zaterdag, december 31, 2011

Warrior (2011, VS, Gavin O'Connor)

SPOILER WARNING!!!!
Verrassend goede film, na de trailer leek het me een dertien-in-een-dozijn film maar door de hoge cijfers heb ik hem toch een kans gegeven. Gelukkig maar dus. De film doet gewoon uitstekend wat het moet doen; twee goed uitgediepte karakters geven met een goed achtergrond verhaal, waarvoor je voor gaat juichen. Waardoor ik bij de finale zelf in tweespalt kwam, omdat ik van allebei wilde dat ze wonnen.
Het acteerwerk is ook top verder. Bij Tom Hardy spat de ingehouden verdriet en het daarbij gepaard gaande agressie van het scherm. Joel Edgerton heeft wat een wat minder eisende en daardoor minder opvallende rol, maar doet het ook prima. De grootste verrassing aan de film was nog wel Nick Nolte. Wie had gedacht dat deze oude rot het nog in zich had om een award-waardige rol neer te zetten?
Hoewel de uitwerking dus uitstekend is pakt het cijfer niet hoger uit, omdat het verhaal een iets te hoog "alleen in Hollywood" gehalte heeft met twee vechter die uit het niets opeens de finale van een groot toernooi halen.
cijfer: 8

Hanna (2011, VS, Joe Wright)

Mooi geschoten gave acties met coole interessante karakters en een interessant verhaal, kortom een top film. De nog  maar 16 jarige Saoirse Ronan is overtuigend als het meisje dat aan de ene kant dodelijk is en aan de andere kant onschuldig en naïef als een klein kind. Raar dat dit niet in de Nederlandse bios is geweest dit jaar en zulke lage ratings krijgt op imdb en metacritic.
cijfer: 8.5

Shark Night 3D (2011, VS, David R. Ellis)

Bij een film als dit verwacht ik natuurlijk geen meesterwerk, maar iets onderhoudends à la Piranha met een goede hoeveelheid bloed en tieten had ik wel verwacht. Maar ook dat viel ontzettend tegen, omdat iemand het in z'n dolle hoofd heeft gehaald om de film een PG13-rating te geven. Daarnaast neemt de film zichzelf ook te serieus. In Piranha zijn de personage nog enigszins persiflages op de lege karikaturen die in zulke horrorfilms voorkomen, hierin zijn het gewoon lege karikaturen. De enige keren dat ik heb moeten lachen was om het verschrikkelijke slechte acteerwerk in wat dramatische scènes zouden moeten zijn, maar dat kan niet de bedoeling geweest zijn.
cijfer: 4

donderdag, december 29, 2011

Samâ wôzu (Summer Wars) (2009, Jap, Mamoru Hosoda)

Het ziet er iig prachtig uit. Zeker de stukjes in de virtuele omgeving waren genieten. Maar ook de normale stukken zijn erg mooi. Echter het verhaaltje wat er verder omheen is gebreid vond ik matig, waardoor deze film wat tegenviel. De film zit zo overvol met ideeën, dat er geen één echt goed uitgewerkt is.
cijfer: 6.5

zaterdag, december 24, 2011

It's a Wonderful Life (1946, VS, Frank Capra)

Ideale film voor kerstavond deze hartverwarmende film. Laat dat maar over aan Capra en Stewart. Die Donna Reed is echt een prachtige vrouw.
cijfer: 8

vrijdag, december 23, 2011

Madeo (Mother) (2009, ZK, Joon-ho Bong)

SPOILER WARNING
Als haar achterlijke zoon wordt verdacht van de moord op een meisje gaat een moeder zelf op onderzoek uit.
Goed regie en sterk acteerwerk maken dit een prima film. De film is net niet boeiend genoeg voor een hoger cijfer. Hoewel het eind, als zij ontdekt dat haar zoon wel degelijk schuldig is en daarna de enige getuige vermoordt, wel weer extra goed was.
cijfer: 7.5

Copie conforme (2010, Fr/It/Bel, Abbas Kiarostami)

Een schrijver is voor een lezing in Toscane en gaat daarna voor een middagje samen met een onbekende vrouw op pad. Ze praten wat over het onderwerp van zijn boek, de waarde van kopieën t.o.v. originelen, en over de zin van het leven e.d.. De film neemt echter een verrassende wending halverwege. Een andere vrouw ziet hem aan voor haar echtgenoot, terwijl hij eventjes weg is, zij gaat mee in dat verhaal. Tenminste in eerste instantie lijkt het voor de kijker of zij alleen even meespeelt met dat verhaal. Echter nadat hij terug is, gaan de twee verder met bekvechten alsof ze echt al 15 jaar getrouwd zijn. Voor de kijker wordt vanaf dat moment alles steeds onzekerder. Zijn ze nou inderdaad echt getrouwd of is het toch een spelletje dat ze spelen? Als ze echt getrouwd zijn, wat was dan het begin van de film waarin ze elkaar voor het eerst ontmoeten? Zijn ze vreemdelingen die spelen dat ze een lang getrouwd stel zijn of een stel dat speelt dat ze elkaar voor het eerst ontmoeten? Of leek dat alleen maar zo voor de kijker omdat die wat hij ziet verkeerd interpreteert door verkeerde aannames? Als de ruzie gespeeld is onthult dat dan ook iets over hun ware verledens? Wat is echt en wat niet? Wat is origineel en wat een kopie? En bovenal wat maakt het uit? Want hebben wij als kijker niet genoten van het geflirt en geruzie dat we net gezien hebben of dat nou echt of gespeeld was?
Een film als dit drijft natuurlijk op de twee acteurs. Julliete Binoche en William Schimell zijn zeer aan elkaar gewaagd. Dus dat zit prima. Binoche is één van werelds beste actrices en maakt dat hier weer waar. Na afloop was ik totaal verrast toen ik las dat dit Schimells debuut was en hij normaal operazanger is.
cijfer: 8

donderdag, december 22, 2011

Tinker Tailor Soldier Spy (2011, VK/Fr/Dl, Tomas Alfredson)


Tinker Tailor Soldier Spy is een verfilming van het gelijknamige geprezen boek van de succesvolle schrijver John le Carré. Carré, wiens echte naam David John Moore Cornwell is, diende zelf tussen 1959 en 1964 voor de Britse inlichtingendienst. Hij baseerde zijn boeken op zijn ervaringen toen. Zijn spionagethrillers worden vaak gezien als een tegenhanger van Ian Flemings James Bond. Omdat Carré wilde laten zien dat echt spionagewerk niet leek op dat van mensen als James Bond. Aan de Zweed Tomas Alfredson is het nu de taak om dat ook over te brengen op het witte doek. 

 Control (John Hurt), de directeur van de Britse inlichtingendienst (in de film constant Circus genoemd), heeft het vermoeden dat er hoog in z'n organisatie een mol zit. Daarom stuurt hij agent Jim Prideaux (Mark Strong) op een geheime missie naar Boedapest, om daar een generaal te ontmoeten die de naam weet van de mol. De missie loopt verkeerd af, met als gevolg dat Control en z'n rechterhand George Smiley (Gary Oldman) moeten aftreden. Een hoge regeringsambtenaar is ondertussen via geheimagent Ricky Tarr (Tom Hardy) ook op de hoogte gekomen van het bestaan van een vermoedelijke mol. Hij geeft Smiley de opdracht om van buiten de organisatie uit te vinden wie de mol is. 

Le Carré's boeken zijn wel eens omschreven als de Koude Oorlog gezien door de ogen van M in plaats van James Bond. Dat is een goede vergelijking. Smiley is geen charismatische knappe geheimagent, maar een saaie bureaucraat met het uiterlijk van de gemiddelde kantoorklerk. Zo zit er in de film een flashback naar een kerstfeest op Circus. Het mooie aan deze flashback is dat het laat zien wat een saaie stoffige ambtenaren het eigenlijk zijn. Het feest is niet bruisender dan de gemiddelde kerstborrel op een kantoor. In deze film geen snelle auto's, geen gadgets, geen mooie dames, geen martini's -hoewel er nog genoeg gedronken wordt- en vooral geen geschiet. Smiley doet z'n werk door verschillende mensen te ondervragen, aandachtig naar hen te luisteren, na te denken en dan langzaam de puzzelstukjes op de juiste plaats te leggen. De scène, die nog het meest wegheeft van een spionagethriller, is als Peter Guillam, de handlanger van Smiley, een dossier moet stelen uit het archief van Circus. Dat wil niet zeggen dat de film niet spanned is. Door de hele film zit een onderhuidse spanning, waarbij elke zin, elk woordje, elk gebaartje iets kan onthullen over wie de mol is. De film weet de onzekerheid over de identiteit van de mol zo hoog op te voeren dat zelfs Smiley niet boven alle twijfel is verheven.  

 Tinker Tailor Soldier Spy is een thriller die de intelligentie van de kijker eens een keer niet beledigt, maar ervan uitgaat dat de kijker slim genoeg is om de puzzelstukje ook op de juiste plek te leggen. Dat ze snappen wat een flashback is en wat niet. En niet aan het handje hoeft worden genomen en alles uitgelegd te krijgen.

Gary Oldman is op de top van zijn kunnen als George Smiley. Smiley praat zelf niet veel in de film, daarom moet hij z'n gedachtes en emoties vooral met non-verbale communicatie overbrengen. Met het kleinste gebaartje of gezichtsuitdrukking brengt hij over wat Smiley denkt en voelt. Hij weet dit zo ingehouden te doen dat het net merkbaar genoeg is voor de kijker, maar hij nooit breekt met het karakter van Smiley; een intelligente onverstoorbare introverte eenzame man, waarbij onderhuids veel woede zit. Naast Oldman heeft de film ook een geweldige supporting cast met onder andere John Hurt, Colin Firth, Toby Jones, Tom Hardy en Ciarán Hinds. 

Maar de meestertroef in het maken van de film is het aannemen van regisseur Tomas Alfredson. Alfredson was eerder verantwoordelijk voor het goed ontvangen Låt den rätte komma in. Waarmee hij al liet zien een meester te zijn in het creëren van sfeer. Voor Tinker Tailor Soldier Spy werkt hij wederom samen met de Nederlandse cinematograaf Hoyte van Hoytema. Opnieuw is het vooral de sfeer die Alfredson weet te creëren, die film naar een nog hoger niveau tilt. Hij weet wederom daarmee een uitgemolken genre her uit te vinden. Door geelbruine kleurencombinatie die de film overkoepelt, waan je je zo in de jaren '70.
Als je een actiethriller à la Bond verwacht, kom je bedrogen uit. Als je een intelligente sfeervolle thriller met veel onderhuidse spanning wilt, dan is dit je film.
Cijfer: 8.5

zaterdag, december 17, 2011

Jeremiah Johnson (1972, VS, Sydney Pollack)

Wat heeft de VS toch een prachtige wilde ongerepte uitgestrekte natuur. Dat is wat me het meest bijbleef na deze film.
cijfer: 7.5

donderdag, december 15, 2011

Primer (2004, VS, Shane Carruth)

Wat een ongelofelijk vage onduidelijke film. In het begin wordt constant vaag gehouden waar de karakters mee bezig zijn. Ze praten in allemaal technische taal over één of andere machine waar ze een experiment mee aan het doen zijn, maar wat dat dan is blijft te lang onduidelijk. Op een gegeven moment wordt het nut van die machine duidelijk. Maar dan nog blijft de film vaag. Helft van de tijd begreep ik niet waar ze het over hadden. Dat is niet omdat ik dom ben, maar omdat Carruth niet instaat is om goed een verhaal te vertellen.
Maar die vaagheid zou te vergeven kunnen zijn als de karakters mijn sympathie konden krijgen. Echter die zelf worden ook veel te vaag gehouden in het begin. Niet alleen wat er gebeurt is onduidelijk, ook waarom het gebeurt. Het was me compleet niet duidelijk waarom ik me zou moeten interesseren in deze mensen. Waardoor de film al snel mijn aandacht verloor.
Dan is dit misschien een film die je pas echt kan begrijpen na meerdere keren kijken. Maar met totaal oninteressante karakters zie ik niet in waarom ik de film meerdere keren zou kijken en willen begrijpen.
cijfer: 4.5

zondag, december 11, 2011

Every Thing You Always Wanted to Know About Sex * But Were Afraid to Ask (1972, VS, Woody Allen)

Vond vooral het eerste gedeelte, waarin de nar de koningin probeert te verleiden en natuurlijk het laatste stuk, waarin we zien hoe het werkt in het lichaam tijdens sex, leuk. De rest was matig
cijfer: 6.5

Akmareul boatda (I Saw the Devil) (2010, ZK, Jee-woon Kim)

Deze film lag al een tijd op de plank, maar kwam er nooit toe. Terwijl het wel mijn soort film is. Heb hem nu eindelijk ook eens gezien. En mijn verwachting was waar; wat een onwijze top film. Deze film strijdt zeker mee om de titel beste film van het jaar. Het plot is is qua opzet simpel; man wil wraak nemen voor moord op z'n vrouw. Maar qua uitwerking is die niet zo simpel. Maar goed ambigu over de scheidslijn tussen goed en kwaad. Stelt het de vraag hoe ver je kan gaan met het nemen van recht voordat je zelf zinkt tot het niveau van monster. En is alles wat je dan opoffert voor die gerechtigheid het wel waard?
Bovendien is de film ook goed spannend. 
De uitvoering tilt de film naar grote hoogte. Min-Sik Choi is heel overtuigend als psychopaat. Maar vooral de regie is prachtig. Alle shots zijn net even iets beter en mooier dan in een dertien-in-een-dozijn producties
cijfer: 9

Kung Fu Panda 2 (2011, VS, Jennifer Yuh)

Prima zaterdagmiddagfilmpje; gave actie, leuke grappen en een degelijk verhaaltje. Kleine panda die worden verlaten door hun moeder zijn best zielig.
cijfer: 7.5

donderdag, december 08, 2011

Roma (1972, It, Federico Fellini)

De film bevat geen plot, maar bestaat uit een aantal lange scènes waarin het leven in het (toen) hedendaagse Rome en dat van rond de oorlog wordt getoond met o.a. een rit over de ring van Rome, een bezoek aan een variété voorstelling, een bezoek aan het bordeel, het graven van een metrotunnel, een modeshow voor geestelijken enz.
Het is een grote levendige extravagante bedoeling. Je vraagt je af waar Fellini al die bonte figuren vandaan haalt. Het is heel knap hoe Fellini dit allemaal heeft weten te kunnen film, want het is een grote georganiseerde chaos.
cijfer: 7.5

woensdag, december 07, 2011

Fat City (1972, VS, John Huston)

Nadat ze een keer gespard hebben volgt de film twee bokser, de ene Tully is een uitgebluste bokser die hoopt op een rentree maar z'n leven verdrinkt, de andere, Eddie (een jonge Jeff Bridges), is een jonge veelbelovende bokser. Maar dit is geen film met een romantisch underdog wint-plot, meer een film die het harde leven aan de onderkant van de maatschappij laten zien. Het leven dat bestaat uit drank, sigaretten, losse baantjes, het meest irritante alcoholistische wijf ooit (maar daarom wel een geweldige acteerwerk van Susan Tyrell), louche diners etc. Geregisseerd door John Huston en met een titelsong van Kris Kristofferson, een film over mannen voor mannen dus.
cijfer: 7.5

zondag, december 04, 2011

Ultimo tango a Parigi (Last Tango in Paris) (1972, Fr/It, Bernardo Bertolucci)*

Het cijfer hieronder verdient de film film niet door de controversiële seksscènes. Die zijn behoorlijk tam. Ook niet aan het feit dat deze film het begon had moeten zijn van een revolutie in films waarin op een volwassen manier met sensualiteit werd omgegaan, die nooit volgden. Het verdient het cijfer doordat het een film is waarbij de emoties rauw het scherm afspatten. De seks tussen de twee mag dan weinig te doen hebben met het bedrijven van de liefde, dat betekent nog niet dat er geen andere emoties bijkomen kijken.
Marlon Brando speelt Paul. Een man die de zelfmoord van z'n vrouw probeert te verwerken. Hij weet dat hij nooit zal begrijpen waarom ze het gedaan heeft. Zoals hij zelf zegt in de ontroerende tirade tegen z'n dode vrouw: "Even if a husband lives 200 hundred fucking years, he'll never discover his wife's true nature. I may be able to understand the secrets of the universe, but... I'll never understand the truth about you. Never." Het praten en rationeel nadenken erover vindt hij daarom ook nutteloos. Hij wil z'n verdriet op een puur emotionele basis verwerken en doet dat door het hebben van seks met een onbekend meisje, dat hij toevallig ontmoet in een flat waar ze allebei geïnteresseerd in zijn. Ze hebben op regelmatige basis seks met elkaar met in die flat met de belangrijke regel dat het ze volledig anoniem voor elkaar moeten blijven; Seks als een ultieme vorm van zen-therapie.
Zij (Maria Schneider) komt terug steeds bij hem voor de seks, omdat ook al weten ze niks van elkaar de emoties, die hij voelt voor haar echter is dan die in haar relatie met de jonge regisseur Tom. Tom is alleen geïnteresseerd in haar als een subject voor z'n film. Hij is symbool voor een leven waarin de toekomst letterlijk al helemaal vast staat geschreven voor het script. De sex met Paul daarentegen is onvoorspelbaar. Paul is voor haar chaotisch, beestachtig, sterk, rauw. Maar tegelijkertijd is de hele flat ook een illusie waarin ze kan ontsnappen aan haar leven dat ze al compleet voor zich uitgestippeld ziet.
Opmerkelijk is dan ook dat zij degene is die de relatie uiteindelijk verbreekt als Paul haar z'n levensverhaal vertelt en echt de liefde verklaart. De illusie is dan voor haar gebroken. Vanaf dat moment is de toekomst met Paul ook voorspelbaar geworden. Hij is een zwakke mannetje geworden en niet de pure dierelijke lust en kracht die hij was in de flat.
Het wordt gezegd over bijna elke rol van hem. Maar dit is echt Brando's beste rol ooit.  Maria Schneider is ,naast erg sexy, ook goed. Natuurlijk, ze is niet van hetzelfde niveau als Brando. Maar hé dat is dan ook een bijna onmogelijke opgave.
cijfer: 8.5

The Art of Getting By (2011, VS, Gavin Wiesen)

Gastje dat nooit z'n huiswerk doet, omdat die het nut daarvan niet inziet aangezien we allemaal toch doodgaan, ontmoet een meisje, wordt verliefd maar belandt in de friend-zone.
Typisch coming-of-age film waarin de karakters zich gedragen, praten en verwijzen naar dingen zoals geen enkele echte tiener doet.
cijjfer: 5.5

zaterdag, december 03, 2011

Cabaret (1972, VS, Bob Fosse)

Lizza Minelli speelt Sally een danseres/zangeres in een nachtclub in Berlijn in de jaren '30. Micheal York is een brave Engelsman, die door Sally het leventje wordt ingezogen. Maar altijd met leden ogen blijft aanzien hoe zij en haar vrienden zich gedragen. Voor Sally en haar vrienden is alles in het leven een spelletje, een grote show. Is affectie iets wat je geeft aan de hoogste bieder. Als er een rijke man/vrouw langskomt probeer je die aan de hak te slaan, want dat betekent een beter leven met nog meer plezier. Tekenend voor Sallys ervaring met liefde is dat ze op de vraag hoe je echte liefde onderscheidt van lusten van het vlees eerst heel lang stil blijf en dan zegt dat het toch niet uitmaakt zolang je maar plezier hebt.
Ik Liza Minellia altijd irritant gevonden en deze film veranderde daar weinig aan. Mede daarom vond ik de andere vooral de mannelijke karakters interessanter en leuker. De playboy, die echt verliefd wordt op de brave rijke joodse dochter vond ik leuker dan het hoofdverhaal over de liefde tussen Sally en Brian. En Joel Grey als de ceremoniemeester van het cabaret natuurlijk. De dans- en zangscènes in de nachtclub zijn dan ook telkens weer de hoogtepunten van de film.
Doordat het zich allemaal afspeelt tijdens de opkomst van de nazi's, krijgt alles een extra lading.
cijfer: 7

vrijdag, december 02, 2011

Il gattopardo (The Leopard) (1963, It, Luchino Visconti)

Een film die terecht het predicaat epos verdient. Omdat het een grote gebeurtenis in de geschiedenis, de eenwording van Italië, verbindt met een persoonlijk verhaal over hoe iemand omgaat met die verandering. Burt Lancaster speelt namelijk een man die gevangen is van z'n tijd. Iemand die wil vasthouden aan z'n oude waarden en traditie, maar begrijpt dat de wereld aan het veranderen is. "I belong to an unlucky generation, astride between two worlds and ill-at-ease in both" zoals die het zelf zegt in de film
Burt Lancaster is op z'n allerbest in de rol van z'n leven. Delon is charismatisch als altijd. Claudia Cardinale prachtig zoals altijd.
cijfer: 9

donderdag, december 01, 2011

Maandlijst November 2011

 Films
  1. Les quatre cents coups (François Truffaut, 1959)* :: 9.5
  2. A Torinói ló (Ágnes Hranitzky, Béla Tarr, 2011) :: 9.0
  3. À bout de souffle (Jean-Luc Godard, 1960)* :: 9.0
  4. Le charme discret de la bourgeoisie (Luis Buñuel, 1972) :: 8.5
  5. Alphaville, une étrange aventure de Lemmy Caution (Jean-Luc Godard, 1965) :: 8.5
  6. The Artist (Michel Hazanavicius, 2011) :: 8.0
  7. Simón del desierto (Luis Buñuel, 1965) :: 8.0
  8. Sleuth (Joseph L. Mankiewicz, 1972) :: 8.0
  9. Deliverance (John Boorman, 1972)* :: 8.0
  10. Aguirre, der Zorn Gottes (Werner Herzog, 1972) :: 8.0
  11. Play It Again, Sam (Herbert Ross, 1972) :: 8.0
  12. The Adventures of Tintin (Steven Spielberg, 2011) :: 7.5
  13. Tian xia di yi quan (Chang-hwa Jeong, 1972) :: 7.5
  14. Real Steel (Shawn Levy, 2011) :: 7.5
  15. Super Fly (Gordon Parks Jr., 1972) :: 7.0
  16. Sei donne per l'assassino (Mario Bava, 1964) :: 7.0
  17. Frenzy (Alfred Hitchcock, 1972) :: 7.0
  18. Non si sevizia un paperino (Lucio Fulci, 1972) :: 6.5
  19. Le notti di Cabiria (Federico Fellini, 1957) :: 6.0
  20. The Last House on the Left (Wes Craven, 1972) :: 6.0
  21. I pugni in tasca (Marco Bellocchio, 1965) :: 6.0
  22. Boxcar Bertha (Martin Scorsese, 1972) :: 6.0
Series
  1. South Park - Seizoen 15 (Trey Parker, Matt Stone, Eric Stough, 2011): Aflevering 12 t/m 14 :: 8.0
  2. Curb Your Enthusiasm - Seizoen 6 (Larry David, 2007): Aflevering 7 t/m 10 :: 8.0

  1. 2 Broke Girls - Seizoen 1 (Whitney Cummings, Michael Patrick King, 2011): Aflevering 7 t/m 10 (nog niet af gezien)
  2. Boardwalk Empire - Seizoen 2 (Terence Winter, 2011): Aflevering 6 t/m 10 (nog niet af gezien)
  3. Chuck - Seizoen 5 (Chris Fedak, Josh Schwartz, 2011): Aflevering 2 t/m 4 (nog niet af gezien)
  4. Community - Seizoen 3 (Joe Russo, 2011): Aflevering 6 t/m 8 (nog niet af gezien)
  5. Dexter - Seizoen 6 (James Manos Jr., 2011): Aflevering 5 t/m 9 (nog niet af gezien)
  6. Family Guy - Seizoen 10 (Seth MacFarlane, 2011): Aflevering 4 t/m 7 (nog niet af gezien)
  7. Hagane no renkinjutsushi - Seizoen 2 (Yasuhiro Irie, 2009): Aflevering 13 (nog niet af gezien)
  8. How I Met Your Mother - Seizoen 7 (Carter Bays, Craig Thomas, 2011): Aflevering 8 t/m 11 (nog niet af gezien)
  9. Hung - Seizoen 3 (Colette Burson, Dmitry Lipkin, 2011): Aflevering 6 t/m 9 (nog niet af gezien)
  10. Modern Family - Seizoen 3 (Steven Levitan, Christopher Lloyd, 2011): Aflevering 7 t/m 9 (nog niet af gezien)
  11. New Girl - Seizoen 1 (Elizabeth Meriwether, 2011): Aflevering 4 t/m 7 (nog niet af gezien)
  12. Parks and Recreation - Seizoen 4 (Greg Daniels, Michael Schur, 2011): Aflevering 6 t/m 8 (nog niet af gezien)
  13. Person of Interest - Seizoen 1 (Richard J. Lewis, 2011): Aflevering 6 t/m 8 (nog niet af gezien)
  14. Robot Chicken - Seizoen 5 (Seth Green, Matthew Senreich, 2011): Aflevering 11 t/m 12 (nog niet af gezien)
  15. The Simpsons - Seizoen 23 (Matt Groening, 2011): Aflevering 4 t/m 7 (nog niet af gezien)
  16. Suburgatory - Seizoen 1 (Emily Kapnek, 2011): Aflevering 6 t/m 8 (nog niet af gezien)
  17. Up All Night - Seizoen 1 (Emily Spivey, 2011): Aflevering 7 t/m 10 (nog niet af gezien)
  18. The Walking Dead - Seizoen 2 (Frank Darabont, 2011): Aflevering 4 t/m 7 (nog niet af gezien)
  19. Whitney - Seizoen 1 (Whitney Cummings, 2011): Aflevering 6 t/m 8 (nog niet af gezien)
Statistieken
Totaal 22 films (maandgemiddelde: 26.9) gekeken:
  • Kort (t/m 20 min.): 0.
  • Middel (21 t/m 75 min.): 1.
  • Lang (meer dan 75 min.): 21.
Totaal 73 afleveringen van series gekeken.

Totale speelduur: 4473 min.
Aantal films / series herzien: 3.

Best beoordeeld: Les quatre cents coups (9.5, 4de dit jaar).
Slechtst beoordeeld: Boxcar Bertha, I pugni in tasca, The Last House on the Left, Le notti di Cabiria (6.0).

Media-verdeling
Bioscoop: 7.
DVD: 2.
Internet: 34.

Maandlijst Oktober 2011

 Films
  1. Drive (Nicolas Winding Refn, 2011) :: 8.5
  2. The House of the Devil (Ti West, 2009) :: 8.0
  3. Halloween (John Carpenter, 1978)* :: 8.0
  4. I Am a Fugitive from a Chain Gang (Mervyn LeRoy, 1932) :: 7.5
  5. La piel que habito (Pedro Almodóvar, 2011) :: 7.5
  6. Albatross (Niall MacCormick, 2011) :: 7.5
  7. Win Win (Thomas McCarthy, 2011) :: 7.5
  8. La grande illusion (Jean Renoir, 1937) :: 7.5
  9. We Need to Talk About Kevin (Lynne Ramsay, 2011) :: 7.5
  10. The Thin Man (W.S. Van Dyke, 1934) :: 7.5
  11. Submarine (Richard Ayoade, 2010) :: 7.5
  12. Sykt lykkelig (Anne Sewitsky, 2010) :: 7.5
  13. Trouble in Paradise (Ernst Lubitsch, 1932) :: 7.0
  14. Hesher (Spencer Susser, 2010) :: 7.0
  15. Terri (Azazel Jacobs, 2011) :: 7.0
  16. Attack the Block (Joe Cornish, 2011) :: 7.0
  17. Bridesmaids (Paul Feig, 2011) :: 7.0
  18. Starman (John Carpenter, 1984) :: 6.5
  19. Clockers (Spike Lee, 1995) :: 6.5
  20. Fast Five (Justin Lin, 2011) :: 6.5
  21. The Adjustment Bureau (George Nolfi, 2011) :: 6.0
  22. Bad Teacher (Jake Kasdan, 2011) :: 5.5
  23. Midnight in Paris (Woody Allen, 2011) :: 5.5
  24. Over the Edge (Jonathan Kaplan, 1979) :: 5.5
  25. Memoirs of an Invisible Man (John Carpenter, 1992) :: 5.0
Shorts
  1. 6 Days to Air: The Making of South Park (Arthur Bradford, 2011) :: 7.0
Series
  1. Arrested Development - Seizoen 3 (Mitchell Hurwitz, 2005)*: Aflevering 7 t/m 13 :: 9.0
  2. Breaking Bad - Seizoen 4 (Vince Gilligan, 2011): Aflevering 12 t/m 13 :: 8.5
  3. Weeds - Seizoen 7 (Jenji Kohan, 2011): Aflevering 3 t/m 13 :: 7.0
  1. 2 Broke Girls - Seizoen 1 (Whitney Cummings, Michael Patrick King, 2011): Aflevering 3 t/m 6 (nog niet af gezien)
  2. Boardwalk Empire - Seizoen 2 (Terence Winter, 2011): Aflevering 2 t/m 5 (nog niet af gezien)
  3. Chuck - Seizoen 5 (Chris Fedak, Josh Schwartz, 2011): Aflevering 1 (nog niet af gezien)
  4. Community - Seizoen 3 (Joe Russo, 2011): Aflevering 3 t/m 5 (nog niet af gezien)
  5. Curb Your Enthusiasm - Seizoen 6 (Larry David, 2007): Aflevering 1 t/m 6 (nog niet af gezien)
  6. Dexter - Seizoen 6 (James Manos Jr., 2011): Aflevering 1 t/m 4 (nog niet af gezien)
  7. Family Guy - Seizoen 10 (Seth MacFarlane, 2011): Aflevering 2 t/m 3 (nog niet af gezien)
  8. How I Met Your Mother - Seizoen 7 (Carter Bays, Craig Thomas, 2011): Aflevering 4 t/m 7 (nog niet af gezien)
  9. Hung - Seizoen 3 (Colette Burson, Dmitry Lipkin, 2011): Aflevering 1 t/m 5 (nog niet af gezien)
  10. Modern Family - Seizoen 3 (Steven Levitan, Christopher Lloyd, 2011): Aflevering 4 t/m 6 (nog niet af gezien)
  11. New Girl - Seizoen 1 (Elizabeth Meriwether, 2011): Aflevering 3 (nog niet af gezien)
  12. Parks and Recreation - Seizoen 4 (Greg Daniels, Michael Schur, 2011): Aflevering 2 t/m 5 (nog niet af gezien)
  13. Person of Interest - Seizoen 1 (Richard J. Lewis, 2011): Aflevering 1 t/m 5 (nog niet af gezien)
  14. Robot Chicken - Seizoen 5 (Seth Green, Matthew Senreich, 2011): Aflevering 10 (nog niet af gezien)
  15. The Simpsons - Seizoen 23 (Matt Groening, 2011): Aflevering 2 t/m 3 (nog niet af gezien)
  16. South Park - Seizoen 15 (Trey Parker, Matt Stone, Eric Stough, 2011): Aflevering 8 t/m 11 (nog niet af gezien)
  17. Suburgatory - Seizoen 1 (Emily Kapnek, 2011): Aflevering 2 t/m 5 (nog niet af gezien)
  18. Up All Night - Seizoen 1 (Emily Spivey, 2011): Aflevering 4 t/m 6 (nog niet af gezien)
  19. The Walking Dead - Seizoen 2 (Frank Darabont, 2011): Aflevering 1 t/m 3 (nog niet af gezien)
  20. Whitney - Seizoen 1 (Whitney Cummings, 2011): Aflevering 2 t/m 5 (nog niet af gezien)
Statistieken
Totaal 26 films (maandgemiddelde: 27.4) gekeken:
  • Kort (t/m 20 min.): 0.
  • Middel (21 t/m 75 min.): 1.
  • Lang (meer dan 75 min.): 25.
Totaal 87 afleveringen van series gekeken.

Totale speelduur: 5194 min.
Aantal films / series herzien: 2.

Best beoordeeld: Arrested Development - Seizoen 3 (9.0, 8ste dit jaar).
Slechtst beoordeeld: Memoirs of an Invisible Man (5.0).

Media-verdeling
Bioscoop: 11.
DVD: 2.
Internet: 36.

dinsdag, november 29, 2011

The Artist (2011, Fr, Michel Hazanavicius)

Tussen al het 3D-geweld, motion capture-technieken en andere verbluffende special effects van de (meeste) huidige films, doet Michel Hazanavicius iets heel gewaagds; hij maakte een stomme film. Een stomme film over de hoogtijdagen en snelle teloorgang van de stomme film eind jaren 20, begin jaren 30 nog wel. Maar bovenal is het een film over de ondergang van een grote ster van de stomme film, George Valentin (Jean Dujardin), de tegelijktijdige opkomst van een nieuwe ster van de geluidsfilm, Peppy Miller (Bérénice Bejo) en de liefde die tussen de twee ontstaat.

De film begint met een vertoning van de nieuwste film met George Valentin onder begeleiding van een live orkest, zoals dat toentertijd ging, voor een bomvolle zaal. Na afloop krijgt George Valentin een groots applaus. Buiten wachten alle fotografen George op voor een foto en hij poseert er vrolijk op los. We hebben dus duidelijk te maken met een grote ster. Als door toeval een meisje, dat we later leren kennen als Peppy Miller, door de menigte heen naast George belandt, gaat hij samen met haar op de foto en zij geeft hem speels een kusje voor de foto. De volgende dag is er maar één vraag van belang in de krant: "Wie is dat meisje?"

Peppy Miller is de domste niet en maakt van die publiciteit meteen gebruik om een klein bijrolletje te krijgen in de nieuwste film met George Valentin. Een scène, waarin George met Peppy moet dansen, moet keer op keer opnieuw gedaan worden, doordat George zo gecharmeerd is van het nieuwe meisje zodat hij zich niet kan concentreren. Tussen de opnames door komt producer Al Zimmer (John Goodman) die iets nieuws wil laten zien aan George; een testopname met geluid voor een andere film. George barst in het lachen uit tijdens het zien ervan. Een film met geluid, dat is toch niet serieus te nemen, vindt hij. Wat een veelvoorkomende reactie was in die tijd, aangezien eerdere experimenten met geluidsfilm steeds waren mislukt. De producer waarschuwt hem dat dit toch echt de toekomst is. George loopt het zaaltje met de woorden: "Als dit de toekomst is, mogen jullie die houden."

Het lachen vergaat George al snel als blijkt dat de studio heeft besloten om alle opnames van stomme films stop te zetten en zich volledig te richten op die nieuwe geluidsfilms. Boos stormt hij het kantoor van Al binnen, die hem vertelt dat George oud nieuws is en dat hij plaats moet maken voor de toekomst zoals Peppy Miller, die ondertussen van kleine bijrolletjes is opgeklomen tot veelgevraagd hoofdrolspeelster. George kan dit niet accepteren, mensen betalen al jaren geld om hem te zien en niet om hem te horen en zullen dat vast wel blijven doen, daarvoor heeft hij geen studio nodig. Dus besluit hij om zelf een film te schrijven, regisseren en produceren. Deze film komt (natuurlijk) tegelijkertijd uit met de allereerste geluidsfilm van Peppy. Die film is de sensatie van het jaar, de film van George flopt gigantisch. Eén van de weinige bezoekers die wel in de zaal zit tijdens de premiere is Peppy. George raakt steeds verder aan lager wal en slaat aan de drank. Hij moet al z'n bezittingen verveilen en zelfs z'n smoking verpanden om aan geld te komen. Ook z'n loyale butler (James Cromwell) kan hij niet meer betalen. De enige die nooit de zijde van George verlaat is z'n trouwe viervoeter. Dit alles wordt ondertussen van afstand met lede ogen aangezien door Peppy, die nog steeds een oogje heeft op George.

Een Franse stomme film, dat klinkt voor velen waarschijnlijk erg pretentieus. Maar de film is dat verre van. Sterker nog, het is een ouderwetse publiekbehager, die het publiek doet lachen, huilen en meesleept in de liefde tussen de hoofdrolspelers. Het knappe van The Artist is dat hij door het te zijn tegelijkertijd ook een hommage is aan de stomme film. Zelfs kritiekpunten, die je kunt hebben op de film zoals de simpele symboliek, kunnen worden afgedaan met dat dat nou eenmaal toen ook zo was. Het plot is zo voorspelbaar dat de moderne bioscoopbezoeker al lang weet wat er gaat gebeuren, maar alleen de meest cynischen onder ons zullen niet worden meegesleept door de film.

De voor de meeste niet-Fransen onbekende Jean Dujardin kreeg in Cannes de prijs voor beste acteur. Wat totaal terecht is. Vanaf z'n eerste verschijning is hij een innemend charmante persoonlijkheid, zoals we ons sterren van toen voorstellen. En net als de sterren van de stomme film kan hij met alleen maar gezichtsuitdrukkingen z'n emoties overbrengen. Bérenice Bejo is al bijna even charmant. Het is niet moeilijk om te begrijpen waarom Peppy al snel de grote ster van Hollywood is.

Bij een stomme film is de muziek nog meer dan normaal van belang in het overbrengen van de juiste toon van een scène. Ook hierin slaagt de film met vlag en wimpel.

De film is een ode aan een tijd dat films met weinig middelen mensen wisten te ontroeren, een tijd waarin men geen grote special effects nodig had om het publiek te imponeren, maar waar films nog vooral rustten op de kracht van haar sterrren, een tijd waarin een simpel verhaal over twee geliefden genoeg was om te boeien in plaats van zogenaamd ingenieuze twisten en non-lineaire verhaalstructuren. Simpelweg een ode aan de magie van films. De film wordt dan ook niet voor niets nu al getipt als één van de kanshebber voor de Oscar.

cijfer: 8

Le charme discret de la bourgeoisie (The Discreet Charm of the Bourgeoisie) (1972, Fr, Luis Buñuel)

Een groepje vrienden wil steeds proberen iets te gaan eten, maar telkens weer gebeurt er iets onverwachts waardoor ze er van weerhouden worden.
De gebeurtenissen zijn af en toe absurd en erg grappig. Tijdens het kijken dacht ik regelmatig: "WTF?" Maar wat de film helemaal hilarisch maakt is de kalmte waarmee de karakters reageren op alles, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. De fantastische cast met o.a. Fernando Rey is hier voor een groot deel verantwoordelijk voor. En als het te absurd is, blijkt het gewoon weer een droom van iemand te zijn geweest. Waarmee Buñuel steeds weer een spelletje speelt met de kijkers.
Ondertussen is het ook een leuke satire op het gedrag van de hogere klasse, die zich aan de sociale conventies wil houden.
Ondanks dat er bijna geen plot is, verveelt de film geen moment. Je moet de film dan ook meer zien als een aaneenschakeling van hilarische sketches imho.
cijfer: 8.5

Frenzy (1972, VK, Alfred Hitchcock)

Voor z'n enerlaatste film keerde Hitchcock terug naar z'n geboorteland. Het plot is weer een typische Hitchcocks, onschuldige man wordt verdacht. De karakters konden me jammer genoeg niet zoveel boeien. Waardoor dit voor mij toch een wat mindere Hitchcock film was.
Hitchcock speelt met het Engelse karakter. Hoe mensen gefascineerd zijn door de duistere kant van de mensheid zoals seriemoordenaars. Londen en seriemoordenaars zijn sinds Jack the Ripper met elkaar geassocieerd. Zoals een karakter in de film zegt:
"Foreigners somehow expect the squares of London to be fog-wreathed, full of hansom cabs and littered with ripped whores, don't you think?" Een ander subplotje, waarin het Engelse karakter naar boven komt, is dat de detective thuis van z'n vrouw allemaal bijzondere Franse gerechten krijgt, terwijl hij gewoon een simpel Engels maal wil.
Op z'n oude dag experimenteert Hitchcock door filmregels aan z'n laars te lappen, met als bekende voorbeeld de langzame teruggang van de camera door het trappenhuis, terwijl we weten dat er een moord plaatsvindt daar. 
De film is ook verrassend gewelddadig voor een Hitchcock.
cijfer: 7

Boxcar Bertha (1972, VS, Martin Scorsese)

Deze film is vooral nog interessant om te zien omdat het de tweede film is van Scorsese. Hij experimenteert er nog op los met inventieve camerashot, die niet allemaal even goed werken.
Verder stelt verder niet veel voor; een Bonnie&Clyde rip-off tijdens de Depressie. Het verhaal is lastig te volgen omdat er veel hak op de tak tijdsprongen worden gemaakt met de editing. Waardoor ik weinig binding kreeg met de karakters.
Gelukkig heeft Barbara Hershey wel geile tietjes.
cijfer: 6

zondag, november 20, 2011

Aguirre, der Zorn Gottes (1972, Dl, Werner Herzog)

Het was een heel bijzondere film. Er is maar heel weinig plot en ook de dialogen worden tot een minimum beperkt. Herzog zit de acteurs ook constant heel dicht op de huid met de camera. Dit geeft de illusie dat de camera er gewoon toevallig is om alles te registreren. Soms zitten er echt stukjes in met rustende figuranten waarbij het echt lijkt alsof Herzog die gewoon op een onbewaakt moment tussen de opnames door heeft opgenomen. De film is dan ook echt op locatie opgenomen. Alle verhalen die rond doen over de opnames zijn te veel om hier te herhalen.
Daartegenover staan de langere takes van de rivier en jungle. Samen met de dromerige ecclesiastische muziek van Popul Vuh zorgt dit voor een hypnotiserende sfeer. Zoals bij het eindshot waarin snel om het vlot heen wordt gecirkeld. Die mij erg deed denken aan Malick. (De film schijnt dan ook een inspiratie voor hem te zijn geweest).
En dan is er Klaus Kinski, die als een soort natuurkracht tussen alles door beweegt. Met z'n grandeur trekt hij alle aandacht naar zich toe.
Het tekort aan plot en dialogen zorgt ook voor weinig binding met de karakters. Daardoor blijft de film toch wat kil.
Dat de film Duits is overgedubt stoorde wel. Het was sowieso raar om wat Spanjaarden moeten voorstellen Duits te zien praten. (Nog raarder dan in Hollywood films waarin buitenlanders Engels praten). Maar de dubbing is ook niet overal even goed gedaan.
cijfer: 8

vrijdag, november 18, 2011

Play It Again, Sam (1972, VS, Herbert Ross)

Geregisseerd door Herbert Ross, maar geschreven door en met Woody Allen in de hoofdrol dus eigenlijk gewoon een Woody Allen-film. En zoals in elke Allen-film speelt hij een typisch neurotisch Allen karakter; een filmrecensent, die net gedumpt door z'n vrouw, met behulp van zijn vrienden en een denkbeeldige Humbrey Bogart opnieuw in de datingwereld treedt.
De film is erg grappig. Zowel met leuke fysieke komedie als Allen onhandig doet als die vrouwen probeert te imponeren, als met grappige gevatte dialogen over relaties en daten en natuurlijke verwijzingen naar films.
Deze film is bovendien de eerste keer dat Woody Allen en Diane Keaton samenwerkten.
cijfer: 8

The Last House on the Left (1972, VS, Wes Craven)

Deze vroege horrorfilm van Wes Craven is er eentje in het (beetje vergeten) subgenre "rape and revenge". Dit genre was een voorloper van op de slasherhorrors, die zouden volgen in de decennia erna. Het heeft al kenmerken daarvan zoals de twee onschuldige meisjes, die duidelijk het slachtoffer gaan worden en grof geweld. Een groot verschil zit in de moordenaars. In deze film zijn het nog "normale" criminelen en geen moordmachines, zoals Leatherface, Jason of Michael Myers. Natuurlijk zijn de slechterikken redelijk gestoord, zo gestoord dat de leider zijn eigen zoon onder controle houdt door hem een heroïnejunkie te hebben gemaakt, maar het zijn nog geen gezichtsloze psychopaten.
Maar eerlijk gezegd was doordat de film de moordenaars zo'n menselijk gezicht geeft niet zo spannend. 
De film werd eigenlijk pas echt goed het laatste halfuur, als de ouders wraak gaan nemen. 
cijfer: 6

Le notti di Cabiria (Nights of Cabiria) (1957, It, Federico Fellini)

Er zit genoeg in waardoor ik dit een hele goed film had kunnen vinden, ware het niet dat de hoofdrolspeelster een ontzettend irritant eigenwijs dom wicht is. Dat Giulietta Masina ook nog eens overacteert alsof ze in komische stomme film speelt helpt hier ook niet veel aan. Dat deed ze in La Strada ook, maar daar paste het bij het karakter.
cijfer: 6

zondag, november 13, 2011

Super Fly (1972, VS, Gordon Parks Jr.)

Één van de weinige films waarbij de soundtrack meer opbracht dan de film. Wat niet heel raar is, aangezien de soundtrack door de wijlen Curtis Mayfield echt fantastisch is. De film zelf is vermakelijk.
De kwaliteit van de film is ronduit belabberd en ook het acteerwerk laat te wensen over. Behalve dan van hoofdrolspeler Ron O'Neal, die het wel prima doet. Echter dit verhoogt wel het idee van een stel mensen, die met weinig middelen een film maken over de andere kant van het leven op straat dat in grote producties niet wordt getoond. Want onder al het vermaak is de film ook wel degelijk een aanklacht tegen de positie van Afro-Amerikanen, die alleen d.m.v. criminaliteit geld kunnen verdienen.
cijfer: 7

Tian xia di yi quan (King Boxer/Five Fingers of Death) (1972, HK, Chang-hwa Jeong)

Gewoon weer zo'n lekkere vermakelijke kung-fu film. Er is een verhaal over een held, die naar een andere school wordt gestuurd door z'n leraar om nog beter te worden voor het opkomende toernooi en een aantal slechteriken dat ook dat toernooi willen winnen en daarom tegenstanders uit de weg moet ruimen. Maar who cares? Het gaat om de actie. En die is top. Ook lekker bloederig, met als hoogtepunt ogen die worden uitgestoken. Ja Quentin heeft meer geleend uit deze film dan alleen de befaamde tune.
cijfer: 7.5

Deliverance (1972, VS, John Boorman)*

Een paar stadse vrienden maken een kano-tocht over een rivier. Maar krijgen meer voor hun kiezen dan ze gevraagd hebben.
De film is vanaf het begin goed dreigend. Er is constant het gevoel dat er iets kan gaan gebeuren. De film wordt helemaal interessant vanaf het moment SPOILER!!!!
dat Drew zogenaamd wordt neergeschoten en Ed per ongeluk een onschuldig iemand vermoord.
De film deed me ook herinneren wat een goed acteur Jon Voight toch is. Niet dat Ned Beatty, Ronny Cox en Burt Reynolds het niet goed doen, maar Voight viel me extra op.
cijfer: 8

Non si sevizia un paperino (Don't Torture a Duckling) (1972, It, Lucio Fulci)

In een dorpje worden verschillende jongetjes vermoord.
Fulci is een visueel sterke regisseur. Het ziet er dan ook allemaal prima uit. Alleen wil de film jammer genoeg nooit echt spannend worden, zelfs niet tijdens de moorden zelf. Het geflirt met het bovennatuurlijke en twists over de identiteit van de moordenaar maken de film nog wel de moeite van het kijken waard.
cijfer: 6.5

zaterdag, november 12, 2011

Sleuth (1972, VS/VK, Joseph L. Mankiewicz)

Milo Tindle (Michael Caine) wordt door Andrew Dyke (Laurence Olivier), een excentrieke rijke detective-romanschrijver,  uitgenodigd voor een gesprek in z'n grote landhuis. Milo is namelijk de minnaar van Andrew's vrouw. Andrew wil best van z'n vrouw af, maar alleen als Milo in staat is haar financieel te ondersteunen. Daarom komt hij met een plan waarin Milo de juwelen van haar steelt, zodat hij die kan verkopen en Andrew het geld van de verzekering terug kan krijgen. Iedereen wint. Of toch niet? Langzaam aan ontpopt het plot zich steeds verder. En spelen de mannen een spelletje met elkaar met verstrekkende gevolgen.
Het is moeilijk om een review van het plot te schrijven, omdat het zo vol twisten zit.
Een film als dit staat of valt door de acteurs. Maar met Sir Laurence en Sir Michael zit dat wel snor. De film werkt extra goed juist omdat hun acteerstijlen verschillen. Olivier heeft meer het flamboyante theatrale van oudere films (ouder dan 1972 ;) ) en Caine juist meer het ingetogenere onderhuidse acteerstijl. Deze stijlen passen goed bij hun karakters. Vooral Olivier heeft duidelijk ook heel veel plezier in de film. Andrew Dyke is dan ook een filmkarakter dat je niet snel vergeet.
Sleuth is daarmee een perfect voorbeeld van hoe je met weinig simpele middelen, twee acteurs en één locatie, een heerlijke film kan maken.
cijfer: 8

donderdag, november 10, 2011

Real Steel (2011, VS, Shawn Levy)

De film is een prima combinatie van de vervreemde vader bindt met verloren zoon en de underdog wint formule. Hoewel doordat we de regels van de formule kennen de uitkomst al vast staat, weet de film toch prima om alle bijbehorende emoties op te roepen. Het doet vergeten dat we dit al tig keer hebben gezien, zodat we gewoon achteruit kunnen gaan zitten en genieten. Heel veel meer kan van een film als dit niet vragen.
Bovendien zijn de gevechten tussen de robots ook gewoon gaaf om te zien.
cijfer: 7.5

woensdag, november 09, 2011

The Adventures of Tintin: The Secret of the Unicorn (2011, VS, Steven Spielberg)

Nadat Steven Spielberg al in de jaren 80 al de rechten kocht voor de strips is er nu eindelijk een film over Kuifje. Op aanraden van producent Peter Jackson gebruikte Spielberg performance capture techniek om de avonturen van de avontuurlijke verslaggever te verfilmen. De film leent voor het plot onderdelen uit De krab met de gulden scharen, Het geheim van de Eenhoorn en De schat van Scharlaken Rackham. Nadat Kuifje op een rommelmarkt een modelschip van het 16e eeuwse oorlogsschip de Eenhoorn koopt, duiken er meteen twee andere figuren op die ook geïnteresseerd zijn in het schip. Het modelschip blijkt een geheime aanwijzing te verbergen dat leidt naar de schat van de gezonken echte Eenhoorn van ridder François Haddoque. Tijdens de zoektocht naar die schat ontmoet Kuifje ook kapitein Haddock, de enig overgebleven nakomeling van Haddoque.

Laten we beginnen met het belangrijkste aspect van de film, de vernieuwde performance capture techniek. De resultaten daarvan zijn verbazingwekkend. Het ziet er werkelijk waar prachtig uit. De achtergronden, gebouwen, voorwerpen, dieren, mensen, kortom alles zijn tot in de kleinste details vorm gegeven. Vooral qua mensens er veel vooruitgang geboekt. Waarbij eerdere stop-motion vooral de ogen en gelaatsuitdrukkingen te wensen over liet, is dat bij deze film zo goed als opgelost. De karakters zien er erg realistisch uit, terwijl ze ondertussen ook typische karikaturale kenmerken uit de strips blijven houden zoals grote neuzen. Daarnaast zijn de bewegingen compleet vloeiend en naturel.

Maar Spielberg maakt ook gebruik van animatie om z'n fantasie verder los te laten gaan met o.a. erg inventieve overgangen, zoals eentje waarin een zoom-out van de zee overgaat in een plas water op straat. Vooral de overgangen tijdens een flashback naar gebeurtenissen op het schip de Eenhoorn, waarbij heden en verleden perfect in elkaar overvloeien, zijn een perfect voorbeeld van Spielbergs creativiteit. Een ander leuk detail is de slechte alcohol adem van Kapitein Haddock, waardoor Kuifje bijna van z'n stokje gaat. Op het eind worden we getrakteerd op een spectaculaire achtervolgingsscène in Bagghar, die allemaal in één take is opgenomen.

Qua verhaal is het een ouderwets onderhoudende avonturen film vol spanning en humor. Het roept zelfs herinnering op aan Spielberg's klassieke Indiana Jones films. Wat niet zo raar is aangezien Spielberg's liefde voor Kuifje begon, nadat een recesent z'n Raiders of the Lost Ark had vergeleken met de strips van Kuifje en daarmee de regisseur benieuwd had gemaakt ernaar. Hergé noemde Spielberg zelfs de enige regisseur die de strips recht zou kunnen doen in een film.

Alleen soms is het allemaal wel een beetje simplistisch en van toevalligheden aan elkaar hangend. Dat de andere geïnteresseerden in het modelschip natuurlijk precies net nadat Kuifje die gekocht heeft bij de kraam verschijnen is wel erg toevallig. Of dat Kuifje die kan inbreken in een groot landhuis omdat twee meter naast het gesloten hek een gat in de muur zit is bijna lachwekkend simpel. Ander minpuntje is de simpele slapstick humor van de agenten Jansen en Janssen. Gelukkig is de rol van deze twee klunzen erg beperkt. Kuifje zelf blijft beetje een te brave padvinder en daarmee oninteressant . Vele malen leuker zijn het hondje Bobby en natuurlijk Kapitein Haddock, de komische noot van de strips en deze film. Zijn befaamde scheldtirades ontbreken natuurlijk niet. 

Voor de echte liefhebbers zitten er allemaal verwijzingen naar de strips in de film. Zo hangen erin Kuifje's kamer aan de muur allemaal ingelijste krantenartikelen over eerdere avonturen.
cijfer: 7.5

We Need to Talk About Kevin (2011, VK/VS, Lynne Ramsay)


Eva is de moeder van Kevin. Een jongen die een afschuwelijke daad heeft gepleegd. Tijdens de film volgen we hoe Eva daarna omgaat met de schuldgevoelens over deze daad, alsmede als ze terugdenkt aan hoe Kevin opgroeide. Is zij door de opvoeding van Kevin schuldig aan wat er is gebeurd of komt het doordat Kevin altijd al een sociopaat was? Waarbij ze zichzelf de ultieme taboe vraag voor een moeder stelt: "Heeft ze eigenlijk wel ooit van haar zoon gehouden?".

Deze film is gebaseerd op het boek van Lionel Shriver. Dat een groot succes en alom geprezen was. Het boek en de film zijn uiterst controversieel.. En dan niet alleen vanwege de het gedrag van Kevin, maar (misschien nog meer) omdat de film een taboe onderwerp behandelt; een moeder die geen liefde voelt voor haar kind. 

In het begin heeft de film te veel last van het constante overschakelen tussen de verschillende tijdslijnen. Alsof Ramsay denkt dat ze geen intelligente film kan maken als het niet onbegrijpelijk is. Waarmee ze de fout maakt om ingewikkeldheid te verwarren met vaagheid. Alsof je niet genoeg diepgang in je karakters kan stoppen met een verhaal als dit als je het plot vanaf het begin duidelijk maakt. Dit zou minder erg zijn als niet al het promotiemateriaal al verklapt wat er gaat gebeuren op het eind van de film. Wat die onduidelijkheid daarover in het begin nog overbodiger maakt. 
De film geeft een erg goede karakterstudie van Eva. Gelukkig  is er gekozen om haar een realistisch complex karakter te maken met tegenstrijdigheden i.p.v. de makkelijke weg om haar, één en al brave moeder te maken. Zo is er een scène waarin Eva al haar rancune over hoe ze haar carrière en leven heeft opgegeven voor z'n opvoedign spuit tegen de piepjonge Kevin, waarbij je haren rechtovereind gaan staan. Daar tegenover staan weer aangrijpende scène's als Eva vol schuldgevoel accepteert dat ze midden op straat opeens door iemand in het gezicht wordt geslagen.  

Maar de uiteindelijke verschrikkelijke daad van Kevin haalt wat van de ambiguïteit uit de film. Hierdoor helpt de film het nature-vs-nurture debat dat het wil oproepen al om zeep voordat de film is afgelopen. Kevin is overduidelijk het ergste kind in een film sinds Damien uit The Omen. Zonder die daad zou de kijker in twijfel gelaten kunnen worden over of de manier waarop Eva haar zoon ziet wel klopt. Of we niet te veel meegenomen zijn in haar zienswijze, die vertroebeld is door haar bittere afgunst tegen haar kind. Er bestaat geen enkele twijfel meer over dat hij eigenlijk toch wel gewoon een normale jongen is, zoals z'n vader waar hij wel een goede relatie mee heeft, constant tegen haar zegt.
Tilda Swinton slaagt voor de zware taak om de moeder te spelen. -Hoor ik daar nou iemand Oscar-nominatie fluisteren?- Ze weet hierin haarfijn de balans te vinden tussen een gekweld iemand en ijskonijn. Wat ervoor zorgt dat de kijker aan de ene kant sympathiseert met haar, maar aan de andere kant ook doorheeft dat Kevin het niet totaal van een vreemde heeft. Zoals hij zelf ook opmerkt als ze een avondje gezellig gaan midgetgolfen. 
Ezra Miller is angstaanjagend goed als Kevin. Hij heeft de perfecte gestoorde twinkeling in z'n ogen en weet zijn snode opmerking met de juiste scherpte over te brengen. Ook de acteurs die de jongere Kevin spelen doen het erg goed. Om een zesjarig jongetje zo gemeen te laten kijken is niet niks. Bovendien zijn ze erg goed gecast. Ze lijken als druppels water op Ezra Miller.

Wat verder opvalt aan de film is het veelvuldig gebruik van de kleur rood. Het begint al met de befaamde tomatengevechten in het Spaanse dorpje Buñol, overgaand op Eva die in supermarkt voor een rij tomatensoepblikken staat, waarna het weer overgaat op de rode verf waarmee Eva's huis wordt beklad. En die kleur blijft maar terugkomen.

Cijfer: 7.5

Hesher (2010, VS, Spencer Susser)

Na de dood van z'n vrouw is Paul Forney in een complete depressie geschoten. Hij kan niet veel meer dan apathisch op de bank hangen. Z'n zoontje, T.J., heeft het ook moeilijk met het verwerken van de dood van z'n moeder. Zijn lieftallige oma die bij hun woont zorgt voor hun beiden. Maar dan ontmoet T.J. Hesher. Een langharige jongen met tatoeages, die altijd doet waar hij zin in heeft. Hesher is vulgair, onbeschoft, oplaaiend, onberekenbaar en gewelddadig. Deze Hesher trekt zonder enige verklaring bij T.J. en Paul in. Ondertussen krijgt gevoelens T.J. voor de cassière Nicole. 
Door het onvoorspelbare gedrag van Hesher zit de film vol met absurde momenten. Dit zorgt enerzijds voor heel veel verbazing bij de kijker, anderzijds ook voor veel hilariteit. Zo gooit Hesher al in de eerste kennismaking laconiek een granaat naar een politieauto. Een ander voorbeeld is als Hesher meteen nadat bij T.J. en Paul over de vloer is gekomen in de dichtstbijzijnde elektriciteitspaal klimt om illegaal het pornokanaal te kunnen kijken.
Hesher maakt het leven van T.J. niet gemakkelijker. Zo tekent hij een rukkend figuurtje op de auto van een pestkop, waar T.J. de schuld van krijgt. Maar hij geeft T.J. ook (niet altijd even goed doordacht) advies. Zoals wanneer hij T.J. betrapt op het begluren van Nicole en hem duidelijk maakt dat er niks mis is met z'n gevoelens voor haar aangezien ”Human beings have been poking vagina for a hundred years, probably longer."
Maar onder al dat absurdisme gaat de film vooral over hoe je om gaat met je verdriet en je problemen. Geef je je over eraan en ga je in een hoekje lopen huilen of neem je het hef in eigen hand en maak je iets van je eigen leven. Symbolisch hiervoor is een verhaal dat Hesher vertelt aan de oma over een slang en de muis die nadat hij de slang twee tikken had verkocht niet opgegeten werd en de baas van het hok werd.
Zo is de film eigenlijk minder absurd dan hij in eerste instantie lijkt. Zo zullen de meeste mensen het feit dat de vader zich niet verzet als er een wildvreemde in z'n huis komt wonen belachelijk vinden, maar is uit het oogpunt van iemand, die duidelijk nergens meer om geeft en totaal geen fut meer heeft, goed te verklaren.

Joseph Gordon-Levitt heeft duidelijk heel veel lol in het spelen van het titelkarakter. Erg veel moeite kost het hem verder niet om het karakter geloofwaardig neer te zetten. De jonge Devin Brochu houdt zich met gemak staande tegenover z'n volwassen tegenspelers, Wilson, Gordon-Levitt en Portman.Rian Willson bewijst (net als in Super) meer in z'n mars te hebben dan komische rollen.
Je kan Natatlie Portman natuurlijk wel een uilenbril opzetten, maar iedereen kan nog steeds zien dat het een pracht vrouw is. En daarom niet overtuigend in haar rol als loser. Het is toch niet geloofwaardig dat dit meisje niet meer uren kan krijgen in een supermarkt. Dat is meer een fout van de casting dan van Natalie, die het prima doet zoals altijd.
cijfer: 7

maandag, november 07, 2011

La piel que habito (The Skin I Live In) (2011, Sp, Pedro Almodóvar)

Frankenstein in een modern jasje op z'n Almodóvariaans. Zo kan je de film het best omschrijven.
Almodóvar kan nog steeds prachtige plaatjes schieten. Daarnaast heeft de film een voor de verandering niet irritante Antonio Banderas en Elena Anaya één van de mooiste vrouwen op deze aardkloot.
Jammer genoeg houdt de psychologische diepgang van de karakters wat te wensen over. Zodat het iets te veel style over substance is.
cijfer: 7.5