vrijdag, oktober 28, 2011

The House of the Devil (2009, VS, Ti West)

Ik kan deze film twee complimenten geven.
De eerste is dat als er niet al bij de film had gestaan dat die uit 2009 is, ik daadwerkelijk had geloofd dat ik naar een film uit de jaren 80 zat te kijken. Zo dicht blijft de film bij de stijl van die films. Natuurlijk is dat niet altijd een compliment voor een film uit 2009, maar wel als de film zo duidelijk een hommage is aan horrors uit die tijd.
Het tweede compliment is dat de film goed spannend is. De film is spannender het ruime uur als ze in het huis rondloopt dan vanaf het moment dat er daadwerkelijk iets is gebeurd. Het is vooral het wachten tot er iets gebeurt dat de film zo spannend maakt. Want als kijker weet je dat er iets gaat gebeuren volgens de regels van het genre. Hoe langer dat wordt uitgesteld des te groter wordt de dreiging. Ti West weet hoe hij doodnormale scène's spannend moet maken. Zoals een babysitter die doodnormaal op een bank loopt tv te kijken. Maar door de camera af en toe buiten het huis te plaatsen, alsof we door het raam naar binnen kijken krijg je als kijker het gevoel dat er iets staat te gebeuren.
cijfer: 8

maandag, oktober 24, 2011

Submarine (2010, VK, Richard Ayoade)

Lekker coming of age filmpje vertelt uit de ogen van de 15 jarige Oliver Tate. Oliver is het typisch soort dromerige intellectuele jongen die niet past tussen de andere kinderen op school. Zo bestudeert hij hun gedrag om zelf er zo goed mogelijk tussen te passen.
De film wijkt nooit af van het gezichtspunt van Oliver. Waardoor we heel de film beleven zoals Oliver dingen beleeft, terwijl we als kijker weten dat het soms anders kan zitten. Daarbij vergeet de film nooit de belevingswereld van een dromerige puber; de wensen om belangrijk te zijn, het egocentrische van pubers, het willen wegduiken in een fictieve wereld. Ook zorgt dit voor enkele erg mooie vondsten, zoals waarin Oliver de blije beginperiode van z'n relatie met Jordana samenvat in een 8mm filmpje.
Maar stiekem is de muziek verzorgt door Arctic Monkeys frontman Alex Turner nog het beste van heel de film .
cijfer: 7.5

Sykt lykkelig (Happy, Happy) (2010, Nor, Anne Sewitsky)

Kaja is de ultieme optimist. Zelfs het feit dat ze getrouwd is met een man die nauwelijks interesse in haar heeft omdat hij haar niet meer aantrekkelijk vindt kan dit niet veranderen. Maar als haar nieuwe buren een perfect stel lijken te zijn, begint er toch iets bij Kaja te knagen. Haar nieuwe buren zijn succesvol, knap, zingen in een koor en hebben zelfs een kind geadopteerd uit Ethiopië. Via hun leert Kaja een totaal nieuwe wereld kennen, maar haar eigen wereld staat daardoor wel compleet op zijn kopTypisch leuk indie filmpje waarin een drama wordt geserveerd in een luchtig sausje. De film balanceert goed tussen drama en komedie. De muzikale intermezzo's met een koor maakt de film nog meer absurdistisch.
Agnes Kittelsen, die Kaya speelt, slaagt met vlag en wimpel voor de uiterst moeilijke taak om een overoptimistisch iemand, die ondertussen duidelijk onderhuids met problemen speelt en veel minder blij is dan ze lijkt te zijn, te spelen.
Heel het subplot over het geadopteerde kind dat misbruikt wordt als slaaf door het zoontje van Kaya had van mij wel achterwege gelaten mogen worden. Hier wil ?? te veel hooi op haar vork nemen.
cijfer: 7.5

dinsdag, oktober 18, 2011

La grande illusion (1937, Fr, Jean Renoir)

Het mooist aan de film is de kameraadschap, die door alle sociale lagen en landgrenzen heen gaat, die ontstaat door samen in een penibel situatie te verkeren. (Namelijk krijgsgevangenen zijn). En zelfs wederzijds respect is tussen gevangene en bewaker. Daardoor is dit helemaal geen zwaar oorlogsdrama, maar een redelijk speelse film. Hiermee laat Renoir zien hoe de WO I een einde bracht aan de Europese aristocratie.
Na de ontsnapping gaat de film iets te lang door, waardoor de film op het eind inzakt.
cijfer: 7.5

Midnight in Paris (2011, VS, Woody Allen)


Een simpel romantisch verhaaltje over twee verloofden die niet bij elkaar passen dient als kapstok om veel bekende schrijvers en kunstenaars uit Parijs in de jaren 20 voorbij te laten komen, zodat de kijker zich ontwikkeld en dus goed kan voelen omdat hij weet wie Hemmingway, Picasso en Dali waren. Dit alles wordt afgerond met een goedkoop lesje over de naïviteit van de roze bril der nostalgie. Dat zijn de ingrediënten van deze overschatte pseudo-intellectuele romcom van Woody Allen.

In deze nieuwste film van Woody Allen speelt Owen Wilson een schrijver, Gil, die samen met z'n verloofde, Inez, (Rachel McAdams) op vakantie is in Parijs. Hij is helemaal weg van de stad. Er bestaat weinig mooiers dan lopen in de regen door de straten van deze stad, vindt hij. Het liefst zou hij er zelfs blijven, zodat hij z'n eerste roman kan afschrijven in plaats van terugkeren naar Hollywood om daar weer verder te gaan met het schrijven van oppervlakkige scripts. Inez en haar ouders zijn echter veel minder gecharmeerd van Parijs en al helemaal niet van Gils droom om er te blijven. Als Inez op een avond met wat vrienden, die toevallig ook in Parijs zijn, meegaat dansen, besluit Gil alleen door de straten te gaan slenteren. Hij raakt verdwaald, maar wordt opgepikt door een stel onbekenden in een oude auto, die hem meenemen naar een feestje. Die onbekenden blijken echter niemand minder te zijn de Zelda en F. Scott Fitzgerald. Langzaamaan komt het besef dat hij op één of andere manier is beland in het Parijs van de jaren '20. De gouden tijd van Parijs, vindt hij.

Nadat Woody de VS verliet om films te maken in Londen en Barcelona (films die deze reviewer op z'n minst vermakelijk vond) was het nu de beurt aan Parijs. De pr-afdeling van de stad is vast heel blij geweest zijn met deze film. Allen geeft namelijk een heel florissant beeld van de stad. Zo begint de film met enkele beelden van Parijs op z'n mooist. Ook is dit kennelijk een stad waarin je als verdwaalde toerist zonder enige twijfel midden in de nacht bij een stel dronken vreemdelingen in de auto kan stappen.

Maar vooruit, een film waarin de hoofdpersoon elke avond op onverklaarbare wijze terugreist in de tijd is duidelijk niet bedoeld als een realistisch drama. Ook dat de manier waarop Gil door de tijd reist, niet wordt uitgelegd is niet erg. De technische details daarvan zijn verder toch niet van belang voor de film. Wat wel stoort is het gemak waarmee Gil deze situatie accepteert. Nergens lijkt hij de gevolgen van z'n acties in het verleden op de toekomst te hoeven afwegen. Zelfs als hij verliefd wordt op Adriana (Marion Cotillard), de muze van Picasso, denkt hij niet na over hoe die relatie kan gaan werken.

De uiteindelijke les die Gil natuurlijk leert aan de hand van zijn bezoeken aan het verleden en de moraal van de film, is dat het verleden snel mooier lijkt dan het heden. Maar Woody Allen zet de rooskleurige bril waardoor we het verleden zien nooit echt af. Want Gil leert dit namelijk niet door in aanraking te komen met de keerzijdes van het leven toentertijd, maar komt tot dit besef doordat Adriana juist het Belle Epoque de gouden tijd van Parijs vindt.


In de film komt een scala aan bekende personen voorbij; F. Scott Fitzgerald, Ernest Hemingway, Pablo Picasso, Salvador Dali, T.S. Eliot, Gertrude Stein, Luis Buñuel e.v.a. Het zijn echter allemaal nogal bordkartonnen karakters die weinig toevoegen aan het verhaal of de ontwikkeling van de karakters. Het is natuurlijk de bedoeling dat je als kijker eerder dan de buurman vertelt wie wie was, zodat de rest in je gezelschap naar je kan opkijken vanwege je grote algemene kennis. Er zijn extra bonuspunten te verdienen als je weet welke film Gil voorstelt aan Buñuel.

Dan is er ook nog de plotlijn in het heden over de relatie tussen Gil en Inez. Die twee passen vanaf het begin al zo duidelijk niet bij elkaar, dat de uitkomst daarvan weinig verrassend is. Waarom de twee überhaupt verloofd zijn, is een grote vraag. De film geeft daar namelijk nooit een goede reden voor.

Cijfer: 5.5

zaterdag, oktober 15, 2011

Bad Teacher (2011, VS, Jake Kasdan)

Probleem is dat de film tegelijkertijd grof wil zijn (voor Hollywood begrippen) en ook binnen de veilige marge's wil blijven om een zo'n groot mogelijk publiek aan te spreken. Daardoor wordt het gedrag van Cameron Diaz nooit zo onbeschaafd als dat van Billy Bob-Thorton in Bad Santa. Ook blijft de film het brave Hollywood-scenario wet volgen, die stelt dat uiteindelijk alles goed moet komen voor de hoofdpersoon. Cameron Diaz is een grote bitch is, wat natuurlijk zorgt voor leuke momenten. Af en toe zitten er nog leuke grappen tussen dus het is niet helemaal weggegooide tijd. Maar de film geeft geen enkele reden om met haar mee te leven. Waarom de kijker zou willen dat het voor haar allemaal goedkomt en Amy Squirrel (een goede Lucy Punch) het uiteindelijke slachtoffer wordt. Daarvoor komt haar omslag te opeens uit het niets op het einde.
Nou ben ik nooit een groot fan geweest van Diaz en deze film verandert daar weer weinig aan. Eigenlijk is de gehele rest van de cast beter en grappiger.
cijfer: 5.5

vrijdag, oktober 14, 2011

The Adjustment Bureau (2011, VS, George Nolfi)

Wie anders dan Matt Damon wil je hebben in de hoofdrol als jonge Amerikaanse boy-nextdoor senator, die zich ontpopt tot held? Hij heeft ook nog eens een erg sterke chemie met de heerlijke Emily Blunt. Roger Sterling is qua uiterlijk ook goed gecast, maar zijn acteerwerk valt erg tegen.
SPOILER ALERT!!!!!
Eigenlijk verloor de film veel van mijn aandacht vanaf het moment dat bekend werd dat die personen een soort  engelen waren.
cijfer: 6

donderdag, oktober 13, 2011

The Thin Man (1934, VS, W.S. Van Dyke)

He zijn de karakters maken die het grote verschil maken in deze film. Het plot, een verdwenen oude uitvinder wordt verdacht van een moord op z'n vriendin, stelt niet zo veel voor. Maar het is de manier waarop de hoofdrolspelers worden betrokken in het plot dat deze film bijzonder maakt. In het begin zijn Nick en Nora namelijk nog vooral bijfiguren. We ontmoeten Nick pas een tijd de film in als hij de barmannen leert hoe ze cocktails moeten schudden op de maat van muziek. Nora arriveert even later in de bar met hondje. Nadat ze aan Nick heeft gevraagd hoeveel martini's hij al heeft gehad, zes, vraagt ze de ober om haar zes martini's te geven in een rijtje. De toon is meteen gezet. Dit zijn mensen die wel van een drankje houden.
Nick was vroeger een detective. Een erg goede schijnt, want iedereen komt naar hem toe om z'n mening over de moordzaak, terwijl hij er eigenlijk niks mee te maken wil hebben. Hij heeft namelijk z'n handen vol aan het beheren van de erfenis die z'n rijke schoonvader heeft achtergelaten. Maar de twee slijten hun dagen dus vooral met heel veel drinken, elkaar plagen met scherpe conversaties en feesten geven. Als een verslaggeven aan hem vraag wat Nick kan zeggen over de zaak antwoord hij: "It's putting me way behind in my drinking."
Nora zijn rijke vrouw, vind het echter wel leuk om haar man eens aan het werk te zien. Dus na een tijdje gaat Nick toch op onderzoek uit.
William Powell steelt de show als een soort levensgenietende Sherlock Holmes. Myrna Loy doet niet veel voor hem onder. Eigenlijk is de film dan ook veel meer een screwballcomedy dan een detective mysterie.
De film sluit af met een prachtige scène waarin Nick alle verdachten uitnodigt voor een diner om er achter te komen wie de dader is. Dit is het exemplarisch voor heel de film; een soort scène die zo clichématig is tegenwoordig dat het lachwekkend had kunnen zijn, maar door de uitwerking en vooral de fantastische Powell is de scène ook nu nog uiterst vermakelijk.
cijfer: 7.5

woensdag, oktober 12, 2011

I Am a Fugitive from a Chain Gang (1932, VS, Mervyn LeRoy)

Deze film over een zo goed als onschuldige veteraan, die wordt veroordeeld tot jaren lang dwangarbeid, ontsnapt, een nieuw leven opbouwt en weer in het gevang komt, is een duidelijke aanklacht tegen het keiharde strafbeleid in de VS uit die jaren. Dat zulke harde straffen niks goeds opleveren wordt helemaal duidelijk in de befaamde laatste woorden van Paul Muni na de vraag hoe hij overleeft: "I steal."
De film is ook duidelijk een voorloper van het ontsnappingfilms-genre. Het deed mij vooral heel erg denken aan Cool Hand Luke.
cijfer: 7.5

Fast Five (2011, VS, Justin Lin)

Vond hem iig beter dan de vorige delen die ik zag. Met snelle auto's, lekkere vrouwen en actie is het natuurlijk best onderhoudend allemaal. Ook is dit iets meer een heist film, dan een film over straatraces zoals de vorige. Maar de hele goede ontvangsten en relatief hoge imdb-cijfer snap ik nou ook weer niet. Het is nog steeds verre van een echt goede actiefilm. Daarvoor is het allemaal iets te veel onzin.
cijfer: 6.5

Attack the Block (2011, VK, Joe Cornish)

Het is een leuk en origineel idee om eens een film te maken over een groepje geweldadige probleemkinderen, die het opnemen tegen bloeddorstige aliens.En de uitwerking ervan geeft wat ik ervan had verwacht; gewoon een vermakelijk filmpje.
cijfer: 7

Over the Edge (1979, VS, Jonathan Kaplan)

Mijn interesse in deze film werd gewekt doordat Arcade Fire er stukjes van liet zien tijdens hun concert.
De stukjes die zij lieten zien met hun muziek eronder waren echter beter dan de hele film. Het grootste probleem was dat het te duidelijk dat je sympathiseert met de kinderen. Door argumenten te geven waarom die kinderen zich gedragen als ze doen, namelijk dat er niks te doen is in dat stadje voor ze en de volwassenen totaal geen rekening houden met hun wensen. Misschien word ik oud, maar ik kreeg juist steeds meer een afkeer van de kinderen. Want het gedrag van deze kinderen heeft weinig meer te maken met lol trappen uit verveling, omdat er niks te doen. Maar is gewoon criminaliteit dat voortkomt uit het kortzichtige, egoïstische, niet over gevolgen nadenkende gedrag van pubers met de dood van meerdere personen als gevolg.
Het acteerwerk, vooral van een debuterende jonge Matt Dillon, en de regie zijn verder gelukkig wel in orde.
cijfer: 5.5
.

Clockers (1995, VS, Spike Lee)

De film is op z'n best in scène waarin Spike Lee de sfeer van het leven in de ghetto probeert over te brengen, zoals hij eerder ookal deed in het betere Do The Right Thing. De soundtrack die hij daarbij gebruikt is één van de grootste pluspunten van de film.
Het plot zelf is jammer genoeg niet al te onderhoudend. Waardoor de film soms wat saai wordt.
cijfer: 6.5

Bridesmaids (2011, VS, Paul Feig)

Ik vond hem best geinig en vermakelijk. Kristen Wiig draagt de film goed. Rose Byrne doet goed wat haar rol vraagt; irritant perfect zijn. Die dikke vond ik nog het leukst. De rest van de karakters was te weinig uitgewerkt.
Op het eind gaat het drama in het verhaal het meer overnemen, wat imo ook wel in een iets rapper tempo had kunnen worden afgerond.
cijfer: 7

donderdag, oktober 06, 2011

Trouble in Paradise (1932, VS, Ernst Lubitsch)

Een dief en een zakkenrolster, die opereren in de hogere kringen van Europa, spannen samen om een stinkrijke weduwe op te lichten.
Ik hou wel van films met oplichters. Dit is voor een groot deel een prima exemplaar in het genre. Herbert Marshall steelt de show als charmeur eerste klas. De scène bijvoorbeeld waarin hij Madame Collet verleidt zodat hij wordt aangenomen als secretaris is een prachtig voorbeeld hiervan.
Jammer dat dit wordt afgewisseld met wat saaiere scène's, doordat het plot tachtig jaar later wel wat voorspelbaarder is geworden.
cijfer: 7

dinsdag, oktober 04, 2011

Maandlijst September 2011

Films
  1. Melancholia (Lars von Trier, 2011) :: 8.5
  2. Bringing Up Baby (Howard Hawks, 1938) :: 8.5
  3. Only Angels Have Wings (Howard Hawks, 1939) :: 8.5
  4. Fury (Fritz Lang, 1936) :: 8.5
  5. Prince of Darkness (John Carpenter, 1987) :: 8.0
  6. Masters of Horror - John Carpenter's Cigarette Burns (John Carpenter, 2005) :: 8.0
  7. The Fog (John Carpenter, 1980) :: 7.5
  8. Bride of Frankenstein (James Whale, 1935) :: 7.0
  9. Captain Blood (Michael Curtiz, 1935) :: 7.0
  10. Vampyr - Der Traum des Allan Grey (Carl Theodor Dreyer, 1932) :: 7.0
  11. Cowboys & Aliens (Jon Favreau, 2011) :: 7.0
  12. Destry Rides Again (George Marshall, 1939) :: 7.0
  13. Village of the Damned (John Carpenter, 1995)* :: 6.5
  14. Angels with Dirty Faces (Michael Curtiz, 1938) :: 6.5
  15. They Live (John Carpenter, 1988) :: 6.5
  16. Freaks (Tod Browning, 1932) :: 6.5
  17. Dark Star (John Carpenter, 1974) :: 6.5
  18. Ghosts of Mars (John Carpenter, 2001) :: 6.0
  19. The Ward (John Carpenter, 2010) :: 5.5
  20. Escape from L.A. (John Carpenter, 1996) :: 5.5
  21. Duck Soup (Leo McCarey, 1933) :: 5.0
  22. The Public Enemy (William A. Wellman, 1931) :: 5.0
  23. Vampires (John Carpenter, 1998) :: 4.5


Series
  1. Skins - Seizoen 3 (Jamie Brittain, Bryan Elsley, 2009): Aflevering 1 t/m 10 :: 8.0
  2. Skins - Seizoen 1 (Jamie Brittain, Bryan Elsley, 2007): Aflevering 1 t/m 9 :: 8.0
  3. Skins - Seizoen 2 (Jamie Brittain, Bryan Elsley, 2008): Aflevering 1 t/m 10 :: 8.0
  4. Skins - Seizoen 4 (Jamie Brittain, Bryan Elsley, 2010): Aflevering 1 t/m 8 :: 8.0
  5. Skins - Seizoen 1 (Bryan Elsley, 2011): Aflevering 5 t/m 10 :: 8.0
  6. Futurama - Seizoen 6 (Matt Groening, 2010): Aflevering 25 t/m 26 :: 7.5
  7. Curb Your Enthusiasm - Seizoen 5 (Larry David, 2005): Aflevering 6 t/m 10 :: 7.5
  8. Entourage - Seizoen 8 (Doug Ellin, 2011): Aflevering 7 t/m 8 :: 5.5

  1. 2 Broke Girls - Seizoen 1 (Whitney Cummings, Michael Patrick King, 2011): Aflevering 1 t/m 2 (nog niet af gezien)
  2. Archer - Seizoen 3 (Adam Reed, 2011): Aflevering 1 t/m 3 (nog niet af gezien)
  3. Arrested Development - Seizoen 3 (Mitchell Hurwitz, 2005): Aflevering 1 t/m 6 (nog niet af gezien)
  4. Boardwalk Empire - Seizoen 2 (Terence Winter, 2011): Aflevering 1 (nog niet af gezien)
  5. Breaking Bad - Seizoen 4 (Vince Gilligan, 2011): Aflevering 1 t/m 11 (nog niet af gezien)
  6. Community - Seizoen 3 (Joe Russo, 2011): Aflevering 1 t/m 2 (nog niet af gezien)
  7. Family Guy - Seizoen 10 (Seth MacFarlane, 2011): Aflevering 1 (nog niet af gezien)
  8. How I Met Your Mother - Seizoen 7 (Carter Bays, Craig Thomas, 2011): Aflevering 1 t/m 3 (nog niet af gezien)
  9. Modern Family - Seizoen 3 (Steven Levitan, Christopher Lloyd, 2011): Aflevering 1 t/m 3 (nog niet af gezien)
  10. New Girl - Seizoen 1 (Elizabeth Meriwether, 2011): Aflevering 1 t/m 2 (nog niet af gezien)
  11. Parks and Recreation - Seizoen 4 (Greg Daniels, Michael Schur, 2011): Aflevering 1 (nog niet af gezien)
  12. The Simpsons - Seizoen 23 (Matt Groening, 2011): Aflevering 1 (nog niet af gezien)
  13. Suburgatory - Seizoen 1 (Emily Kapnek, 2011): Aflevering 1 (nog niet af gezien)
  14. Up All Night - Seizoen 1 (Emily Spivey, 2011): Aflevering 1 t/m 3 (nog niet af gezien)
  15. Whitney - Seizoen 1 (Whitney Cummings, 2011): Aflevering 1 (nog niet af gezien)
Statistieken
Totaal 23 films (maandgemiddelde: 27.6) gekeken:
  • Kort (t/m 20 min.): 0.
  • Middel (21 t/m 75 min.): 5.
  • Lang (meer dan 75 min.): 18.
Totaal 93 afleveringen van series gekeken.

Totale speelduur: 5540 min.
Aantal films / series herzien: 3.

Best beoordeeld: Bringing Up Baby, Fury, Melancholia, Only Angels Have Wings (8.5, 20ste dit jaar).
Slechtst beoordeeld: Vampires (4.5).

Media-verdeling
Bioscoop: 3.
DVD: 2.
Internet: 41.

zondag, oktober 02, 2011

Memoirs of an Invisible Man (1992, Fr/VS, John Carpenter)

Chevy Chase is af en toe nog best aardig in deze verder ontzettend matige film over iemand die onzichtbaar wordt door een ongeluk.
cijfer: 5

Starman (1984, VS, John Carpenter)

Een alien land op aarde en neemt daar de gedaante aan van Jenny Hayden's overleden echtgenoot Scott. Maar nee dit is niet weer een scifi horror zoals je zou verwachten bij Carpenter. Dit keer verrast hij vriend en vijand door een romantische roadmovie te maken.
De alien heeft een lift nodig naar een rendez-vouz punt. Tijdens de reis groeien Jenny en de alien langzaam steeds meer na elkaar.
Jeff Bridges is het beste onderdeel van deze film. Hoewel hij gedurende de film steeds menselijk wordt, blijft hij constant in z'n rol als alien. De hele film houdt hij die verbaasde blik, manier van schokkende manier van rondkijken en monotone manier van spreken van de alien. Ik moest af en toe ook lachen als hij weer eens iets niet begreep. Karen Allen mag er best zijn en is goed gecast als down-to-earth woman-nextdoor.
Vond het soms ook wel iets zoetsappig.
Hoewel de film wel interessante vragen opwerpt over de liefde; Komt het doordat de alien een kloon is van Scott dat hij verliefd wordt op Jenny? Is Jenny verliefd op de alien of op de herinnering aan haar dode man?
cijfer: 6.5

Prince of Darkness (1987, VS, John Carpenter)

De eerste reden dat ik dit wel weer een goede film van Carpenter vond, was dat de film interessant was door de manier waarop het de scheidslijn tussen wetenschap en het bovennatuurlijke behandelt. De tweede en voornaamste reden is simpelweg dat die doet wat het moet doen; goed spannend zijn. Tijden geleden dat een film me zo goed angst wist aan te jagen.
Neem alleen al die goede opening, waarin voor ruim een kwartier introductiescène's worden afgewisseld met de openingcredits. Niks bijzonders zou je denken, maar Carpenter weet het met behulp van z'n geliefde syntehesizermuziek de film dan al een onheilspellende ondertoon te geven, die de sfeer bepaalt voor de rest van de film.
cijfer: 8