbegrepen hebben gemaakt.
Waar ik de film verder credits voor film wil geven is voor iets wat het juist niet tot onderwerp maakt. We hebben hier toch te maken met een interraciaal huwelijk. Juist door daar totaal geen aandacht aan te besteden, doet de film meer voor de acceptatie daarvan, dan een film zou kunnen die het wel aandacht zou geven.
Als de zanger van TV on the Radio één van de grootste rollen heeft, weet je dat het qua muziek verder wel goed zit.
cijfer: 8

zondag, april 26, 2009

Offside (2006, Iran, Jafar Panahi)

In Iran mogen vrouwen niet naar voetbalwedstrijden. Toch zijn er vrouwen, die wel naar een wedstrijd van het Iraanse team willen gaan. Tijdens de film volgen we een paar vrouwen, die zijn opgepakt tijdens hun poging om binnen te komen en buiten in bewaakte ruimte moeten wachten tot ze afgevoerd worden door de zedenpolitie.
De film slaagt erin om op een leuke, lichte manier een serieus onderwerp, de positie van vrouwen in Iran, te behandelen. Tegelijkertijd heeft Panahi ook oog voor de dienstplichtige soldaten, die ook maar gewoon hun taken moeten uitvoeren.
cijfer: 8

The Spirit (2008, VS, Frank Miller)

Het is toch wel een teleurstelling dat een comic grootheid als Frank Miller de overstap naar film niet kan maken. Maar als ik The Spirit zie snap ik meteen waarom. Met het visuele aspect, wat natuurlijk Millers sterkste kant is, zit het wel snor. De film ziet er gaaf uit. Het plot en karakters zijn flinterdun, maar zijn ook niet bedoeld om al te serieus te nemen. Nee het zwakste punt van de film is wat Miller niet gewend is, namelijk het werken met acteurs. Een goed regisseur haalt het beste naar boven bij zijn acteurs/trices. Maar Miller haalt al zijn acteurs/trices naar beneden. Het acteerwerk is zo slecht dat het gewoon gaat irriteren. Dat de dialogen dan ook nog eens ongelofelijk slecht geschreven zijn, helpt niet mee. Het hele hoge babe gehalte is wel een pluspuntje weer.
cijfer: 5.5

zaterdag, april 25, 2009

vrijdag, april 24, 2009

Drawn Together (2004-2007, VS, Dave Jeser & Matt Silverstein) [serie]

Acht stereotype tekenfilmfiguren leven samen in een huis en worden constant gefilmd. De karakter zijn Toot, een lelijke dikke veelvretende Betty Boop, Wooldoor Jebediah Sockbat, een mengeling van Spongebob en Ren, Xandir, een homofiele Link, Foxxy, een zwarte sexy versie van Josie and the Pussycats, Captain Hero, een compleet gestoorde superheld, Spanky Ham, een oversexte overalpissende internetdownload, Ling-Ling, een geweldadige Pikachu, Princess Clara, een uiterst conservatieve Disney prinses.
Op de beste momenten is Drawn Together een prachtige parodie op reality tv series als Big Brother en the Real World en/of populaire cultuur zoals (teken)films, series en comics. (Vooral in het laatste seizoen 3 neem dat meer de overhand). Op de slechtste momenten vervalt het tot "kijk ons een shockerende grappen maken over sex, homofiliteit, racisme e.d." niveau. Jammer genoeg valt de ratio vaker slecht dan goed uit in afleveringen.
cijfer: 6

Frisky Dingo (2006, VS, Adam Reed & Matt Thompson) & The Xtacles (2008, VS, Matt Thompson) [serie]


Hilarische parodie op superheldentekenfilms. Over een incompetente schurk Killface en overarrogante held Xander Crews aka Awesome X. Die wordt geholpen door zijn klungelige prive-legertje the Xtacles (die een kort durende, iets mindere spin-off kregen van 2 afleveringen)
cijfer: 8.5

donderdag, april 23, 2009

Gomorra (2008, It, Matteo Garrone)

Af en toe komt er een film voorbij die een genre op zijn grondvesten doet schudden. Gomarrah is zo'n film. Dit is niet het soort maffia film zoals gebruikelijk met een opkomst en ondergang verhaallijn. Nee in zijn documentaire-achtige stijl, focus op verschillende karakters en nietsontziende oog voor de grauwe harde realiteit doet de film meer denken aan Cidade de Deus. Net als in die film gaat het in Gomarrah meer om een beeld te scheppen over hoe het echt is om te leven in zo'n met geweld overladen stad, dan om een verhaaltje te vertellen.
Door de introductie van de vele karakters is de film zeker in het eerste half uur niet makkelijk om te volgen.
cijfer: 8

Strangers on a Train (1951, VS, Alfred Hitchcock)

Wat me vooral bij zou blijven van deze Hitchcock is Robert Walker als Bruno Anthony, de charismatische sluwe schurk van deze film. Dat is ook het probleem van de film. Omdat de held van de film, Guy Haines (Farley Granger), en zijn liefje Anne (Ruth Roman) zulke vergeetbare karakters zijn en Guy zo interessant, ging ik bijna voor Bruno juichen. Waardoor er wat van de spanning verloren ging.
cijfer: 8

21 Up South Africa: Mandela's Children (2007, Zuid-Afrika, Angus Gibson)

Zelfde concept als de beroemde serie van Michael Apted, maar dan nu in Zuid-Afrika. Wat natuurlijk een zeer interessant land is voor zo'n opzet. Toch had ik jammer genoeg het idee dat er niet uitgehaald werd wat erin zat qua onderwerpen. Zowel op sociaal maatschappelijk als persoonlijk vlak bleef het allemaal iets teveel op de oppervlakte. Er is wat aandacht voor AIDS, waar drie van de personen uit eerdere delen al aan overleden zijn. Maar erg diep ging het er niet op in.
cijfer: 7

woensdag, april 22, 2009

La noire de... (Black Girl) (1966, Sen, Ousmane Sembene)

Mijn eerste Afrikaanse film. Het smaakt echter niet naar meer. Alles, het plot, de dialogen, het acteerwerk, de regie, de karakters, de symboliek en thematiek, zijn van een storend amateuristisch en simplistisch niveau. Maar wacht dit wordt gezien als de eerste film gemaakt door een zwarte Afrikaan in sub-Sahara Afrika. Dan is het natuurlijk fantastisch. NOT.
cijfer: 4

maandag, april 20, 2009

Thunderball (1965, VK, Terence Young)*

Na de goede eerste drie delen was dit toch wel even een tegenvaller. Met 130 minuten duurt de film al lang, maar hij voelde nog langer aan. Wat vooral komt doordat een simpel plot over twee gekaapte atoombommen onnodig warrig wordt gemaakt. Vooral in het begin liepen er allemaal karakters rond zonder ik enig benul wie nou wie was. Ook begint de film, die een veel groter budget dan zijn voorgangers had, met de over de top trend. Zoals in het begin waarin Bond ontsnapt via een jetpack of de haaien van Largo. De schurk van het verhaal, die nooit echt weet te imponeren. Het grote onderwater gevecht op het einde was dan wel weer gaaf. Maar het beste moment van de film was de opmerking die schurkin Fiona tegen Bond maakt na het bed met hebben te gedeeld: "James Bond, the one where he has to make love to a woman, and she starts to hear heavenly choirs singing. She repents, and turns to the side of right and virtue... but not this one!"
cijfer: 6.5

zondag, april 19, 2009

Good Dick (2008, VS, Marianna Palka)

De titel doet anders verwachten, maar het was een mooie, aangrijpende, ontroerende en grappige indieflick. De karakters zijn typisch indiefilm karakters, hij: een eenzame lieve jongen, die werkt in een videotheek met zijn slacker vrienden, zij: een leuk vaag meisje, dat net niet gestoord genoeg is om het eng of irritant te maken. Langzaam groeien ze naar elkaar toe.
Marianna Palka schreef, regisseerde en speelt de hoofdrolspeelster. Haar echte vriend Jason Ritter speelt de hoofdrol. Dus dat de twee chemie hebben is niet verrassend.
cijfer: 8

Kind Hearts and Coronets (1949, VK, Robert Hamer)


Dit is een komedie? Want een donkere komedie/satire, die niet meer werkt, is het beste wat ik ervan kan maken.
cijfer: 5

The Set-Up (1949, VS, Robert Wise)

Met maar 72 minuten is deze film een klein meesterwerkje. Die 72 minuten spelen zich in real-time af (wat dus betekent dat er geen sprongen in de tijd zijn) en daarin nog steeds één van de weinige films is die daarin slaagt. Daardoor ga je extra meeleven met hoofdrolspeler Stoker. Je voelt de opbouw van de spanning in de kleedkamer. Dat de bokswedstrijd dan ook nog prachtig gefilmd is, is helemaal de kers op de taart.
cijfer: 9

Shadow of a Doubt (1943, VS, Alfred Hitchcock)

Over goede Hitchcocks gesproken ;) Ook Shadow of a Doubt is weer een meesterwerkje van mans hand.
Het verhaal is simpel: Charlie is (vermoedelijk) de "Merry Widow Murderer". Om aan de politie te ontsnappen, vlucht hij naar de familie van zijn zus, die leeft een typisch Amerikaans stadje. Daar is de oudste dochter Charlie (vernoemd naar haar oom) helemaal weg van haar oom. Ze ziet in hem iemand, die de doodsaaie sleur van de familie kan doorbreken. Maar langzaam komt de jonge Charlie achter het geheim van haar oom. Waarna ze worstelt met de gewetenskwestie over wat ze met die informatie moet doen.
Oom Charlie had bij de beste film schurken gemogen. Iemand die op het eerste gezicht een heel charmante man lijkt, maar in werkelijkheid een agressieve egoïst is, die nergens voor terugdeinst. Joseph Cotten weet perfect te schakelen tussen die twee kanten van zijn personage
Teresa Wright geeft hem goed tegengewicht eerst als een onschuldig, vrolijk meisje maar later steeds meer als een overtuigde vastberade meid.
Verder zit de film vol met andere leuke kleine dingentjes, zoals de vader en vriend, die een competitie hebben om de perfecte moord op elkaar te verzinnen. Wat natuurlijk hilarisch is, doordat er ondertussen een echte moordenaar rondloopt in hun omgeving.
cijfer: 9

The Lost Weekend (1945, VS, Billy Wilder)

Één van de beste over alcoholisme die ik gezien heb. De niet te stoppen drang naar steeds weer een nieuw drankje; de strijd tussen die donkere verslaafde kant en wat hij eigenlijk wil zijn; het effect dat het heeft op zijn omgeving; zijn zelfdestructieve aard; de vriendin die hem tegen zijn eigen wil in toch blijft steunen. Alles ongelovelijk goed geacteerd door Ray Milland.
cijfer: 8.5

Clerks: The Animated Series (2000, VS, Kevin Smith) [serie]

Terecht gecanceld. Het is maar een schim van de film. Beter gezegd het is zelfs maar een schim van Clerks 2.
cijfer: 5.5

De Dominee (2004, Nl, Gerrard Verhage)

Degelijke "rise and fall van een gangster"-film van eigen bodem. Vooral het goede acteerwerk van Peter Paul Muller en Frank Lamers valt op. Al is het ook wel beetje een gevalletje; in het land van blinden is éénoog koning.
cijfer: 7

zaterdag, april 18, 2009

La belle et la bête (Beauty and the Beast) (1946, Fr, Jean Cocteau)

Deze film laat goed zien hoe men toch een andere, volwassener benadering van sprookjes had voor de disneyvisering ervan.
De film komt wat traag op gang met de gemene stiefzussen van Belle. Maar als eerst poppa en daarna Belle zelf het kasteel van het Beest (met levende standbeelden en kandalaars in echte armen) betreed krijgt de film iets magisch. De stem en manieren van Beest, die zich gedraagt als een echte gentleman, maakt dat sprookjesachtige af. Maar toch kon de film me niet echt raken, dat kwam door het overacteren van o.a. Jean Marais. Dat stoorde me heel erg.
cijfer: 7.5

donderdag, april 16, 2009

The Palm Beach Story (1942, VS, Preston Sturges)


De film begint al leuk onconventioneel tijdens de credits met een samenvatting van wat een andere film had kunnen over hoe de twee hoofdrolspelers in het huwelijksbootje zijn beland, wat eindigt met het gebruikelijke "They lived happily ever after" maar vlak daarna krijgen we een bordje met "Did they?" Waarna de film begint.
Want 5 jaar later gaat het huwelijk niet meer zo goed. is financieel onsuccesvol. vindt dat hun huwelijk vooral een sleur is geworden en ze niet meer echt verliefd op elkaar zijn. Het lijkt haar beter voor beiden als ze gaan scheiden, ook zodat hij misschien dan eindelijk succesvol kan worden zonder voor haar te moeten zorgen. is het daar niet mee eens. Maar toch reist naar Palm Beach om daar te kunnen scheiden. Ondertussen ontmoet ze een potentiele nieuwe man, die zeer rijk is. Maar natuurlijk zijn de oude gevoelens tussen en nog niet helemaal verdwenen.
Claudette Colbert, de absolute ster van de film, is heel grappig en charmant als de gevatte Gerry. Die net doet of ze onschuldig is, maar ondertussen alle mannen voor haar plan weet te winnen.
Joel McCrea is vooral de degelijke rustpunt van de film. De rots in de branding waarop de vele hectiek van de rest van de film geen effect lijkt te hebben.
Wat de film verder erg leuk maakt zijn de bijrollen; de bejaarde en slechthorende goedhartige worstenkoning; de dronkaards van de Ale and Quail Club in de trein; de nerderige rijke John D. Hackensacker III en zijn mannenverslindende zus met haar rare laatste scharrel Toto.
cijfer: 8.5

woensdag, april 15, 2009

Cidade dos Homens (City of Men) (2007, Bra, Paulo Morelli)

Het vervolg op het meer succesvolle en betere Cidade de Deus. Paulo Morelli heeft echter niet de talenten van Fernando Meirelles. Waar Cidade de Deus vooral een documentaire-achtige sfeer impressie is van het leven in zo'n wijk is Cidade dos Homens veel meer een door plotgedreven film. Dat plot is nou net het zwakste punt van de film. De film heeft meer effect, omdat ik er steeds bij stil stond dat dit ondertussen echt gebeurd in de sloppenwijken van Brazilië, dan dat de film zelf zo aangrijpend is.
cijfer: 7

dinsdag, april 07, 2009

The Flight of the Conchords S2 (2009, VS, James Bobin, Jemaine Clement & Bret McKenzie) [serie]


Seizoen 2 was leuk, maar haalde jammer genoeg maar af en toe het geniale niveau van s1. Hoogtepunten qua liedjes waren Hurt Feelings, Friends, We're Both In Love With a Sexy Lady en "Carol Brown" (Choir of Ex Girlfriends)
De meetings met Murray waren altijd geniaal. Met als één van de hoogtepunten.: Pro-Aids
cijfer: 8

My Own Private Idaho (1991, VS, Gus Van Sant)

My Own Private Idaho volgt twee verhaallijnen over twee vrienden, die elkaars spiegelbeeld zijn. Aan de ene kant volgen we Mike. Hij lijdt door een jeugdtrauma aan narcolepsie. Via flashbacks komen we steeds meer te weten over dat jeugdtrauma. Hij heeft (schijnbaar) geen andere keus dan de prostitutie in te gaan. Mike verdwijnt steeds verder in de afgrond.
Aan de andere kant hebben we Scott, de zoon van de rijke burgemeester. Scott is een pragmatist, die voor het bestaan als verschoppeling gekozen heeft, omdat hij dat een goede leerschool vindt voor als hij na zijn 21e zijn deel van het familiefortuin krijgt. Scott weet, zoals altijd al zijn plan was, te ontsnappen aan het leventje buiten de samenleving als mannelijk hoertje en succesvol te worden.
Ook qua stijl zijn de twee verhaallijnen elkaar spiegelbeeld. Mike's verhaal wordt visueel verteld. De flashbacks zijn altijd compleet zonder geluid. Scotts verhaal daarentegen is verbaal. Hij spreekt in Shakeperiaanse zinnen met zijn mentor Bob. Zijn verhaal is duidelijk geïnspireerd door Shakespeare's Henry IV.
Van Sant weet die twee verhaallijnen perfect te laten balanceren. Hij wordt hierin natuurlijk ook geholpen door de sterke Phoenix en zeer degelijke Reeves.
cijfer: 8

Swimming Pool (2003, Fr, François Ozon)

Een schrijfster van een misdaadroman heeft een writer blocks, dus mag ze om inspiratie op te doen voor het volgende boek in de reeks verblijven in het Franse vakantiehuisje van haar uitgever. Daar komt ze tot rust, tot dat de dochter van de uitgever ook verschijnt. Die dochter is nogal een wilde bras en neukt er op los. De schrijfster is eerst heel geirriteerd door die dochter, maar raakt steeds meer geintigreerd door haar. Natuurlijk zit er ook een lijk in de film. Maar is het nou allemaal echt gebeurd of keken we naar de fantasie/het boek van de schrijfster?
Wat heb ik geleerd van deze film? Charlotte Rampling kan heel goed een geaggiteerde chagerijn spelen ; Ludvine Sagnier heeft geile tieten; maar vooral maar weer eens hoe belangrijk muziek is bij film, want het is de muziek die ogenschijnlijk saaie scené's spannend maken.
cijfer: 7.5

Ten (2002, Iran, Abbas Kiarostami)

Één taxichauffeuse, twee camera's, tien ritjes, dat is de eenvoudige opzet van deze film. Wat de film meer maakt dan een lange Iraanse versie van het tv-programma Taxi is, dat de vrouw (ook) bekende van haarzelf vervoert. Zoals haar eigen 8-jarige zoontje en daar wordt het interessant. Want de vrouw is gescheiden en het zoontje heeft het daar nogal moeilijk mee, wat leidt tot een confrontatie in de taxi. Waarbij ik heel erg het gevoel kreeg, dat er eindelijk dingen gezegd durfde te worden, die ze zonder de camera's erbij niet hadden gedaan. Wat vooral opvalt daarbij zijn de verwijten die het jongentje waarschijnlijk onder invloed van zijn vader maakt aan zijn moeder over dat ze een slechte vrouw is en niet had mogen scheiden.
Jammer genoeg blijven de rest van de ritjes met o.a. haar zus, een vriendin, een hoertje en hele oude vrouw qua inpak achter.
cijfer: 7

zaterdag, april 04, 2009

Chopper (2000, Aus, Andrew Dominik)

Eric Bana als Mark Brandon "Chopper" Read kan bij het rijtje goed gespeelde extreem-geweldadige gestoorden van Bale in American Psycho, Harrelson in Natural Born Killers, De Niro in Cape Fear en dergelijke. Vooral de vergelijking met Natural Born Killers gaat goed op, want net als die film gaat ook Chopper over de rol media, de aantrekkingskracht van zulke geweldadige types en het verschil tussen de man en de mythe.
cijfer: 7