zondag, juni 21, 2009

Le Cercle Rouge (The Red Circle) (1970, Fr, Jean-Pierre Melville)

Deze film was echt übercool. De film is lekker rustig, maar nooit saai in de ruime 2 uur en kwartier dat die duurt. Neem bijvoorbeeld de inbraak, die heel langzaam en rustig zonder enig geluid wordt gefilmd, maar daardoor juist ubercool is. Je krijgt echt het idee naar vakmensen te kijken.
Alain Delon hoort bij dat kleine groepjes mensen, die het kunnen: een snor hebben en cool zijn.
cijfer: 9

zaterdag, juni 20, 2009

Martyrs (2008, Fr, Pascal Laugier)

Als ik na het kijken niet meteen kan gaan slapen, maar eerst nog een uur een beetje moet zappen voordat ik naar bed durf, dan doe je je werk goed als horrorfilm. Dat ik niet kon slapen kwam ten eerste doordat de film ouderwets griezelig eng en spannend was. Ten tweede omdat vooral de tweede helft ziekmakend afschuwelijk is.
En niet op de goedkope martelporno manier die je tegenwoordig wel vaker ziet. Deze film is niet alleen gore om het gore zijn. Maar wil de kijker echt laten zien hoe afschuwelijk het is. Ik denk dat de film typisch een product is van de Dutroux/Fritzl tijd, waarin we leven. Maar ook zegt de film iets over religie en welke grote rol lijden speelt in het christendom.
De film wisselt constant van richting, waardoor die nooit inzakt of saai wordt.
cijfer: 8

vrijdag, juni 19, 2009

Joheunnom nabbeunnom isanghannom (The Good, the Bad, the Weird) (2008, ZK, Ji-woon Kim)

Dit was een tegenvaller na alle lovende verhalen. Maar ik vond het een veel te hoog "kijk ons eens een gave western maken" gehalte. Het probeerde veel te erg cool te zijn. En wat probeert cool te zijn is nooit echt cool. Het was allemaal veel te gemaakt. Met een knappe halve emo als slechterik en een knappe mysterieuze held om de meisje in zwijm te brengen. Daar wordt nog een rare dikzak bij gedaan voor de komische noot. Heel de film hoopte ik dat de film mij over dit gevoel heen kon zetten. Maar daar was die niet vermakelijk of goed genoeg voor. Zelfs de actie vond ik niet bijzonder indrukwekkend.
Tot het einde, want dit is één van de uitzonderingen waarin een plottwist een film wel degelijk redt. Doordat daarna de verhoudingen tussen de drie anders werden, kwam de hele voorafgaande film in een ander interessanter licht te staan.
Dit alles doet niks af aan de leuke performance van Song Kang Ho, die elke scene steelt.
cijfer: 5.5

Entre les murs (The Class) (2008, Fr, Laurent Cantet)

Ik ben geen leraar (na het zien van deze film zal ik dat ook niet snel worden) en de laatste keer dat ik een klaslokaal van binnen zag is nu ook al 8 jaar geleden, maar toch laat deze film volgens mij een realistisch beeld zien van hoe het er tegenwoordig aan toe gaat in de moderne multiculturele school. De film is Frans, maar dezelfde problemen spelen hier ook. De problemen met de verschillen in cultuur tussen de leraar en de leerlingen en leerlingen onderling. De problemen van de leraar, die zijn autoriteit probeert te behouden maar ondertussen ook als een moderne leraar in discussie gaat met zijn leerlingen. De problemen die ontstaan door het verschil tussen de hoogopgeleide leraar en de laagopgeleide ouders en kinderen.
Dit alles in een film, die het midden houdt tussen fictie en documentaire. De kracht van de film zit hem erin dat de film nooit partij kiest. Zowel van de kinderen als van leraar Francois worden de goede als slechte eigenschappen getoond.
cijfer: 8

Il conformista (The Conformist) (1970, It, Bernardo Bertolucci)

Marcello wil het liefst doodnormaal zijn. Hij wil zich compleet conformeren naar de wensen van de maatschappij, een deugdzaam leven met een brave vrouw, kindje en een baan bij de overheid. De grote vraag is natuurlijk waarom wil Marcello dit zo graag? Waarom die hang naar veiligheid en zekerheid? Is hij bang voor zijn ware aard als hij zich niet geschikt naar het gangbare keurslijf? Een flashback naar een trauma in zijn jeugd geeft een beetje antwoord op die vraag.
cijfer: 8

Five Easy Pieces (1970, VS, Bob Rafelson)

Het is zeer knap om zo'n goede film te kunnen maken met in de hoofdrol een karakter, dat tegelijkertijd zowel een koning als een klootzak is. Een karakter dat elk doel in zijn leven lijkt te missen. Iemand die maar een beetje doelloos door het leven dwaalt zonder zich ergens vast te willen binden. Hij is zo bang is voor elke vorm van verantwoordelijkheid, dat hij er liever voor vlucht dan dat hij ermee geconfronteerd wordt.
Iemand, die stiekem het hart op de goede plek heeft zitten en daarom soms het juiste doet. Zoals het moment dat hij voor zijn vrouw opstaat tegen een stel snobistische vrienden van zijn ouders. Of neem de pracht scené's waarin hij tijdens een file piano gaat spelen. Of als hij later in een restaurant een sandwich met kipsalade zonder de kipsalade bestelt.
Maar ook iemand, die zijn vrouw zonder problemen dagen alleen laat in een motel. Terwijl hij opzoek is bij zijn familie, waar hij wat flirt met de vriendin van zijn broer. Om maar te zwijgen over het einde van de film. Waar hij haar alleen laat en ervan doorgaat in een vrachtwagen.
Jack Nicholson is in absolute topvorm en zet één van zijn beste rollen ooit neer.
cijfer: 8.5

Rocco e i suoi fratelli (Rocco and His Brothers) (1960, It, Luchino Visconti)

Rocco verhuist samen met zijn broers en moeder van het zuiden naar Milaan, waar hun oudere broer Vincenzo, die net is verloofd, al woont. Daar aangekomen hebben ze bijna niets. En zelfs Vincenzo kan hun geen onderdak bieden. Al snel vindt de familie geluk wel een huisje. Langzaam komen hun levens op gang. Iedereen gaat steeds meer zijn eigen weg. Rocco heeft een baantje. Simone is op weg professioneel bokser te worden. Ciro werkt bij Alfa-Romeo naast zijn avondstudie. En de jonge Luca doet ook iets. Maar doordat iedereen zijn eigen droom achterna gaat, groeit de familie ook steeds meer uitelkaar. Simone raakt ondertussen steeds meer op het slechte pad. Nadat Rocco een relatie begint met Nadia, de ex-vriendin van zijn geweldadige broer Simone, is het hek echt van de dam.
Tot dat moment maakte de film zijn klassiekerstatus waar. De gebeurtenissen volgen elkaar langzaam op. Zodat tijdens het kijken niet duidelijk is hoe iedereen verandert en van elkaar wegdrijft. Pas als je terugkijkt begrijp je wat er gebeurd en veranderd is.
Maar daarna ging de film maar door en door. Misschien had het gescheeld als ik me erop voorbereid had dat de film bijna 3 uur ging duren. Maar de film zakte daarna steeds vaker in. Natuurlijk zijn er nog steeds ook goede scené's. Dat ik niet kon meeleven de broers en ook Rocco zelf niet, zorgde er ook niet voor dat de film me bleef grijpen.
cijfer: 7

dinsdag, juni 16, 2009

L'avventura (1960, It, Michelangelo Antonioni)

Een man, Sandro, gaat met zijn vriendin, Anna, haar vriendin, Claudia en wat andere rijke vrienden op een bootcruise. Na een ruzie tussen Anna en Sandro op een eilandje, verdwijnt Anna spoorloos. Ze zoeken tevergeefs naar haar. Daarna worden Sandro en Claudia tot elkaar aangetrokken en krijgen een relatie.
Maar waar de film echt over gaat is het onvermogen van de karakters om hun gevoelens om te gaan. Het is niet dat Sandro en Claudia niets voelen. Vooral Claudia wordt geplaagd door een schuldgevoel over hoe ze een relatie aangaat met Sandro, de man van haar verdwenen vriendin. Op het eind van de film kan ze niet slapen, omdat ze bang is dat Claudia terug is gekomen om Sandro van haar weg te nemen.
Maar beide karakters zijn niet goed in staat hun gevoelens te uiten. Ze kunnen of willen niet communiceren met elkaar. In plaats daarvan onderdrukken ze hun gevoelens met de verveling en sleur van hun bestaan.
Voor Sandro geldt dit nog meer dan voor Claudia. Het gemak waarmee Anna wordt ingeruild voor Claudia is opzienbarend. Sandro gaat wel nog opzoek gedurende de film naar aanwijzingen over Anna's verdwijning. Maar het is de vraag of hij dat niet meer doet als een soort plichtbesef en tijdverdrijf, dan dat hij haar echt wil vinden. Later in de film gaat Sandro vreemd. Pas als hij erachter komt dat Claudia dit heeft gezien, zien we eindelijk emotie in zijn gezicht.
Het is waar, in een Antonioni film gebeurt niet heel veel. Maar saai zou ik het niet noemen. Het klinkt misschien paradoxaal, maar juist daarom is het perfect om de film de bios te zien. (Net zoals ik deed, dankzij het retrospectief.)Daar kan je de film niet even stop zetten, vooruit/terugspoelen, zappen of op een andere manier afgeleid worden, maar moet je de film volledig ondergaan. Je zou het kunnen vergelijken met een meditatie. Er gebeurt weinig, maar als je er gevoelig voor bent, ben je een mooie ervaring rijker. Maar je moet er natuurlijk wel open voor staan en gevoelig voor zijn.
cijfer: 9

zaterdag, juni 13, 2009

Conan the Destroyer (1984, VS, Richard Fleischer)

Waar deel 1 nog vermakelijk genoeg was om alle minpunten door de vingers te zien. Ergerde me ik bij deze wel aan het slecht en nep alles was. Het acteerwerk was lachwekkend slecht. De decors en sfx waren verschrikkelijk nep. Helemaal hilarisch was het gezicht de Chinese tovenaar trok als hij een spreuk deed. Een verschrikkelijke irritante side-kick, de dief Malak, maakt het kijken er niet plezieriger op.
cijfer: 4.5

vrijdag, juni 12, 2009

L'enfant sauvage (The Wild Child) (1970, Fr, François Truffaut)

Ik vond de film aan het begin als het jochie nog echt wild is niet zo boeiend. Maar nadat hij bij Itard en Madame Guerin gaat wonen en de opvoeding begint, wordt de film langzaam aan steeds interessanter. Ik zat me wel constant te ergeren aan Itard , die imo de opvoeding niet heel handig aanpakt doordat hij te veel te snel verlangt. Daardoor ging ik erg sympathiseren met Victor. Ik moest vooral steeds heel hard lachen als Victor iets niet snapt en daarom met spullen begint te smijten. Omdat ik steeds meer met Victor ging meeleven daarom, eindigt de film toch nog op...
cijfer: 7

Man on Wire (2008, VS, James Marsh)

Deze documentaire over Philippe Petit, die in 1974 koorddanste tussen de Twin Towers van het WTC, is een schoolvoorbeeld van hoe een klein verhaal tot iets prachtig inspirerends kan worden gemaakt. Phillippe is iemand die zo gepassioneerd kan vertellen, dat je compleet meegaat in zijn droom. Dat het hier gaat om een ongevaarlijke illegale actie zorgt ervoor dat de docu doet denken aan een spannende, leuke heist film als Oceaan 11. Om het geheel af te maken wordt er nog wat meeslepende klassieke muziek onder gemonteerd, zodat het helemaal onweerstaanbaar wordt om niet in het verhaal te worden meegezogen. Waardoor je op het einde echt het idee hebt dat Philippe met zijn daad de wereld een stukje mooier en beter heeft gemaakt.
cijfer: 7.5

donderdag, juni 11, 2009

The Wrestler (2008, VS, Darren Aronofsky)

Over hoe de pracht rol van Mickey Rourke hem op het lijf geschreven is, is nu wel voldoende gezegd en heb ik weinig aan toe te voegen.
Ik vond het een hele goede film. Het grootste gedeelte van de film had ik hem op een 8 staan. Maar op het einde waren er twee dingen waardoor het cijfer toch 1/2 punt hoger uitvalt. Ten eerste waren de twee uur om voorbij voordat ik het door had. Ten tweede wist de film me meer te raken dan ik dacht. Mijn oogjes begonnen nat te worden op het einde.
cijfer: 8.5

Serenity (2005, VS, Joss Whedon)*


Toen ik Serenity toen die uitkwam zag, vond ik het al een hele gave en goed scifi film. Nu ik de serie Firefly ook heb gezien, is die nog beter. Ten eerste is het verhaal nu makkelijker te volgen (Hoewel je de film ook best alleenstaand kan kijken). Maar nog belangrijker de emotionele impact was dit keer veel hoger. "I'm a leaf on the wind" ;(
cijfer: 8.5

Firefly (2002-2003, VS, Joss Whedon) [serie]

Deze serie heeft alles wat mijn hartje verlangt; leuke fascinerende karakters, gave actie, veel humor tussendoor en vette sfx. Verder zijn er weinig series die zo goed elke week een leuk verhaal van die aflevering combineren met interessante doorlopende verhaallijnen door het seizoen heen. Sommigen vinden het niks, maar ik vind de genre-mix van scifi met western zeer geslaagd. Doodzonde dat dit ooit gecanceld is.
cijfer: 9

dinsdag, juni 09, 2009

Tyson (2008, VS, James Toback)

Intigrerend portret over Mike Tyson. Die verrassend openhartig is. Als de film een ondertitel zou hebben dan zou het "De man achter het monster" zijn. Tyson is zelf constant aan het woord. Regisseur Toback is al jarenlang een vriend van Tyson. Er is dus geen enkele poging om objectief te zijn. Dat maakt niet uit, maar moet je natuurlijk wel in je achterhoofd houden als je ernaar kijkt.
De film maakt op meerdere momenten gebruik van dubbele of zelfs drie-dubbele splitscreen gecombineerd met dubbele geluidstracks, die over elkaar heen lopen. Waardoor een wat chaotisch gevoel wordt opgewekt. Een beetje zoals het geheugen van Tyson werkt (waarschijnlijk).
De film heeft heel veel archiefbeelden van o.a. een hele jonge Tyson en zijn grote gevechten. Maar het mooiste gevecht uit de film is van Mike Tyson tegen zijn tranen als hij over zijn jeugd en eerste trainer Cus D'Amato praat.
cijfer: 7

Gimme Shelter (1970, VS, Albert Maysles & David Maysles & Charlotte Zwerin)


Wat een tourregistratie van the Rolling Stones met als hoogtepunt het gratis concert op het einde had moeten worden, verandert in een document over een groot keerpunt in de Amerikaanse culturele geschiedenis, de moord van Hunter tijdens Altamont Speedway Free Festival door een Hell's Angel.
Als documentairemaker droom je natuurlijk ervan dat onverwachts belangrijks zich afspeelt voor het oog van je camera. Helemaal als je net als hier alleen maar registreert en verder geen commentaar enz. levert. Bij deze documentaire gebeurde het en de makers begrepen dat. Ze bouwen hun documentaire om het verschrikkelijk moment heen. In het begin focust de docu zich nog voornamelijk op de Stones, concerten van hen en de voorbereidingen voor het gratis concert. Maar als die dag eenmaal begonnen is, worden de Stones steeds meer bijfiguren in het hele gebeuren. Wat begint als een vrolijke choas verandert langzaam aan in een nachtmerrie. Je voelt de spanning opbouwen gedurende de dag, vooral vanaf het moment dat de Hell's Angels ten tonele verschijnen. Je voelt dat het onvermijdelijk is dat er iets erg gaat gebeuren. Die Hunter had natuurlijk wel een pistool. En van het incident zelf zie je maar weinig. Maar het gaat ook meer om heel de opbouw ernaar toe. De constante gevechten tussen de Angels en de hippies. Daarin zie je hoe dit het moment was dat het gedaan was met de vrijheid, blijheid van de jaren '60 en de wereld harder werd of in de woorden van wijle Hunter S. Thompson de figuurlijke "high-water mark — that place where the wave finally broke and rolled back"
cijfer: 7.5

maandag, juni 08, 2009

Extras (2005, VK, Ricky Gervais & Stephen Merchant) [serie]

De grootste verdienste van de serie is natuurlijk dat ze zoveel celibrity's zo ver heeft gekregen om zichzelf belachelijk te maken. Waarvan ik die met Harry Potter en Orlando Bloom de grappigste vond. In seizoen 2 verschuift het accent jammer genoeg steeds meer naar Andy. Over hoe hij zijn integriteit moet inleveren voor zijn eigen komedie-serie, die een groot succes bij publiek, maar kritisch gekraakt wordt.
Waar de serie ook credits voor verdient is voor het bedenken van een dom naïef blondje, dat een keertje wel sympathiek en niet irritant is.
cijfer: 8

Reaper S2 (2009, VS, Michele Fazekas & Tara Butters) [serie]

Seizoen 2 begon goed belovend met veel interessant uitziende nieuwe karakters; Morgan, de andere arrogante zoon van de Duivel, Kristen het geile Japanse stiefzusje van Sock, Nina de demonvriendin van Benji en Alan, de zwarte jongen die onder zijn contract uitgekomen is. Maar al snel zakt de serie in. Dit vooral doordat er veel aandacht wordt besteed aan de ongrappige verhaallijn over Socks obsessie voor zijn stiefzusje. En doordat sommige van die karakters ook weer als sneeuw voor de zon verdwijnen. Op het einde van het seizoen als Sam Alan weer gaat opzoeken en probeert om onder zijn contract uit te komen wordt het weer een stukje beter.
Het ziet ernaar uit dat de serie nu zo goed als gecanceld is. Maar heel erg treurig kan ik er niet om zijn eigenlijk.
cijfer: 7

Maandlijst Mei 2009

Onder het motto beetje laat dan nooit, mijn top 10 van de 21 films( waarvan 18 voor het eerst) die ik in mei zag.

1. Paris, Texas (1984, Dl, Wim Wenders) 9
2. The Grapes of Wrath (1940, VS, John Ford) 8.5
3. Patton (1970, VS, Franklin J. Schaffner) 8
4. ]Soom (Breath) (2007, ZK, Ki-duk Kim) 8
5. Star Trek (2009, VS, J.J. Abrams) 8
6. Se, jie (Lust, Caution) (2007, Ch, Ang Lee) 8
7. Chocolate (2008, Thailand, Prachya Pinkaew) 8
8. Au revoir les enfants (1987, Fr, Louis Malle) 8
9. The Princess Bride (1987, VS, Rob Reiner) 7.5
10. Sciuscià (1946, It, Vittorio De Sica) 7.5

De films uit mei, die ik niemand aan zou raden zijn:
3. Ratcatcher (1999, VK, Lynne Ramsay) 5
2. El topo (1970, Mex, Alejandro Jodorowsky) 3.5
1. S. Darko (2009, VS, Chris Fisher) 3

Superbad (2007, VS, Greg Mottola)*


De tweede keer nog leuker dan de eerste keer.
cijfer: 7.5

Terminator 2: Judgment Day (1991, VS, James Cameron)

Deze blijft toch ook verschrikkelijk gaaf.
cijfer: 8.5

The Terminator (1984, VS, James Cameron)

Ik had deel 1 nog nooit van begin tot eind gezien. Maar hij stelde zeker niet teleur. Gewoon een zeer gave scifi-actie film.
cijfer: 8

Breaking Bad S2 (2009, VS, Vince Gilligan) [serie]

Één van de best geschreven en zonder twijfel één van de best geacteerde series van het moment. Neem bijvoorbeeld de scene waarin Walt samen met zijn vrouw op de bank zit en ze naar een bekentenis vraagt, omdat ze denkt dat hij vreemd gaat. De manier waarop Bryan Cranston speelt hoe hij glashard liegt is fenomenaal.
Ondertussen weet de serie me steeds te verbazen met kleine plottwists.
cijfer: 9

zondag, juni 07, 2009

Terminator 3: Rise of the Machines (2003, VS, Jonathan Mostow)

Dit derde deel viel me heel erg mee. Dit keer is het een vrouwelijke Terminator, die jacht maakt op een 20-jarige Connor en nieuwe vriendin. Beetje zonde vond ik dat er verder niet gebruikt wordt gemaakt van dat het dit concept. Ik had eigenlijk wel een verwacht dat een vrouwelijke Terminator wat subtieler te werk zou gaan, en een verleidingscene had ik ook wel verwacht. Maar ook vrouwelijke Terminator schieten er gewoon op los, om haar doel te bereiken. Daardoor is het wel iets meer van hetzelfde als in de vorige delen, maar nog steeds vermakelijk.
Wat wel jammer is als je de film zo snel achter elkaar kijkt, is hoe duidelijk je ziet dat Arnie ouder is geworden.
cijfer: 7.5

Le boucher (The Butcher) (1970, Fr, Claude Chabrol)

Goede psychologische thriller met een mooie spanningsopbouw. Terwijl er in het rest van het dorp lijken worden gevonden, blijft de film gefocust op zijn hoofdrolspelers. De film richt zich dan ook meer op de effecten van de moorden op de hoofdrolspelers, dan op het oplossen daarvan. Dit is een film waar niet de vraag "Wie was het?" maar de vragen "Wie weet wat?" "Wat denken ze?" centraal staan.
De film maakt ook op een goede manier gebruik van een onheilspellende score. Waardoor scenés waarin niks bijzonders gebeurd toch spannend worden. Zo is er een scene waarin zij gewoon over het schoolplein loopt, maar door de muziek krijg je het idee dat er ondertussen iets ergs gebeurd.
cijfer: 8