zaterdag, oktober 26, 2013

Jeux interdits (Forbidden Games) (1952, Fr, René Clément)

Erg ontroerende film over een vijf-jarig Frans meisje dat terwijl ze op de vlucht is haar ouders verliest en terecht komt bij een familie op een boerderij, waar ze een diepe vriendschap met de ??-jarige, iets oudere Michel sluit.
Er wordt ongelofelijk goed geacteerd door de twee kinderen. Ze zijn beide zo naturel, dat het bijna geen acteren meer is. Brigitte Fossey is uitmuntend als het kleine meisje, dat op een leeftijd is dat ze begrijpt dat er iets aan de hand is, maar zaken als de dood nog niet compleet helemaal kan beseffen. Georges Poujouly is ook heel degelijk als het jochie dat iets ouder en wijzer is, maar ook nog steeds handelt op emotionele impulsen, die hij (nog) niet begrijpt.
Het is zeker geen kinderfilm. De film toont de harde realiteit van het leven tijdens de oorlog. De dood is constant aanwezig in de film. Het is zeer aangrijpend, maar nooit sentimenteel. Het is gelukkig ook geen loodzwaar drama, zo zorgt de burenruzie voor de nodige komische noot.
Omdat de film veel meer gaat over hoe kinderen omgaan met het ongrijpbare fenomeen de dood in het algemeen dan over een bepaalde tijdsperiode, heeft het de tand des tijds prima doorstaan. Het is een tijdloze vertoning over het verlies van kinderlijke onschuld.
cijfer: 8.2

Wadjda (2012, Saudi-Arabië, Haifaa Al-Mansour)

!!!SPOILER WARNIG!!!!
Deze film is bijzonder omdat het de eerste film is die compleet is opgenomen in Saudi-Arabië is, en dan ook nog eens geregisseerd is door een vrouw. Wat er onder ander voor heeft gezorgd dat ze delen vanuit een busje moest regisseren, omdat in Saudi-Arabië vrouwen en mannen niet samen mogen werken in het openbaar.
De film geeft daarmee een zeldzame inkijk in het leven in Saudi-Arabië, en dan voornamelijk de achterhaalde man-vrouw verhoudingen daar, en is daarom alleen al interessant om te zien.
De film zelf is goed  in al zijn simpelheid. Het gaat over een meisje, dat nogal rebels is, en een fiets wilt kopen, wat in Saudi-Arabië als meisje zeer controversieel is. Maar onder dat simpele plotje zitten diepere politieke lagen.
Een debuutfilm die zo degelijk als dit in elkaar zit afleveren, is normaal al een prestatie maar in deze buitengewone omstandigheden nog meer. Maar je merkt er niks tijdens het kijken.
De jonge Waad Mohammed draagt de film uitstekend als de speelse, eigenwijze Wadjda.
Het beste moment van de film vond ik als het normale euforische moment als de protagonist het obstakel heeft overwonnen zoals hoort in een film als dit (als Wadjda het geld heeft gewonnen met de Koran-wedstrijd) meteen te niet doet wordt gedaan, waarmee de onmacht van de strijd van één individu tegen een repressieve maatschappij extra hard aankomt. De verslagenheid van Wadjda is voelbaar. Het herinnert ons eraan dat dit geen Hollywood film is en het leven in Saudi-Arabië al helemaal niet.
cijfer: 7.8

zondag, oktober 20, 2013

Les enfants du paradis (Children of Paradise) (1945, Fr, Marcel Carné)

Bij sommige films is het gewoon nodig dat ze meer dan 3 uur duren, zoals bij deze grootse vertelling over theater en de liefde.
cijfer: 9

donderdag, oktober 17, 2013

La règle du jeu (The Rules of the Game) (1939, Fr, Jean Renoir)

Een goede samenvatting schrijven van deze film over een feest in vooroorlogs Parijs zou een heel lang verhaal worden, aangezien de verhoudingen tussen de karakters constant veranderen en er verschillende verhaallijnen door elkaar heen lopen. Deze verschillende verhaallijnen spelen zich vaak tegelijkertijd af in beeld. Wat Renoir voor elkaar krijgt door baanbrekend gebruik van deep focus, waarbij er van alles gaande is in voor- en achtergrond, Karakters komen en gaan in shots en verschijnen even later weer. Niet verwonderlijk dat Robert Altman ooit zei: "I learned the rules of the game from 'The Rules of the Game.'".
Deze verschillende plotlijnen worden ingenieus op het einde bij elkaar gebracht.
Dat het schrijven van zo'n samenvatting lastig is, is tekenend voor deze film. Want zoals Renoir zelf aangeeft in een discussie met acteur Marcel Dalio, heeft La règle de Jeu geen center of een protagonist, het gaat niet over een plot, het gaat over een wereld.
Bij vlagen is de film erg grappig, vooral door Jean Renoir's eigen karakter Octave en Julien Carette's Marceau.
cijfer: 7,8

Gravity (2013, VS, Alfonso Cuarón)

Wat dit wel degelijk een goede film maakt:
Ten eerste is er de voortreffelijke regie van Cuarón en cinematografie van Lubezki. De film zit vol met uitmuntend camerawerk, zoals in de bijna kwartier durende openingsshot, waarin de camera zich compleet vrij beweegt over alle assen alsof deze ook zweeft in de ruimte.Deze prachtig gebruik van een zwevende camera wordt de hele film vastgehouden. Ook is dit een film die goed gebruik maakt van 3D met zwevende objecten in voor- en achtergrond en het creëren van diepte hierdoor.
Ten tweede is de film gewoon spannend. Vooral de afwisseling tussen stille momenten en plotselinge chaos vond ik erg goed gedaan.
Ten derde duurt hij precies zolang als nodig is (maar 91 minuten) en wordt niet overbodig langgerekt.
Waarom dit voor mij niet de topper van het jaar is die anderen erin zien:
Ten eerste vond ik Sandra Bullock niet goed genoeg om een film als dit te dragen. Nergens leefde ik mee met haar, omdat ze haar emoties niet overtuigend kon overbrengen.
Ten tweede is de score van Steven Price veel te aanwezig. Waardoor ik i.p.v. in de film te worden gezogen, er uit werd gehaald omdat ik te bewust was van de emotionele manipulatie die gaande was.
Ten derde is het karakter van Bullock te cliché voor woorden en compleet eendimensionaal; een eenling met een tragisch verleden. Waardoor de film qua karakterontwikkeling verre imponerend was.
cijfer: 7,8


zaterdag, oktober 12, 2013

No (2012, Chili, Pablo Larraín)

In 1988 werd in Chili op aandringen van het buitenland een referendum georganiseerd over het aanblijven van Pinochet. Om het referendum te legitimeren kreeg de oppositie ook een kwartier zendtijd. No gaat over René Saavedra (Gael García Bernal) een hippe reclamejongen die gaat werken voor deze Nee-campagne. Hij past het commerciële denken uit de reclamewereld toe op deze ogenschijnlijk al bij voorbaat verloren idealistische zaak door niet te focussen op de gruwelijkheden van 15 jaar dictatorschap, maar met een "Coca Cola"-achtig typisch jaren '80 reclamefilmpje te komen
No is hiermee een mooie inkijk in de wereld van politieke campagnes en een interessant stukje geschiedenis. De persoonlijke motieven van René voor zijn keuze om onder een dictatuur zulk werk te doen, komen minder goed uit de verf. Wat niet ligt aan een prima acterende Gael García Bernal, maar aan het script dat hier geen ruimte voor biedt.
Opvallend is dat No geschoten is met een U-matic camera uit 1983 in 4:3 formaat. Dit was in het begin wel even wennen, maar komt de authenticiteit van de film ten goede. Het lijkt net een echte jaren '80 tv-uitzending. Film- en archiefbeelden gaan hierdoor naadloos in elkaar over.
cijfer: 7.8

L'enfer (Hell) (1994, Fr, Claude Chabrol)

Een hoteleigenaar verdenkt zijn vrouw van vreemdgaan. In het begin is nog even de vraag of hij gelijk heeft. Maar snel wordt duidelijk dat hij het allemaal inbeeld en paranoïde is. Zijn jaloezie zorgt ervoor dat hij steeds meer de grip op de realiteit verliest. Dit wordt er jammer genoeg te dik bovenop gelegd met stemmen in zijn hoofd. Op het einde is hij zo doorgeslagen dat hij duidelijk tot van alles in staat is, waardoor de film na een lange opbouw het laatste kwartier erg spannend wordt. Het op meerdere manieren interpreteerbare einde zorgt voor een intrigerend slot.
François Cluzet is erg overtuigend als iemand, die steeds verder afdaalt in krankzinnigheid. Emmanuelle Béart is ongelofelijk sexy en goed als de echtgenote die als hulpeloze en radeloze slachtoffer moet toeschouwen hoe haar man doordraait.
cijfer: 7,2

donderdag, oktober 10, 2013

Un amour de jeunesse (Goodbye First Love) (2011, Fr, Mia Hansen-Løve)

Camille (Lola Créton) en Sullivan zijn stapelverliefd op elkaar. Alleen heeft hij het plan om op reis te gaan naar Zuid-Amerika, wat Camille natuurlijk niet leuk vindt. Na een halfuur film gaat Sullivan dan echt op reis. Waarna een irritant stuk volgt vol met gepruil van Camille. Daarna maakt de film een tijdsprong van een aantal jaren en zie we hoe Camille haar leven weer een beetje op heeft gepakt en er ook een nieuwe man in haar leven komt. Maar de film wordt niet veel beter daarna. Camille loopt nog steeds vooral te mokken.
Lola Créton mag nog zo leuk zijn, onder al dat gemok blijft Camille een leeg karakter. We leren haar eigenlijk nooit echt kennen, waardoor ze weinig compassie opwekt. Daarnaast is haar liefdesverdriet van het typische egocentrische soort van een jongvolwassene, die niet kan relativeren. Wat haar niet sympathieker maakt. De film mag dan wel realistisch (het is losjes autobiografisch) zijn in het tonen van zulke gevoelens, maar na een tijd wordt al dat gejammer oervervelend. Er is niets mis met het tonen van liefdesverdriet, maar deze film mist elke vorm van compensatie van al die triestheid met de blijheid van verliefdheid, zelfs niet als Camille weer verliefd wordt.
Nick Schager van Slate vat het goed samen: "Goodbye First Love is an affair that mistakes pretty-kid pouting, long silences, and heavy-handed environment-reflects-character symbolism for actual insight."
cijfer: 5.5

maandag, oktober 07, 2013

Lola Montès (1955, Fr, Max Ophüls)

Een biografische film over Lola Montes, een 19e eeuwse  danseres die de geliefde was van een handvol Europese kunstenaars en aristocraten, waaronder Liszt en de Beierse koning, en later een circusattractie werd in de VS. Het is deze heerlijk extravagante circusvoorstelling van haar leven, die gebruikt wordt als springplank voor verschillende flashbacks over haar leven.
Wat deze film interessant maakt is, dat het een alternatieve geschiedenis geeft over de schandalen en roddels, die je niet snel in de geschiedenisboekjes zal vinden. Maar waar men toen net als nu van smulde.
Maar het persoonlijke levensverhaal liet me emotioneel koud. Dat komt voornamelijk doordat Martine Carol, hoe mooi ze ook is, als actrice te kort schiet.
Visueel is het wel een verbluffende film met prachtige kleuren, composities en lange shots, vooral in het circus.
cijfer: 6.8

zaterdag, oktober 05, 2013

Maandlijst september 2013

Films
  1. Le mépris (Jean-Luc Godard, 1963)* :: 8.8
  2. Blue Jasmine (Woody Allen, 2013) :: 8.2
  3. Un condamné à mort s'est échappé ou Le vent souffle où il veut (Robert Bresson, 1956) :: 8.2
  4. Nattvardsgästerna (Ingmar Bergman, 1962)* :: 8.2
  5. Les parapluies de Cherbourg (Jacques Demy, 1964) :: 8.2
  6. Pusher (Nicolas Winding Refn, 1996) :: 8.2
  7. Tengoku to jigoku (Akira Kurosawa, 1963)* :: 8.2
  8. Yi dai zong shi (Kar Wai Wong, 2013) :: 8.2
  9. La cérémonie (Claude Chabrol, 1995) :: 8.0
  10. Touchez pas au grisbi (Jacques Becker, 1954) :: 7.5
  11. Elling (Petter Næss, 2001) :: 7.5
  12. Le genou de Claire (Eric Rohmer, 1970) :: 7.0
  13. Quai des Orfèvres (Henri-Georges Clouzot, 1947) :: 7.0
  14. Kick-Ass 2 (Jeff Wadlow, 2013) :: 5.5

Series
  1. Breaking Bad - Seizoen 5 (Vince Gilligan, 2012): Aflevering 12 t/m 16 :: 9.5
  2. The Sopranos - Seizoen 6 (David Chase, 2006):* Aflevering 8 t/m 21 :: 9.2
  3. Archer - Seizoen 2 (Adam Reed, 2011)*: Aflevering 1 t/m 13 :: 8.8
  4. Seinfeld - Seizoen 9 (Larry David, Jerry Seinfeld, 1998)*: Aflevering 12 t/m 24 :: 8.5
  5. Arrested Development - Seizoen 4 (Mitchell Hurwitz, 2013): Aflevering 1 t/m 15 :: 8.2
  6. Futurama - Seizoen 7 (Matt Groening, 2012): Aflevering 26 :: 7.5
  1. Adventure Time with Finn & Jake - Seizoen 1 (Pendleton Ward, 2010): Aflevering 1 (nog niet af gezien)
  2. How I Met Your Mother - Seizoen 9 (Carter Bays, Craig Thomas, 2013): Aflevering 1 t/m 2 (nog niet af gezien)
  3. Modern Family - Seizoen 5 (Steven Levitan, Christopher Lloyd, 2013): Aflevering 1 t/m 2 (nog niet af gezien)
  4. New Girl - Seizoen 3 (Elizabeth Meriwether, 2013): Aflevering 1 t/m 2 (nog niet af gezien)
  5. Orange Is the New Black - Seizoen 1 (Jenji Kohan, 2013): Aflevering 1 (nog niet af gezien)
  6. Parks and Recreation - Seizoen 6 (Greg Daniels, Michael Schur, 2013): Aflevering 1 t/m 2 (nog niet af gezien)
  7. Sherlock - Seizoen 1 (Mark Gatiss, Steven Moffat, 2010): Aflevering 1 t/m 2 (nog niet af gezien)
  8. South Park - Seizoen 17 (Trey Parker, Matt Stone, Eric Stough, 2013): Aflevering 1 (nog niet af gezien)

Statistieken

Totaal 14 films (maandgemiddelde: 22.9) gekeken:
  • Kort (t/m 20 min.): 0.
  • Middel (21 t/m 75 min.): 0.
  • Lang (meer dan 75 min.): 14.
Totaal 74 afleveringen van series gekeken.
Totale speelduur: 3897 min.
Aantal films / series herzien: 5.

Best beoordeeld: Breaking Bad - Seizoen 5 (9.5, 3de dit jaar).
Slechtst beoordeeld: Kick-Ass 2 (5.5).

Media-verdeling
Bioscoop: 2.
Blu-ray: 3.
DVD: 2.
Internet: 16.
On Demand: 5.

Blue Jasmine (2013, VS, Woody Allen)

Cate Blanchett is ongetwijfeld nu al de grootste kanshebber op alle beste actrice prijzen van dit jaar. Ze heeft haar karakter tot in de kleinste details door. Een absoluut fenomonale prestatie.
Ze speelt Jasmine, de weduwe van een Madoff-achtige man. Terwijl ze compleet aan de grond zit zowel financieel als emotioneel en psychologisch trekt ze in bij haar armere zus in San Francisco.
Jasmine is een neerbuigende, alcoholistische pillenverslindende narcist. Maar Blanchett en Allen zorgen ervoor dat dit gedrag niet alleen maar op de kijker's irritatie werkt, maar weten duidelijk te maken dat dit copingmechanismen zijn van een radeloze  in ontkenning levende vrouw en daarmee haar de nodige menselijkheid geven.
Het is deze humanitaire inkijk op dit hedendaagse thema, die Allen behandeld in de juiste combinatie van komedie en tragedie, wat dit één van Allen's beste films in jaren maakt.
Ook de rest van de cast is overtuigend met als grootste verrassing een ingetogen Andrew Dice Clay.
cijfer: 8.2

Lacombe Lucien (1974, Fr, Louis Malle)

Frankrijk, 1944 de 17-jarige Lucien verveelt zich dood. Tot zijn ergernis wordt hij te jong bevonden voor het verzet. De film neemt een zeer verrassende wending, nadat hij op een avond wordt gesnapt als hij toevallig een feestje van collaborateurs gade slaagt. Na een avondje goed doorzakken met hen, besluit die gore klootzak van een Lucien maar meteen de verzetsleider, die hem eerder afwees, te verraden. Om zich daarna maar helemaal aan te sluiten bij de Duitse politie. Omdat hij zich aangetrokken voelt tot de luxe, macht en sensatie.
Zelfs al waren toen nog niet alle verschrikkingen bekend die we nu weten, moet je wel het allergrootste stuk onbenul zijn als je je in 1944 nog gaat aansluiten bij de Duitsers. Lucien is duidelijk niet het helderste licht en heeft heel weinig besef van wat er omheen zich gebeurt. Als hij verliefd wordt op een Joods meisje, lijkt hij zich onbewust van haar en haar familie's situatie. Als Lucien zich gekleineerd voelt en geïrriteerd, grijpt hij naar machtsmisbruik.
Man, man wat heb ik lopen walgen van die Lucien. Maar maakt dit het een slechte film? Nee, want Malle filmt het allemaal geheel neutraal, het enige wat hij doet is, zorgen dat de kijker begrijpt waarom Lucien zich zo gedraagt, en laat het oordeel aan de kijker zelf over.  Dit alles maakt Lacombe Lucien een interessante inkijk in de banaliteit van het kwaad.
cijfer: 7

donderdag, oktober 03, 2013

Le genou de Claire (Claire's Knee) (1970, Fr, Eric Rohmer)

Jerome, een verloofde man, komt tijdens zijn vakantie een oude vriendin tegen. Deze vriendin brengt hem in contact met de familie waar ze bij logeert. Onder die familie is ook een jong meisje, die duidelijk verliefd is op Jerome. Jerome gaat onder aanmoediging van zijn vriendin wat flirten met dat meisje. Maar dan komt ook de oudere zus, Claire, thuis en voelt Jerome zich aangetrokken tot haar en vooral haar knie, die in zijn ogen de "magische" toegangspoort tot haar verlangen is.
Dit alles levert vooral veel discussie op over liefde, sex, relatie en het verschil in kijk daarop bij de verschillende generatie. Het ene moment zijn die discussies interessant, dan weer wat minder.
Laurence de Monaghan (Claire) is een ontzettend tijdloos mooie meisje. Maar ik vond Béatrice Romand (het jongere zusje) qua acteerwerk een stuk beter en de echte ster van de film.
cijfer: 7

Yi dai zong shi (The Grandmaster ) (2013, HK/Ch, Kar Wai Wong)

Zoals altijd ziet het erbij Wong weer fantastisch sfeervol uit. Zelfs zonder medewerking met vaste cinematograaf Christopher Doyle. I.t.t. Wong's eerdere martial arts film Ashes of Times zijn de gevechten hier goed volgbaar en ontzettend mooi gefilmd. Zoals in de betere martial arts film heeft het veel weg van een goed gechoreografeerd modern ballet. Dat kan ook niet anders met gevechtschoreograaf Woo-ping Yuen aan het roer. Qua esthetisch genot en vermaak met gevechten is het daarom een topfilm.
Maar dit wordt naar beneden gehaald, omdat het qua plot minder goed in elkaar zit. Nu is Wong nooit een erg plot gedreven regisseur geweest. Maar bij deze film liet het me wel erg onbevredigend achter. Eigenlijk wist ik op het einde nog steeds erg weinig van het levensverhaal van Ip Man. Belangrijke gebeurtenissen als de dood van zijn familie worden behandeld als een voetnoot. Ook zijn karakterontwikkeling, iets waar Wong wel goed in is, komt hierdoor niet goed uit de verf. Wat dat betreft is het verhaal over Ziyi Zhang's karakters (een vrouw die wraak wilt nemen op de vroegere rechterhand van haar vader, de grootmeester van het Noorden, om de familie-eer te herstellen) interessanter en beter uitgewerkt.
Zoals velen blijf ik hopen op een director's cut waarin dit probleem wordt verholpen en de film helemaal top wordt.
cijfer: 8.2

Quai des Orfèvres (Jenny Lamour) (1947, Fr, Henri-Georges Clouzot)

Het plot is veelbelovend; (de man van een zangeres komt verhaal halen bij een rijke zakenman, omdat hij denkt dat de twee een affaire hebben, om die zakenman dood aan te treffen. Niet wetende dat diezelfde vrouw daarvoor ruzie had gekregen met die zakenman en hem geslagen heeft met een champagnefles). En zeker in de handen van de Franse Hitchcock, zou dit een spannende film moeten opleveren. Maar echt heel spannend of goed wordt het nooit. Zeker geen slechte film, maar wel wat tegenvallend. Het is vooral inspecteur Antoine, die de film maakt.
cijfer: 7